«Τὸ ὄ νο μά μου βλα σφη μεῖ ται ἐν τοῖς ἔ θνε σι» (= ἀ πὸ τοὺς Ἕλ λη νες) (Ἡ σα ΐ ας 52) ρὸ ἑ ξη κον τα ε τί ας τοὐ λά χι στον ὑ πῆρχαν πα ρά δο ξες πι να κί δες στὴν Ἀ θή να μὲ ἀ πρό σμε νο πε ρι ε χό με νο: «Μὴ πτύ ε τε κα τὰ γῆς.» Ἄλ λη: «Μὴ βλα σφη μῆ τε τὰ θεῖ α (Π.Κ. 198).» Τὸ πρῶ το ἐ ξη γεῖται λό γῳ τῆς φο νι κῆς φυ μα τί ω σης τῆς ἐ πο χῆς. Τὸ δεύ τε ρο ἀ νε ξήγη το. Για τί στὴν Ἑλ λά δα καὶ μό νο στὴν Ἑλ λά δα; Καὶ για τί τό σο ἐ πί μο να καὶ ἀ πει λη τι κά, ἀ φοῦ ὁ ἐπαπειλούμενος στὴν πινακίδα Ποι νι κὸς Κώ δι κας (Π.Κ.) ἐ πι σύ ρει ποι νὴ φυ λα κί σε ως ἕ ως καὶ δύ ο ἐ τῶν; ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Ὄν τως ἡ δι ε τὴς φυ λά κι ση εἶ ναι αὐ στη ρό τα τη, ἀ φοῦ ὑ πάρ χουν πε ρι πτώ σεις φό νων ποὺ ἡ ἐ κτι θεῖ σα ποι νὴ εἶ ναι πα ρό μοι α. Βέ βαι α συγ κρι νό με νη μὲ τὴν ἀντίστοιχη ποινὴ τοῦ «βυ ζαν τι νοῦ» Δι καί ου εἶ ναι εὐ με νής, ἀ φοῦ τό τε ἐ τι μω ροῦντο οἱ βλά σφη μοι ἐ θνι κοὶ (Ἕλ λη νες) μὲ θά να το.1 Ὅ μως τὸ ρω μαί ι κο κρά τος ἀ πὸ τὸ 1827, πι ε ζό με νο ἀ πὸ τὴν ἐ πί ση μη θρη σκεί α (του), ἐ πέ βα λε τὶς ἐ ξον τω τι κὲς ποι νὲς (ὅ ρα Σύν ταγ μα Τροι ζῆ νος 1827, κεφ. 1: «...ἡ δὲ Ἀ να το λι κὴ Ὀρ θό δο ξος Ἐκ κλη σί α εἶ ναι θρησκεί α τῆς Ἐ πι κρα τεί ας»· ἀν τί στοι χο τὸ ἄρ θρο 3 τοῦ ση με ρι νοῦ). Ἐ πει δὴ μό νο στὸ Ἑλ λη νι κὸ Σύν ταγ μα, ἀ πὸ τὰ τῶν «πο λι τι σμέ νων» πλὴν τῶν ἰσ λαμι στι κῶν χω ρῶν, ὑ πάρ χει τέ τοι α δι ά τα ξη, ἑ πό με νο εἶ ναι μό νο στὴν Ἑλ λά δα νὰ ὑ πάρχουν τέ τοι ες ποι νές. Για τί ὅ μως τό ση αὐ στη ρό τη τα γιὰ τὴν βλα σφη μί α; Ποῖο τὸ πρόβλη μα ποὺ ὑ πῆρ χε ἐ δῶ καὶ 1700 χρό νια καὶ ὑ πάρ χει; Οἱ Ἕλ λη νες εἶ ναι βλά σφη μοι! Εἶ ναι γε γο νός. Ἦ ταν, εἶ ναι καὶ θὰ εἶ ναι ὅ σο θὰ ὑ πάρ χῃ ἡ αἰ τί α. Ἰ δί ως, ὅ ταν θυ μώ νουν ἢ ἀ γα να κτοῦν ἢ καὶ χω ρὶς λό γο, ἀ πὸ συ νήθεια δι αν θί ζουν τὴν ὁ μι λί α τους μὲ βλα στή μι ες. Οἱ ἄλ λοι βρί ζουν τὸν ἀν τί πα λο, οἱ Ἕλ λη νες βλα στη μοῦν. Καὶ κυ ρί ως τὰ θεῖ α τῆς «ἐ πι κρα τού σης θρη σκεί ας», ἤ τοι τὰ θε ϊ κά/ἅ για πρό σω πά της ἀλ λὰ καὶ τὰ σύμ βο λα. Καὶ μά λι στα μὲ σε ξου α λι κὲς ἐκ φρά σεις. Καὶ βλασφημοῦν (σχε δόν) ὅ λοι! Παι διά, ἔ φη βοι, γέ ροι, γυ ναῖ κες, ὑ πουρ γοί, πα νε πιστη μια κοί, θρη σκευ ό με νοι (ὄ χι θρη σκό λη πτοι) ἢ μή. Εἶ ναι ἕ να ἀ πὸ τὰ πλέ ον δι α δε δομέ να ἑλ λη νι κὰ ἔ θι μα, ἕ νας τρό πος ἀν τί δρα σης εὐ ρέ ως δι α δε δο μέ νος καὶ μο νί μως ἐν χρή σει. Ἐξ οὗ καὶ οἱ ἀ πει λη τι κὲς πι να κί δες. Ἀ πο τέ λε σμα; Ἡ συ νή θεια, βα θιὰ ρι ζω μένη, δὲν ἐ ξα λεί φθη κε, μὲ συ νέ πεια ὁ νό μος νὰ ἀ το νί σῃ, ἀ φοῦ οἱ δι κα στὲς ἀ πο δέ χον ται τὴν «μὴ πρό θε ση μεί ω σης τῶν θεί ων». Ἔ τσι οἱ πι να κί δες ἐ ξα φα νί σθη καν, οἱ Ἕλ ληνες συ νε χί ζουν νὰ βλα σφη μοῦν.