«ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ Ç ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ! ὸ Πα τρι αρ χεῖ ο Κων σταν τι νου πό λε ως ἐκ δί δει κά θε χρό νο τὸ «Ἡ με ρο λόγιον τοῦ Οἰ κου με νι κοῦ Πα τρι αρ χεί ου», στὸ ὁ ποῖ ο ἀ να φέ ρον ται ὅ λα τὰ θέ μα τα ποὺ τὸ ἀ φο ροῦν (τυ πο λο γι κά, δι οι κη τι κὰ κ.λπ.). Στὸ φε τει νὸ (2005) πα τρι αρ χι κὸ «Ἡ με ρο λό γιον» (ὅ πως καὶ τῶν προ η γου μέ νων ἐ τῶν), στὴ σελίδα ποὺ κα τα γρά φον ται οἱ «ἐ θνι κὲς ἑ ορ τές» του, σὰν τέ τοι ες ἀ να φέ ρον ται –ὄ χι οἱ ἑλ λη νι κές, ἀλ λὰ– οἱ τουρ κι κές. [Βλ. φω το τυ πί ες τῆς σε λί δας αὐ τῆς τοῦ «Ἡμε ρο λο γί ου» (ἄ νω) καὶ τοῦ ἐ ξω φύλ λου του (κά τω) στὴν ἔ ναν τι σε λί δα.] Ἐ πι ση μαί νε ται ὅ τι ἡ ἀ να γρα φό με νη ἐ θνι κὴ ἑ ορ τὴ «Νί κης τοῦ Ἀρ χι στρα τή γου» τῆς 30ῆς Αὐ γού στου ἀ φο ρᾷ στὶς σφα γὲς τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ κατὰ τὴν Μι κρα σι α τι κὴ Κα τα στρο φὴ (Αὔ γου στος 1922) καὶ στὸν «Ἀρ χι στρά τη γο» τῆς γε νο κτο νί ας μας Κε μάλ Ἀτατούρκ! Τὸ Πα τρι αρ χεῖ ο τι μᾷ τὴν ἐ πέ τειο αὐ τὴ μὲ ἀρ γί α τῶν Πα τρι αρχι κῶν Γρα φεί ων, ὅ πως ἀ να γρά φε ται στὸ ἐ πί ση μο αὐ τὸ «Ἡ με ρο λό γιόν» του. Ὁ ρό λος τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ στὴν Ἑλ λά δα, ἀ πὸ τό τε ποὺ –μὲ αὐ το κρα το ρι κὰ βυζαντι νὰ δι α τάγ μα τα– ἐ πι βλή θη κε μὲ ἄ γρια βί α, ἦ ταν πάν το τε κα θα ρὰ ἀν θελ λη νι κός. Ἐ ξα πέ λυ σε λυσ σα λέ ες δι ώ ξεις κα τὰ τῶν Ἑλ λή νων (π.χ. «Θε ο δο σια νὸς Κῶ διξ», «Νεα ραί» Ἰ ου στι νια νοῦ κ.λπ.) καὶ στρά φη κε ἐ ναν τί ον κά θε στοι χεί ου τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ (μὲ κα τάρ γη ση Ὀ λυμ πια κῶν Ἀ γώ νων, κλεί σι μο φι λο σο φι κῶν σχο λῶν κ.λπ.). Ὁ σκο τα δι στι κὸς κι ἀν τε θνι κὸς ρό λος τῆς Ἐκ κλη σί ας συ νε χί στη κε καὶ κα τὰ τοὺς με τα γε νέ στε ρους βυ ζαν τι νοὺς αἰ ῶ νες, κα τὰ τὴν Τουρ κο κρα τί α, κα τὰ τὴν Ἐ πανά στα ση τοῦ ’21, τὴν ὁ ποί α ἀ φώ ρι σε τρεῖς φο ρές, κι ἔ φτα σε μὲ δι α φο ρε τι κὸ ἴ σως προ σω πεῖ ο, ἀλ λὰ ἀ μεί ω τος, ὥς τὶς μέ ρες μας. Στοὺς τό μους τοῦ «Δαυ λοῦ» ὑ πάρ χουν ἑ κα τον τά δες ἔ ρευ νες, ὅ που μὲ ἀ τράν τα χτα στοι χεῖ α (δηλ. τὰ ἴδια τὰ κεί με να τῆς Ὁρθο δο ξίας) ἀ πο δει κνύ ε ται ὁ ἀ κραῖ ος καὶ συ νε χι ζό με νος καὶ σή με ρα ἀν θελ λη νισμός της (ἀ φο ρι σμοὶ καὶ ἀ να θε μα τι σμοὶ τῶν Ἑλ λή νων ψάλ λονται καὶ σή με ρα στὶς ἐκ κλη σί ες τῆς Ἑλ λά δος). Δυ στυ χῶς ὁ ἐ πὶ 1.700 χρό νια εὑ ρι σκό με νος σὲ ἐ θνι κὸ κῶ μα, με ταλ λαγ μέ νος σὲ Ρω μιό, Ἕλ λη νας θε ω ρεῖ ἐ θνι κὸ τὸν ρό λο τό σο τῆς Ἐκ κλη σί ας τῆς Ἑλ λά δος ὅ σο καὶ τοῦ Οἰ κου με νι κοῦ Πα τρι αρ χεί ου καὶ πολ λοὶ ταυ τί ζουν τὴν Ἑλ λά δα μὲ τὴν Ὀρ θοδο ξί α· κι οἱ ἐ πὶ κε φα λῆς ἡ γέ τες της κ. κ. Χρι στό δου λος καὶ Βαρ θο λο μαῖ ος χαί ρουν ὑ ψη λῶν πο σο στῶν δη μο τι κό τη τας στὶς ἑ κά στο τε δη μο σκο πή σεις. Κί μων Ἐ λευ θε ρί ου