ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ; σο περνοῦσαν τὰ χρόνια συνειδητοποιοῦσα ὅτι ἡ ἰδιαιτερότητα τοῦ Ἕλ- ληνα νὰ «ὑβρίζῃ τὰ θεῖα» ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Χριστὸ καὶ φτά- νοντας μέχρι τοὺς τελευταίους παπᾶδες, ἐκπροσώπους του στὴ γῆ, καὶ τὰ χριστιανικά τους σύμβολα, δὲν ἀπαντᾶται πουθενὰ σὲ καμμία ἀνὰ τὴν ὑφήλιο Καθολική, Ὀρθόδοξη, Προτεσταντική, Λουθηριανή, Εὐαγγελικὴ κ.λπ. θρησκευτικὴ κοινότητα. Μικρο-ακρότητες μόνον τοῦ στὺλ «porca madonna» (γου- ρουνοπαναγία) ἀπὸ τοὺς γείτονές μας Ἰταλούς, ὅμως καμμία χρήση τοῦ ρήματος γαμῶ, ὄχι βέβαια μὲ τὴν σημασία τοῦ ἔρχομαι εἰς γάμον, ἀλλὰ ἀντιθέτως στὴν τόσο θυμοειδῆ του χρήση καὶ ἔννοια τοῦ βιάζω - ἐπιβάλλομαι διὰ τῆς βίας - ἐξουσιάζω - καθυποτάσσω - διεμβολίζω ἑκουσίως = ἐξευτελίζω - ἀτιμάζω - μειώνω - ταπεινώνω τὸ θῦμα. Γιατί: Γιατί ὁ «χριστιανός» Ἕλληνας στρέφεται κατὰ τῆς ἴδιας του τῆς θρησκείας, κατὰ τῶν θεῶν – ἁγίων – ἱερέων – συμβόλων ποὺ πιστεύει καὶ ἀσπάζεται ὅταν σκύβῃ καὶ φιλάῃ τὶς «ἱερές» εἰκόνες; Γιατί λίγες στιγμὲς μετὰ αὐτὰ τὰ ἴδια ποὺ πιστεύει, σέβε- ται καὶ προσκυνᾷ, «βλασφημεῖ»; Ποιός ψυχαναλυτὴς μπορεῖ νὰ δώσῃ τὴν ἀπάντηση; Ἆραγε ὁ Ἑβραῖος Φρόυντ ἤτανε γνώστης αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς τῶν Ἑλλήνων; Γιατί ἡ γιαγιά μου Χριστοφίλη, ἀλλὰ καὶ κάθε γιαγιὰ χριστιανοθρησκευόμενη «τὸ βουλώνει», ὅταν ὁ Νεοέλληνας μαινόμενος ἀρχίζῃ νὰ κατεβάζῃ καντήλια; Ἀπὸ ποῦ καὶ πότε κρατάει τὴ σκούφια της αὐτὴ ἡ παράδοξη συνήθεια; Γιατί Πολιτεία τε καὶ Ἐκκλησία παρὰ τὶς παραινέσεις «μὴν ὑβρίζετε τὰ θεῖα» καὶ τὴν ποινικὴ δίωξη ποὺ προβλέπεται κατὰ τῶν ὑβριστῶν ἀδυνατοῦν νὰ ἐξαλείψουν τὸ φαινόμενο; Τί εἴδους μνημοσύνη, τί εἴδους συμπλέγματα ἐκτρέφουν αὐτὸ τὸ νεοελληνικὸ ξέσπασμα; Γιατί πουθενά, σὲ καμμία ἀρχαιοελληνικὴ ἐπιγραφὴ δὲν ἀναφέρεται κάποια ἀνάλογη προ- σβλητικὴ συμπεριφορὰ πρὸς τὸ Ἑλληνικὸ Δωδεκάθεο; Θαρρῶ πὼς ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλῆ, πολὺ ἁπλῆ. Τὴν ἀνακάλυψα (δυστυχῶς) σὲ πολὺ προχωρημένη ἡλικία: Ὅταν πρωτοδιάβασα γιὰ τοὺς διωγμούς, κατατρεγ- μούς, βασανιστήρια, διαπομπεύσεις, ἐξευτελισμούς, σφαγές, ἀνασκολοπισμούς, σταυρώσεις, λιθοβολισμοὺς κ.λπ. ἀσύλληπτες γιὰ τὴν φαντασία ἀκρότητες, ποὺ διέπραξαν οἱ χριστιανοὶ αὐτοκράτορες, στρατηγοί, ἐπίσκοποι – δήμιοι καὶ ὁ ἀκο- λουθῶν αὐτοὺς ἔξαλλος χριστιανικὸς ὄχλος κατὰ τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ 324 μ.Χ. μέχρι τὸν ἔνατο μ.Χ. αἰῶνα. Ὅταν διάβασα μὲ ἀνατριχίλα γιὰ τὸ κάψιμο τοῦ 98% τῶν συγγραμμάτων τῆς ἐθνι- κῆς ἑλληνικῆς κληρονομιᾶς, γιὰ τὴν ὁλοσχερῆ ἐκ θεμελίων κατεδάφιση τῶν ἀρχαιοελ- ληνικῶν ναῶν καὶ μνημείων ἀπὸ σχιζοφρενεῖς ἐπισκόπους καὶ τὸν ἐν παραληρήματι τελοῦντα καὶ ἐκτελοῦντα τὶς ἐγκληματικές τους προσταγὲς ὄχλο... Ναί, κατάλαβα τί ἤτανε αὐτὸ τὸ κλὶκ στὴ χειροβομβίδα... Ἤτανε καὶ εἶναι τὸ μένος, τὸ ξέσπασμα, τὸ «δὲν πάει ἄλλο» τοῦ Ἕλληνα. Τοῦ Ἕλ- ληνα, ποὺ μὲ μόνο τὸ 2% σωσμένο ἀπὸ τὴν πολιτιστική του κληρονομιὰ δὲν ἔπαψέ πο- τε νὰ εἶναι ὑπερήφανος γιὰ τὸν 100άκις παπποῦ του Ὅμηρο, τὸν 90άκις παπποῦ του Ἡράκλειτο τοὺς 80άκις παπποῦδες του Σωκράτη, Πλάτωνα, Δημόκριτο, Ἀριστοτέλη. Ποὺ δὲν ἔπαψέ ποτε νὰ ἀνατρέχῃ σ αὐτοὺς γιὰ ὀξυγόνο ὕπαρξης καὶ ἐπανένταξης στὴν φυσικὴ θεϊκή του ὑπόσταση. Βασίλης Κούβαρος