Ὁ Πει ραι ᾶς τοῦ Ἱπ πο δά μου καὶ ἡ μα θη μα τι κὴ ἐ ξί σω ση τῶν ὑ πο γεί ων δε ξα με νῶν καὶ φρε α τί ων ρὶν ἀ πὸ τρι ά μι συ πε ρί που χρό νια ἡ ἀρ χαι ο λο γι κὴ σκα πά νη ἔ φε ρε στὸ φῶς τὴν ἐκ πλη κτι κὴ ἀρ χαί α πό λι τοῦ πο λε ο δό μου-μη χα νι κοῦ-φι λο σό φου Ἱππο δά μου στὸν Πει ραι ᾶ, μὲ τὸ ἄ ρι στο πο λε ο δο μι κὸ σχέ διο καὶ τὴν τέ λεια ρυ μο το μί α, μὲ ὑ περ σύγ χρο νες δε ξα με νὲς ὑ δά των, ποὺ ἡ κα τα σκευ ή τους στη ρί ζε ται στὸν μα θη μα τι κὸ τύ πο αχ² + βχ + γ = 0, μὲ φρε ά τια πε ρι συλ λο γῆς ὀμ βρί ων ὑ δά των κα θὼς καὶ ἀ πο χε τευ τι κῶν συ στη μά των. Τὸ ἔρ γο αὐ τὸ τοῦ Ἱπ πο δά μου θε ω ρεῖται μο να δι κὸ εὕ ρη μα σὲ ὁ λό κλη ρον τὸν κό σμο καὶ ξε σή κω σε θύ ελ λα ἀν τι δρά σε ων καὶ δι α μαρ τυ ρι ῶν τό σο ἀ πὸ τοὺς κα τοί κους τοῦ Πει ραι ᾶ ὅ σο καὶ ἀ πὸ ἀρ χαι ο λό γους τοῦ ἐ ξω τε ρι κοῦ, δι ό τι οἱ δι α πλε κό με νοι ἐρ γο λά βοι μὲ τὴν ὑ πο στή ρι ξη τῆς ἴ διας τῆς τό τε νο μάρ χου Πει ραι ῶς κ. Μ. Τσα νά κη ἀ πο πει ρά θη καν νὰ θυ σιά σουν τὸν ἀρ χαι ο λο γι κὸ χῶ ρο στὴν ἀ δη φά γο μπουλ ντό ζα, κά τι ποὺ εἶ χαν πε τύ χει πα λαι ό τε ρα στὸν Μα ρα θῶ να, με τα τρέ πον τάς τον ξαφ νι κὰ σὲ «κω πη λα το δρό μιο». Οἱ κά τοι κοι τοῦ Πει ραι ᾶ ἀν τέ δρασαν μὲ ἰ δι αί τε ρο δυ να μι σμό, κα τα θέ τον τας προ σφυ γὴ στὸ Συμ βού λιο τῆς Ἐ πι κρα τεί ας ἐ ναν τί ον ἐρ γο λά βων μὲ αἴ σιον τέ λος, δι ό τι τὸ ἔρ γο δι ε σώ θη μὲ ἀ πό φα σή του. (Ἀ ξί ζει νὰ ση μει ω θῇ ὅ τι ἡ Νέ α Ὑ όρ κη εἶ ναι βα σι σμέ νη ὁ λό κλη ρη στὸ σχέ διο πό λε ως τοῦ Ἱππο δά μου μὲ πα ράλ λη λους δρό μους καὶ πλα τεῖ ες, ὥ στε νὰ μὴν χά νε ται κα νεὶς μέ σα σ’ αὐ τὴν τὴν χα ώ δη με γα λού πο λη.) Γιὰ τὸ ση μαν τι κὸ αὐ τὸ γε γο νὸς ζη τή σα με τὶς ἀ πό ψεις δύ ο προ σώ πων ποὺ ἐ νε πλά κη σαν στὴν ὑ πό θε ση αὐ τή, τοῦ ἀν τι προ έ δρου τοῦ Πει ρα ϊκοῦ Συλ λό γου ὑ πο ναυά ρχου Ἀρ τε μά κη καὶ τοῦ ἀρ χαι ο λό γου Ι. Τρι αν τα φυλ λί δη. ΜΑΧΗ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ἀν τι πρό ε δρος τοῦ Πει ρα ϊ κοῦ Συλ λό γου ὑ πο ναύ αρ χος κ. Ἀρ τε μά κης εἶ ναι ἀ πὸ τοὺς ἀν θρώ πους ποὺ ἐ τέ θη σαν ἐ πι κε φα λῆς τοῦ ἀ γῶ να νὰ σω θῇ ἀ πὸ τοὺς ἐρ γο λά βους τὸ ἔρ γο. Εἶ χε τὴν κα λω σύ νη νὰ μᾶς ἐ νη με ρώ σῃ γιὰ τὸ θέ μα δί νον τάς μας στοι χεῖ α καὶ φω το γρα φι κὸ ὑ λι κό. – Κύ ρι ε Ἀρ τε μά κη, πῶς ἔ γι νε δε κτὴ αὐ τὴ ἡ τό σο ση μαν τι κὴ ἀ να κά λυ ψη στὴν Πει ρα ϊ κὴ κοι νω νί α;