2. β) «Περιπατητές».- γ) «Ἀχιλλέας» [Στὸ προηγούμενο τεῦχος δημοσιεύσαμε τὸ α΄ μέρος πρωτότυπης ἔρευνας τοῦ ἀρχιτέκτονα κ. Βασίλη Σταμούλη, μὲ τὴν ὁποία ὁ συντάκτης της προσήγγιζε μὲ καινούργιο τρόπο τὰ «Παράδοξα» τοῦ Ζήνωνος, τὶς περίφημες αὐτὲς θεωρήσεις τῆς πραγματικότητας, ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἀπασχόλησαν καὶ ἕως σήμερα ἀπασχολοῦν τοὺς μαθηματικοὺς καὶ φιλοσόφους, γιὰ τὰ ἐρωτηματικὰ ποὺ ἐγείρονται ἀπὸ αὐτές, σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ὀρθότητα μὲ τὴν ὁποία ἡ Τυπικὴ Λογικὴ ἀντιλαμβάνεται τὰ ἀντικειμενικὰ γεγονότα. Ὁ κ. Β. Στ. εἰσάγει στὴν θεώρησή του αὐτὴ τὸν ὑποκειμενικὸ παράγοντα, δηλαδὴ τὴν «ἰδέα» ποὺ σχηματίζει χωριστὰ κάθε ἄτομο-παρατηρητὴς γιὰ τὴ σημασία τῶν ἐννοιῶν τοῦ μεγέθους, τοῦ ποσοῦ, τῆς διάστασης, τῆς ταχύτητας κ.λπ., «ἰδέα» ποὺ δὲν εἶναι κοινῶς ἀντιληπτὸ καὶ σταθερὸ μέγεθος, ἀλλὰ διαφοροποιεῖται ἀνάλογα μὲ κάθε ὑποκείμενο, τὸ ὁποῖο εἶναι φορέας της. Στὸ α’ μέρος ὁ ἐρευνητὴς εἶχε ἐξετάσει ἀπὸ τὴ σκοπιὰ αὐτὴ τὸ α’ «Παράδοξο». Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ ἐξετάζονται πάντα ἀπὸ τὴν ἴδια σκοπιὰ τὰ «Παράδοξα» τῶν «Περιπατητῶν» καὶ τοῦ «Ἀχιλλέα».] ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΩΝ «ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΩΝ» Λύση τοῦ παραδόξου τῶν Περιπατητῶν ποὺ κινοῦνται, «χωρὶς νὰ κινοῦνται». (Πάλι μέσα ἀπὸ τὴ λογικὴ τῶν συλλογισμῶν στὸ προηγούμενο παράδοξο.) Ζήνων, κατὰ Ἀριστοτέλη (ἐπὶ λέξει): «Γιὰ νὰ φτάσῃ κάποιο πρᾶγμα ἀπὸ τὴν ἀφετηρία στὸ τέρμα, πρέπει προηγουμένως νὰ διανύσῃ τὸ μισὸ τοῦ διαστήματος. Πρὶν ἀπὸ αὐτὸ ὅμως πρέπει νὰ διανύσῃ τὸ μισὸ τοῦ μισοῦ διαστήματος καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς, ἐπ’ ἄπειρον. Ἄρα δὲν θὰ φτάσῃ στὸ τέρμα, δηλαδὴ δὲν κινεῖται. Τὸ θέμα εἶναι ὄχι πότε θὰ διανύσῃ τὸ κινητὸ τὸν δρόμο Α-Τ, ἀλλὰ πῶς θὰ τὸν διανύσῃ, ἀφοῦ πρέπει ἐπ’ ἄπειρον νὰ κινῆται, διανύοντας τὰ ἄπειρα μισὰ τῶν ἡμίσεων.» Ἄς μοῦ ἐπιτραποῦν καὶ πάλι μερικὲς διευκολυντικὲς ἀλλαγὲς καὶ παραδοχές, ποὺ ὅμως δὲν ἀλλάζουν σὲ τίποτα τὴν οὐσία τοῦ προβλήματος: Μὲ τὴ δύναμη τῆς φαντασίας μας θὰ ζήσουμε ἕνα ἁπλοποιημένο παράδειγμα σὲ «ἀνθρώπινες» διαστάσεις: Περιπατητὲς (ἐμεῖς) ὕψους δύο μέτρων διανύουμε ἀπόσταση 2000 μέτρων μὲ ταχύτητα 100μ/’.