Βιορρυθμοί = Οἱ ρυθμοὶ τοῦ Σύμπαντος λοι οἱ ζῶν τες ὀρ γα νι σμοί, τὰ κύτ τα ρα, ἀλλὰ καὶ τὰ ὄν τα, τὰ οὐ ρά νια σώ μα τα, τὰ ἡ λια κὰ συ στή μα τα, οἱ γα λα ξί ες, δι έ πον ται καὶ ἀ κο λου θοῦν ἕ ναν δι κό τους ἀ έ να ο ἐ σω τε ρι κὸ «κο σμι κὸ ρυθμό» λει τουρ γί ας. Τὰ πάν τα στὸ σύμ παν δο νοῦν ται, κι νοῦν ται καὶ ζοῦν. Οἱ Πυ θα γό ρει οι φι λό σο φοι ἀρ χι κὰ καὶ οἱ Πλα τω νι κοὶ ἐν συ νεχεί ᾳ θε ω ροῦ σαν ὅ τι οἱ κα τα σκευ ὲς ὅ λων τῶν ὄν των καὶ τοῦ κό σμου λει τουργοῦν καὶ ἐκ δη λώ νον ται μὲ συγ κε κρι μέ νο ρυθ μὸ καὶ ἁρ μο νί α καὶ πάν το τε σὲ συμ φω νί α μὲ τὶς ἀρ χὲς τῶν Μα θη μα τι κῶν καὶ τῆς Γε ω με τρί ας. Στὸ «Πε ρὶ Οὐ ρα νοῦ» σύγ γραμ μα τοῦ Ἀ ρι στο τέ λους ἀ να φέ ρε ται τὸ κο σμο εί δω λο τῶν Πυ θα γο ρεί ων, στὸ ὁ ποῖ ο τὸ κέν τρο κα τέ χε ται ὄ χι ἀ πὸ τὴν γῆ ἀλ λὰ ἀ πὸ τὸ πῦρ (ἥ λιο). Οἱ ἀ πο στά σεις τοῦ κά θε ἀ στέ ρος τοῦ ἡ λια κοῦ μας συ στή μα τος ἀ πὸ τὸ κέν τρο τῆς μο νά δος, λαμ βα νο μέ νης ὡς ση μεῖ ο ἐκ κι νή σε ως, με τρῶνται μὲ τὴν σει ρὰ τῶν ἀ ριθ μῶν ποὺ ἀ πο τε λοῦν γε ω με τρι κὴ πρό ο δο μὲ λό γο τὸν ἀ ριθ μὸ 3. Ἀ να φέ ρει γιὰ τὸ σύμ παν καὶ τὴν λει τουρ γί α του ὁ Πυ θα γό ρειος Φι λό λα ος στὸ ἔρ γο του «Πε ρὶ Ψυ χῆς», ὅπως πλη ρο φο ρού με θα μέ σῳ τοῦ Ἰ ω άν νη Στο βαί ου (1.20.2): «Ὁ κό σμος ὑ πῆρ χε ἀ πὸ τὴν αἰ ω νι ό τη τα καὶ θὰ πα ρα μεί νῃ αἰ ώ νιος, ἐ πει δὴ κυ βερ νᾶ ται ἀ πὸ μί α ἀρ χή, τῆς ὁ ποί ας ἡ φύ σις εἶ ναι πα ρό μοι α μὲ τὴν δι κή του καὶ τῆς ὁ ποί ας ἡ ἰ σχὺς εἶ ναι παν το δύ να μη καὶ κυ ρί αρ χη. Ὁ μο να δι κὸς κό σμος εἶ ναι συ νε χὴς καὶ προι κι σμέ νος μὲ μί α φυ σι κὴ ἀ να πνο ή, κι νού με νος αἰ ω νί ως ἁρ μο νι κὰ σὲ κύ κλο, ἔ χον τας μέ σα του τὴν ἀρ χὴ τῆς κι νή σε ως καὶ τῆς ἀλ λα γῆς.» ΟΙ ΚΥΚΛΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ἔκ φρα ση «ἡ πο ρεί α τῶν πραγ μά των», ποὺ σή με ρα χρη σι μο ποι οῦ με, βα σί ζεται σὲ μί α ἀρ χαί α καὶ συ νε χῆ πα ρα τή ρη ση, ὅ τι τὰ πε ρισ σό τε ρα γε γο νό τα ἀ πο δει κνύ ουν μί α συγ κε κρι μέ νη δι α δρο μὴ προ ό δου. Ἡ χρο νι κὴ αὐ τὴ ὀρ γάνω σις μᾶς ἐ πι τρέ πει νὰ ρυθ μί ζου με ἀ να λό γως τὴν ζω ή μας καὶ τὶς ὑ πο θέ σεις μας. Ἀ π’ τὴν στιγ μὴ τῆς γεν νή σε ώς μας κά ποι α αὐ το ρυθ μι ζό με να ἐ σω τε ρι κὰ βι ο λο γι κὰ ρο λό για μπαί νουν σὲ λει τουρ γί α, γιὰ νὰ ἐ λέγ χουν τοὺς ρυθ μοὺς τοῦ σώ μα τός μας, ἀ πὸ