«ΑΠΟΔΕΙΞΗ» ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ... ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ά θε λο γι κὸ πρό βλη μα συ νή θως τί θε ται μὲ τὴν δι α τύ πω ση μιᾶς συλλο γι στι κῆς βά σε ως καὶ στὴν συ νέ χεια ἀ να ζη τεῖ ται ἡ λύ ση του. Στὰ ἐ πι χει ρή μα τα ποὺ χρη σι μο ποι οῦν ται προ κει μέ νου νὰ ἀ πο δει χθῇ ἡ ὕ παρ ξη ἢ μὴ τοῦ θε οῦ, αὐ τὴ ἡ σει ρὰ συ χνὰ ἀ να τρέ πε ται. Ὁ συ νομι λη τὴς συμ πε ραί νει ἐκ προ οι μί ου τὴν ὕ παρ ξη ἢ μὴ τοῦ θε οῦ καὶ κα τό πιν δι α τυ πώ νει τὴν βά ση τοῦ συλ λο γι σμοῦ του, πάν τα σύμ φω να μὲ αὐ τὴν τὴν ὑ πό θε ση. Αὐ τὴ ἡ χω λαί νου σα λο γι κή, ἡ ὁ ποί α ἀρ χί ζει μὲ τὸ συμ πέ ρα σμα καὶ ἀ κο λου θεῖ ἀν τί στρο φη πο ρεί α, μπο ρεῖ νὰ κλη θῇ «ἀν τί στρο φη λο γι κή». Ἡ ἀν τί στρο φη λο γι κὴ εἶ ναι κά τι τὸ ὁ ποῖ ο συ ναν τᾶ ται στοὺς πι στοὺς (κά ποι ας θρη σκεί ας), ἂν καὶ οἱ ἄ θε οι, με ρι κὲς φο ρές, δι α πράτ τουν τὸ ἴ διο σφάλ μα ἐξ αἰ τί ας τῶν ἐγ γε νῶν λο γι κῶν δυ σκο λι ῶν στὴν συμ βα τι κὴ ἰ δέ α τοῦ θε οῦ. Ἡ λέ ξη λο γι κὴ προ έρ χε ται ἀ πὸ τὴν λέ ξη λό γος. Μὲ τὸν πα ρα γω γι κὸ συλ λο γι σμὸ ἐ πι ζητεῖ ται λύ ση δε δο μέ νου προ βλή μα τος, βά σει τοῦ προ συλ λο γι σμοῦ καὶ μέ σῳ ἑ νὸς σχε τι κοῦ ἀλ γο ρίθ μου ποὺ λει τουρ γεῖ ὡς «γέ φυ ρα» ἀ νά με σα στὴν πρό τα ση συλ λο γι σμοῦ καὶ τὴν λύ ση τοῦ προ βλή μα τος. Ὁ πα ρα γω γι κὸς συλ λο γι σμὸς ἐ πι κεν τρώ νε ται στὴν ἰ σχὺ τῶν ἐ πιχει ρη μά των καὶ ὄ χι τό σο στὴν ἀ κρί βεια τοῦ συμ πε ρά σμα τος. Δι α φέ ρει ἀ πὸ τὸν ἐ πα γω γι κὸ συλ λο γι σμό, ὁ ὁ ποῖ ος ἀν τλεῖ στοι χεῖ α ὄ χι μό νο ἀ πὸ τὴν βά ση τοῦ συλ λο γι σμοῦ τοῦ συγ κεκρι μέ νου ζη τή μα τος πρὸς ἐ πί λυ ση ἀλ λὰ καὶ ἀπὸ προ η γού με να ἐμ πει ρι κὰ καὶ θε με λι ω μέ να δε δο μέ να τοῦ φαι νο μέ νου. Ὁ πα ρα γω γι κὸς συλ λο γι