Ἱ στο ρί α καὶ ἀ ξι ο πι στί α τῶν ἱ ε ρῶν πτω μά των «Νέκυες ἐκβλητότεροι κοπρίων» = Οἱ νεκροὶ πρέπει νὰ ἀποβάλλωνται περισσότερο ἀπὸ τὰ σκουπίδια ( Ἠράκλειτος). ρο κει μέ νου νὰ ἐ πι κρα τή σῃ ὁ Χρι στι α νι σμὸς στὴν Ἑλ λά δα προ σέφυ γε –ἐ κτὸς τῶν ἄλ λων– καὶ στὴν κα τα συ κο φάν τη ση τοῦ ἀρ χαί ου Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ μὲ κύ ριο στό χο τὴν Ἑλ λη νι κὴ Θρη σκεί α, τὴν ὁ ποί α χα ρα κτή ρι σε ὡς «εἰ δω λο λα τρί α». Πα ράλ λη λα ὅ μως – μὲ τὸν πλέ ον προ σο δο φό ρο τρό πο– πα ρώ τρυ νε καὶ συ νε χί ζει νὰ πα ρο τρύ νῃ τοὺς πι στοὺς νὰ προ σκυ νοῦν εἰ κό νες, ἅ γι ες ζῶ νες, τί μια ξύ λα, κομ πο σκοί νια κι ἄλ λα πολ λὰ ἀν τι κεί με να πέ ραν τῶν ὁ ρί ων οἱ ασ δή πο τε λο γι κῆς. Τὸ πλέ ον ἐξω φρε νι κὸ ὅ λων εἶ ναι ἡ ἐκ δή λω ση τι μῆς καὶ λα τρεί ας σὲ πτώ μα τα –ἁ γί ων τῆς Ὀρ θο δο ξί ας– ἢ σὲ τε μά χια αὐ τῶν, τὰ ὁ ποῖ α φυ λάσ σον ται σὲ να οὺς καὶ μο νὲς καὶ σὲ τα κτὰ χρο νι κὰ δι α στή μα τα ἐ κτί θεν ται σὲ κοι νὴ θέ α, ἢ τὰ βγά ζουν σὲ «πε ρι φο ρές» στοὺς δρό μους τῆς σύγ χρο νης Ἑλ λά δας. Τε μά χια ὀ στῶν (χε ρι ῶν – πο δι ῶν), κρα νί α, αὐ τιά, ὀ φθαλ μοί, σι α γό νες, γλῶσ σες ἢ ὁ λό κλη ρα πτώ μα τα ἀ πο τε λοῦν ἀν τι κεί με νο λα τρεί ας ἡ μῶν, ποὺ θέ λου με νὰ ὀ νο μα ζώ μα στε ἀ πόγο νοι τῶν ἐ πι στη μό νων, τῶν ποι η τῶν, τῶν φι λο σό φων, ὅ λων ἐ κεί νων ποὺ δημι ούρ γη σαν τὸν Παγ κό σμιο Πο λι τι σμό. Ἡ πτω μα το λα τρί α τῶν χρι στια νῶν εἶ χε ἀρ χί σει ἀ πὸ τὰ πρῶ τα κι ό λας χρό νια του, ὅταν ἔ φερ ναν ἀν τι κεί με να τῶν ἀ πο στό λων γιὰ τὴ για τρειὰ τῶν ἀρ ρώ στων ἢ χρη σι μο ποιοῦ σαν ἀ κό μα καὶ τὴ σκιά τους («Πρά ξεις», ε΄ 15, ιθ΄ 11-12). Τὰ σώ μα τα τῶν ἁ γί ων ὑ πῆρξαν γιὰ τοὺς χρι στια νοὺς «να ὸς τοῦ Θε οῦ». Τὰ πτώ μα τά τους –σύμ φω να μὲ τὴν Ἐκ κλησί α– πα ρα μέ νουν φο ρεῖς τῆς θεί ας χά ρι τος· θε ω ροῦν ται μο να δι κοὶ θρη σκευ τι κοὶ θη σαυροί, «τι μι ώ τε ρα λί θων πο λυ τε λῶν καὶ πο λυ τι μώ τε ρα ὑ πὲρ χρυ σί ον», ὅ πως τὸ πτῶ μα τοῦ προ φή τη Ἐ λισ σαι έ, πού, ὅ ταν κά ποι ος νε κρὸς ἀ κούμ πη σε στὰ κόκ κα λά του, ἀ να στή θηκε! («Β΄ Βα σι λει ῶν», ιγ΄ 21). Ἀ κρι βῶς τὸ ἴ διο συ νε χί ζε ται καὶ στὶς μέ ρες μας· στὰ πτώ ματα τῶν ἁ γί ων ἀ πο δί δον ται ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλη σί α καὶ τοὺς πι στοὺς θε ρα πευ τι κὲς ἰ δι ό τη τες. Τὸ ἴ διο ἔ χει συμ βῆ καὶ μὲ τὰ λεί ψα να. Ἐ πι βε βαί ω σέ πο τε κα νείς, ἂν κά ποι α συγ κε κρι μένα ὀ στᾶ εἶ ναι πράγ μα τι τὰ ὀ στᾶ τοῦ ἁ γί ου ποὺ ὑ πο στη ρί ζει ἡ Ἐκ κλη σί α; Κά θε πι στὸς χρι στια νὸς στὴν ἐ πο χή μας, ὅ ταν ἀρ ρω στή σῃ, ἔ χει πρό σβα ση σὲ ὅ λα τὰ εὐ ερ γε τή μα τα ποὺ προ κύ πτουν ἀ πὸ τὴν ἐ ξέ λι ξη τῆς Τε χνο λο γί ας καὶ τῆς ἰ α τρι κῆς