«Τὸ ὄνομά μου βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι» (= ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες) (Ἡσαΐας 52) ρὸ ἑξηκονταετίας τοὐλάχιστον ὑπῆρχαν παράδοξες πινακίδες στὴν Ἀθήνα μὲ ἀπρόσμενο περιεχόμενο: «Μὴ πτύετε κατὰ γῆς.» Ἄλλη: «Μὴ βλασφημῆτε τὰ θεῖα (Π.Κ. 198).» Τὸ πρῶτο ἐξηγεῖ- ται λόγῳ τῆς φονικῆς φυματίωσης τῆς ἐποχῆς. Τὸ δεύτερο ἀνεξή- γητο. Γιατί στὴν Ἑλλάδα καὶ μόνο στὴν Ἑλλάδα; Καὶ γιατί τόσο ἐπίμονα καὶ ἀπειλητικά, ἀφοῦ ὁ ἐπαπειλούμενος στὴν πινακίδα Ποινικὸς Κώδικας (Π.Κ.) ἐπισύρει ποινὴ φυλακίσεως ἕως καὶ δύο ἐτῶν; ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Ὄντως ἡ διετὴς φυλάκιση εἶναι αὐστηρότατη, ἀφοῦ ὑπάρχουν περιπτώσεις φόνων ποὺ ἡ ἐκτιθεῖσα ποινὴ εἶναι παρόμοια. Βέβαια συγκρινόμενη μὲ τὴν ἀντίστοιχη ποινὴ τοῦ «βυζαντινοῦ» Δικαίου εἶναι εὐμενής, ἀφοῦ τότε ἐτιμωροῦν- το οἱ βλάσφημοι ἐθνικοὶ (Ἕλληνες) μὲ θάνατο.1 Ὅμως τὸ ρωμαίικο κράτος ἀπὸ τὸ 1827, πιεζόμενο ἀπὸ τὴν ἐπίσημη θρησκεία (του), ἐπέβαλε τὶς ἐξοντωτικὲς ποινὲς (ὅρα Σύνταγμα Τροιζῆνος 1827, κεφ. 1: «...ἡ δὲ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι θρη- σκεία τῆς Ἐπικρατείας»· ἀντίστοιχο τὸ ἄρθρο 3 τοῦ σημερινοῦ). Ἐπειδὴ μόνο στὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα, ἀπὸ τὰ τῶν «πολιτισμένων» πλὴν τῶν ἰσλα- μιστικῶν χωρῶν, ὑπάρχει τέτοια διάταξη, ἑπόμενο εἶναι μόνο στὴν Ἑλλάδα νὰ ὑπάρ- χουν τέτοιες ποινές. Γιατί ὅμως τόση αὐστηρότητα γιὰ τὴν βλασφημία; Ποῖο τὸ πρό- βλημα ποὺ ὑπῆρχε ἐδῶ καὶ 1700 χρόνια καὶ ὑπάρχει; Οἱ Ἕλληνες εἶναι βλάσφημοι! Εἶναι γεγονός. Ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ὅσο θὰ ὑπάρχῃ ἡ αἰτία. Ἰδίως, ὅταν θυμώνουν ἢ ἀγανακτοῦν ἢ καὶ χωρὶς λόγο, ἀπὸ συνή- θεια διανθίζουν τὴν ὁμιλία τους μὲ βλαστήμιες. Οἱ ἄλλοι βρίζουν τὸν ἀντίπαλο, οἱ Ἕλληνες βλαστημοῦν. Καὶ κυρίως τὰ θεῖα τῆς «ἐπικρατούσης θρησκείας», ἤτοι τὰ θεϊκά/ἅγια πρόσωπά της ἀλλὰ καὶ τὰ σύμβολα. Καὶ μάλιστα μὲ σεξουαλικὲς ἐκφράσεις. Καὶ βλασφημοῦν (σχεδόν) ὅλοι! Παιδιά, ἔφηβοι, γέροι, γυναῖκες, ὑπουργοί, πανεπι- στημιακοί, θρησκευόμενοι (ὄχι θρησκόληπτοι) ἢ μή. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον διαδεδο- μένα ἑλληνικὰ ἔθιμα, ἕνας τρόπος ἀντίδρασης εὐρέως διαδεδομένος καὶ μονίμως ἐν χρήσει. Ἐξ οὗ καὶ οἱ ἀπειλητικὲς πινακίδες. Ἀποτέλεσμα; Ἡ συνήθεια, βαθιὰ ριζωμέ- νη, δὲν ἐξαλείφθηκε, μὲ συνέπεια ὁ νόμος νὰ ἀτονίσῃ, ἀφοῦ οἱ δικαστὲς ἀποδέχονται τὴν «μὴ πρόθεση μείωσης τῶν θείων». Ἔτσι οἱ πινακίδες ἐξαφανίσθηκαν, οἱ Ἕλλη- νες συνεχίζουν νὰ βλασφημοῦν.