σμὸς εἶ ναι μέ θο δος, ἡ ὁ ποί α γιὰ πρώ τη φο ρὰ ἐ φαρ μό σθη κε ἀ πὸ τὸν Ἀ ρι στο τέ λη. Κα τὰ τὸν πα ρα γω γι κὸ συλ λο γι σμὸ ἀ κο λου θοῦν ται τρί α στά δια. Στὸ πρῶ το στά διο ἢ βά ση τοῦ συλ λο γι σμοῦ ἀ να πτύσ σε ται τὸ πρὸς συ ζή τη ση θέ μα. Στὸ δεύ τε ρο (με σαῖ ο) στά διο, τὸν σχε τι κὸ ἀλ γό ριθ μο, ὁ ρί ζε ται ἡ σχέ ση ἀ νά με σα στὴν βάση τοῦ συλ λο γι σμοῦ καὶ τὴν λύ ση. Στὸ τρί το στά διο ἐ πέρ χε ται ἡ λύ ση, τὸ συμ πέ ρα σμα δη λα δὴ ποὺ συ νά γε ται ἀ πὸ τὰ δύο πρῶ τα στά δια. Σ’ ἕ να σύν θε το πρό βλη μα μπο ρεῖ νὰ ὑ πάρ χουν πολ λὲς προ τά σεις συλ λο γι σμοῦ καὶ πολ λὲς ἐν δι ά με σες λύ σεις, οἱ ὁ ποῖ ες ὁ δηγοῦν στὴν τε λι κὴ λύ ση. Ἂν μί α δε δο μέ νη συλ λο γι στι κὴ βά ση καὶ ὁ σχε τι κὸς ἀλ γό ριθ μος εἶ ναι σω στοί, τό τε καὶ ἡ λύ ση πρέ πει νὰ εἶ ναι σω στή. Σπα νί ως γνω ρί ζου με τὴν λύ ση ἀ πὸ πρίν. Ἂν ἦ ταν ἔ τσι, δὲν θὰ ὑ πῆρ χε λό γος νὰ χρη σιμο ποι ή σου με τὴν συλ λο γι στι κὴ μέ θο δο. Μὲ ἄλ λα λό για, σὲ τέ τοι α πε ρί πτω ση ἡ ἐ φαρ μο γὴ αὐ τῆς τῆς με θό δου θὰ ἦ ταν ἄ νευ οὐ σί ας. Ἀν τί στρο φη λο γι κὴ καὶ θεὸς τὰ ἐ πι χει ρή μα τα ποὺ συ νή θως χρη σι μο ποι οῦν ται γιὰ νὰ ἀ πο δει χθῇ ἡ ὕ παρ ξη ἢ μὴ τοῦ θε οῦ, οἱ συλ λο γι σμοὶ δι α τυ πώ νον ται ἀν τι στρό φως· ἡ ἐ πι θυ μη τὴ λύ ση προ ϋ πο τί θε ται. Ἀ να λο γι σθῆ τε τὸν Ἀ κί να, ὁ ὁ ποῖ ος ἀ νέ τρε ξε στὸν Αὐ γου στῖ νο γιὰ τὴν βα σι κὴ ἑρ μη νευ τι κή του ἀρ χή: «Ἡ ἀ λή θεια τῆς Ἁ γί ας Γρα φῆς δὲν τί θεται ὑ πὸ ἀμ φι σβή τη ση.» Οἱ πι στοί, οἱ ὁ ποῖ οι ἀ να πτύσ σουν ἐ πι χει ρή μα τα ὑ πὲρ τῆς ὕ παρ ξης ἢ μὴ τοῦ θε οῦ, πιστεύ ουν κα τη γο ρη μα τι κῶς ὅ τι ὁ θε ὸς ὑ πάρ χει. Ἡ πί στη τους τοὺς ὑ πα γο ρεύ ει ὅ τι ὁ θε ὸς ὑ πάρ χει. Γι’ αὐ τοὺς αὐ τὸ ἀ πο τε λεῖ γε γο νὸς ἀ δι αμ φι σβή τη το. Ἔ τσι ἀρ χί ζουν ἀ πὸ τὸ τρί το