ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ; σο περ νοῦ σαν τὰ χρό νια συ νει δη το ποι οῦ σα ὅ τι ἡ ἰ δι αι τε ρό τη τα τοῦ Ἕλλη να νὰ «ὑ βρί ζῃ τὰ θεῖα» ἀρ χί ζον τας ἀ πὸ τὸν ἴ διο τὸ Χρι στὸ καὶ φτάνον τας μέ χρι τοὺς τε λευ ταί ους πα πᾶ δες, ἐκ προ σώ πους του στὴ γῆ, καὶ τὰ χρι στι α νι κά τους σύμ βο λα, δὲν ἀ παν τᾶ ται που θε νὰ σὲ καμ μί α ἀ νὰ τὴν ὑ φή λιο Κα θο λι κή, Ὀρ θό δο ξη, Προ τε σταν τι κή, Λου θη ρια νή, Εὐ αγ γε λι κὴ κ.λπ. θρη σκευ τι κὴ κοι νό τη τα. Μι κρο-α κρό τη τες μό νον τοῦ στὺλ «porca madonna» (γουρου νο πα να γί α) ἀ πὸ τοὺς γεί το νές μας Ἰ τα λούς, ὅ μως καμ μί α χρή ση τοῦ ρή μα τος γα μῶ, ὄ χι βέ βαι α μὲ τὴν ση μα σί α τοῦ ἔρ χο μαι εἰς γά μον, ἀλ λὰ ἀν τι θέ τως στὴν τό σο θυ μο ει δῆ του χρή ση καὶ ἔν νοι α τοῦ βιά ζω - ἐ πι βάλ λο μαι διὰ τῆς βί ας - ἐ ξου σιά ζω - κα θυ πο τάσ σω - δι εμ βο λί ζω ἑ κου σί ως = ἐ ξευ τε λί ζω - ἀ τι μά ζω - μει ώ νω - τα πει νώ νω τὸ θῦ μα. Για τί: Για τί ὁ «χρι στια νός» Ἕλ λη νας στρέ φε ται κα τὰ τῆς ἴ διας του τῆς θρη σκεί ας, κα τὰ τῶν θε ῶν – ἁ γί ων – ἱ ε ρέ ων – συμ βό λων ποὺ πι στεύ ει καὶ ἀ σπά ζε ται ὅ ταν σκύ βῃ καὶ φι λά ῃ τὶς «ἱ ε ρές» εἰ κό νες; Για τί λί γες στιγ μὲς με τὰ αὐ τὰ τὰ ἴ δια ποὺ πι στεύ ει, σέ βεται καὶ προ σκυ νᾷ, «βλα σφη μεῖ»; Ποι ός ψυ χα να λυ τὴς μπο ρεῖ νὰ δώ σῃ τὴν ἀ πάν τη ση; Ἆ ρα γε ὁ Ἑβραῖ ος Φρό υντ ἤ τα νε γνώ στης αὐ τῆς τῆς συμ πε ρι φο ρᾶς τῶν Ἑλ λή νων; Για τί ἡ για γιά μου Χρι στο φί λη, ἀλ λὰ καὶ κά θε για γιὰ χρι στι α νο θρη σκευ ό με νη «τὸ βου λώ νει», ὅ ταν ὁ Νε ο έλλη νας μαι νό με νος ἀρ χί ζῃ νὰ κα τε βά ζῃ καν τή λια; Ἀ πὸ ποῦ καὶ πό τε κρα τά ει τὴ σκού φια της αὐ τὴ ἡ πα ρά δο ξη συ νή θεια; Για τί Πο λι τεί α τε καὶ Ἐκ κλη σί α πα ρὰ τὶς πα ραι νέ σεις «μὴν ὑ βρί ζε τε τὰ θεῖ α» καὶ τὴν ποι νι κὴ δί ω ξη ποὺ προ βλέ πε ται κα τὰ τῶν ὑ βρι στῶν