ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Ç ΑΜΠΑΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ; ξω ἀ πὸ τὴν Πά τρα, στὸ δρό μο ποὺ ὁ δη γεῖ πρὸς τὴν πε ρι ο χὴ τοῦ Πύρ γου, ἐ κεῖ ποὺ σή με ρα εἶ ναι ὁ πα λιὸς να ὸς τοῦ ἁ γί ου Ἀν δρέ α, προ ϋ πῆρ χε φη μι σμέ νο ἀρ χαῖ ο μαν τεῖ ο καὶ να ὸς ἀ φι ερω μέ νος στὴ θε ὰ Δή μη τρα, ποὺ κα τα στρά φη κε γιὰ νὰ χτι στῇ στὴ θέ ση του ὁ προ α να φερ θεὶς χρι στι α νι κὸς να ός. Ἀ κρι βῶς δί πλα, στὸ δε ξιὸ μέ ρος τοῦ να οῦ, μέ χρι σή με ρα βγαί νει ἀ πὸ τὰ βά θη τῆς γῆς τὸ νε ρὸ τῆς πη γῆς, ποὺ ὑ πῆρ χε δί πλα στὸν ἀρ χαῖ ο να ό. Τώ ρα κά ποι οι θέ λουν νὰ τὸ ἀ πο κα λοῦν «Ἁ γί α σμα τοῦ Ἁ γί ου Ἀν δρέ α», ὅ πως συ νή θως συμ βαί νει μὲ τὶς πη γὲς ποὺ βρί σκον ται πα ρα πλεύ ρως χρι στι α νι κῶν να ῶν. Στὴν προ κει μέ νη πε ρί πτω ση ἀ να φέ ρουν χα ρα κτη ρι στι κὰ ὅ τι «πρό κει ται γιὰ τὸ πη γά δι τοῦ ἁ γί ου Ἀν δρέ α». Ὅ μως ἀ κό μη καὶ τὰ (ἀ να πό δει κτα) «ἱ στο ρι κὰ στοιχεῖ α» ποὺ σχε τί ζον ται μὲ τὸν χρι στι α νι κὸ να ὸ κά νουν λό γο γιὰ πα νάρ χαι α πη γή, ἀ πὸ ὅ που ἔ πι νε νε ρὸ ὁ ἅ γιος! Ἔ τσι ἡ πη γὴ τῆς Δή μη τρας μὲ τὶς μαν τι κὲς ἰ δι ό τη τες «χρε ώ θη κε» ἄλ λο συμ βο λι σμό, ἐ κεῖ νον τῆς πη γῆς μὲ τὸ ἁ γι α σμέ νο ἀπὸ τὸν ἄγιο Ἀνδρέα ὕ δωρ. Μί α ὑ πό γεια στο ὰ ὁ δη γεῖ στὴν πη γὴ καὶ στα μα τά ει μπρο στὰ σὲ μί α σι δε ρέ νια πόρ τα, ποὺ φέ ρει με γά λο λου κέτ το, ἡ πα ρου σί α τοῦ ὁ ποί ου προ βλη μα τί ζει. Ἡ στο ὰ μὲ τὸ ἀρ χαῖ ο νε ρὸ τῆς Δή μη τρας δι α κλα δί ζε ται σὲ δι ά φο ρα ση μεῖ α, καὶ κανεὶς δὲν γνω ρί ζει τί πραγ μα τι κὰ μπο ρεῖ νὰ ὑ πάρ χῃ πί σω ἀ πὸ τὶς φραγ μέ νες, μὲ διά φο ρους τρό πους, δι ό δους. Καὶ σὲ αὐ τὴ τὴν πε ρί πτω ση μέ λη ἀ πὸ τὸν ἀρ χαῖ ο να ὸ ἔ χουν χρη σι μο ποι η θῆ γιὰ τὴν κα τα σκευ ὴ τῶν πε ζο δρο μί ων, ποὺ πλαι σι ώ νουν τὴν ἐκ κλη σί α τοῦ ἁ γί ου Ἀν δρέ α. Συμ πλη ρω μα τι κὰ ἀ να φέ ρου με, ὅ τι στὸν ἴ διο χῶ ρο ἔ χει ἀ νε γερ θῆ ὁ νέ ος να ὸς τοῦ ἁ γί ου Ἀν δρέ α –ὁ με γα λύ τε ρος τῶν Βαλ κα νί ων ὅ πως ἔ χει χα ρα κτη ρι στῆ–, γιὰ τὸν ὁ ποῖ ο ἐ πὶ 30 συ να πτὰ ἔ τη οἱ κά τοι κοι τῆς Πάτρας πλή ρω ναν μέ σῳ τοῦ λο γα ρια σμοῦ τῆς ΔΕΗ τὶς δα πά νες γιὰ τὴν ἁ γι ο γρά φησή του. Γε γο νὸς ποὺ εἶ χε προ κα λέ σει τὴν ἔν το νη δυ σα ρέ σκειά τους, μὲ ἀ πο τέ λεσμα νὰ στα μα τή σῃ αὐ τὴ ἡ «ἱ ε ρή» οἰ κο νο μι κὴ ἀ πο μύ ζη σή τους. Τα ξι αρ χού λα Λα δᾶ Στὴν ἔ ναν τι σε λί δα: Ἄ νω: Ἡ πα νάρ χαι α πη γὴ μὲ τὶς μαν τι κὲς ἰ δι ό τη τες τοῦ να οῦ τῆς Δή μη τρας. Ἡ εἰ κό να τοῦ ἁγί ου Ἀν δρέ α, ὅ πως ἔ χει το πο θε τη θῆ, φρά ζει μί α ἀ πὸ τὶς δι α κλα δώ σεις τῆς στο ᾶς. Κά τω: Εἶ ναι ἐμ φα νὲς στὸ πά νω μέ ρος τῆς φω το γρα φίας ὅ τι ἡ ὑ πό γεια στο ὰ συ νε χί ζε ται καὶ πί σω ἀ πὸ τὴν σι δε ρέ νια πόρ τα. Ἡ πρό σβα ση ὅ μως ἀ πα γο ρεύ ε ται!