ἀ δυ να τοῦν νὰ ἐ ξα λεί ψουν τὸ φαι νό με νο; Τί εἴ δους μνη μο σύ νη, τί εἴ δους συμ πλέγ μα τα ἐκτρέ φουν αὐ τὸ τὸ νε ο ελ λη νι κὸ ξέ σπα σμα; Για τί που θε νά, σὲ καμ μί α ἀρ χαι ο ελ λη νι κὴ ἐ πι γρα φὴ δὲν ἀ να φέ ρε ται κά ποι α ἀ νά λο γη προσβλη τι κὴ συμ πε ρι φο ρὰ πρὸς τὸ Ἑλ λη νι κὸ Δω δε κά θε ο; Θαρ ρῶ πὼς ἡ ἀ πάν τη ση εἶ ναι ἁ πλῆ, πο λὺ ἁ πλῆ. Τὴν ἀ να κά λυ ψα (δυ στυ χῶς) σὲ πο λὺ προ χω ρη μέ νη ἡ λι κί α: Ὅ ταν πρω το δι ά βα σα γιὰ τοὺς δι ωγ μούς, κα τα τρεγμούς, βα σα νι στή ρια, δι α πομ πεύ σεις, ἐ ξευ τε λι σμούς, σφα γές, ἀ να σκο λο πι σμούς, σταυ ρώ σεις, λι θο βο λι σμοὺς κ.λπ. ἀ σύλ λη πτες γιὰ τὴν φαν τα σί α ἀ κρό τη τες, ποὺ δι έ πρα ξαν οἱ χρι στια νοὶ αὐ το κρά το ρες, στρα τη γοί, ἐ πί σκο ποι – δή μιοι καὶ ὁ ἀ κολου θῶν αὐ τοὺς ἔ ξαλ λος χρι στι α νι κὸς ὄ χλος κα τὰ τῶν Ἑλ λή νων ἀ πὸ τὸ 324 μ.Χ. μέ χρι τὸν ἔνα το μ.Χ. αἰ ῶ να. Ὅ ταν δι ά βα σα μὲ ἀ να τρι χί λα γιὰ τὸ κά ψι μο τοῦ 98% τῶν συγ γραμ μά των τῆς ἐ θνικῆς ἑλ λη νι κῆς κλη ρο νο μιᾶς, γιὰ τὴν ὁ λο σχε ρῆ ἐκ θε με λί ων κα τε δά φι ση τῶν ἀρ χαι ο ελλη νι κῶν να ῶν καὶ μνη μεί ων ἀ πὸ σχι ζο φρε νεῖς ἐ πι σκό πους καὶ τὸν ἐν πα ρα λη ρή μα τι τε λοῦν τα καὶ ἐ κτε λοῦν τα τὶς ἐγ κλη μα τι κές τους προ στα γὲς ὄ χλο... Ναί, κα τά λα βα τί ἤ τα νε αὐ τὸ τὸ κλὶκ στὴ χει ρο βομ βί δα... Ἤ τα νε καὶ εἶ ναι τὸ μέ νος, τὸ ξέ σπα σμα, τὸ «δὲν πά ει ἄλ λο» τοῦ Ἕλ λη να. Τοῦ Ἕλλη να, ποὺ μὲ μό νο τὸ 2% σω σμέ νο ἀ πὸ τὴν πο λι τι στι κή του κλη ρο νο μιὰ δὲν ἔ πα ψέ ποτε νὰ εἶ ναι ὑ πε ρή φα νος γιὰ τὸν 100άκις παπ ποῦ του Ὅ μη ρο, τὸν 90άκις παπ ποῦ του Ἡ ρά κλει το τοὺς 80άκις παπ ποῦ δες του Σω κρά τη, Πλά τω να, Δη μό κρι το, Ἀ ρι στο τέ λη. Ποὺ δὲν ἔ πα ψέ πο τε νὰ ἀ να τρέ χῃ σ αὐ τοὺς γιὰ ὀ ξυ γό νο ὕ παρ ξης καὶ ἐ πα νέν τα ξης στὴν φυ σι κὴ θε ϊ κή του ὑ πό στα ση. Βα σί λης Κού βα ρος