Ἰησοῦς: δαιμονοδιώκτης... ἢ δαιμονοποιός; ή με ρα ὁ ποι α δή πο τε πε ρι γρα φὴ τῆς ἐ πι λη πτι κῆς νό σου τε λει ώ νει μὲ κά ποι ες ὑ πο δεί ξεις πρό λη ψης καὶ φαρ μα κευ τι κῆς ἀ γω γῆς. Αἰ ῶνες ὅ μως δαι μο νο-δι ω κτι κοῦ Χρι στι α νι σμοῦ ἄ φη σαν ἀ βο ή θη τους ὅ λους αὐ τοὺς τοὺς πο νε μέ νους ἀν θρώ πους, κα τα δι κά ζον τάς τους ὄ χι μό νο σὲ μί α ζω ὴ ἀ γω νί ας, ντρο πῆς καὶ τραυ μα τι σμῶν, ἀλ λὰ τοὺς πέ τα ξαν καὶ στὸ χει ρό τε ρο βά ρα θρο τοῦ ἐ ξευ τε λι σμοῦ, φορ τώ νον τάς τους ἐ πι πλέ ον καὶ τὸ ἀ νε ξά λει πτο στῖγ μα τοῦ «δαι μο νι ζομέ νου». Οἱ ἐ πι λη πτι κοὶ ὄ χι μό νο δὲν μπο ροῦ σαν νὰ ἐλ πί ζουν σὲ για τροὺς καὶ φάρ μα κα, γιὰ νὰ βο η θη θοῦν, ἀλλὰ οἱ συγ γε νεῖς τους ἔ πρε πε νὰ κρύ βουν καὶ συ χνὰ νὰ φυ λα κί ζουν τὸ «δαι μονι σμέ νο» τους παι δί, ἢ νὰ τὸ δέ νουν μὲ ἁ λυ σί δες μέ σα σὲ κά ποι α ἐκ κλη σί α ἤ μοναστήρι, γιὰ νὰ ἀ πο φύ γουν τὴ χλεύ η καὶ τὸ σαρ κα σμὸ τῶν δαι μο νο λό γων γει τό νων τους. Ï «ΚΡΥΦΟΣ» ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ Ἰ η σοῦς ἦ ταν ὁ μό νος τέ λει ος ποὺ ἔ ζη σέ πο τε, ἕ νας ἀ πό λυ τος, μο να δι κὸς συν δυα σμὸς θε οῦ καὶ ἀν θρώ που; Εἶ ναι ἀρ κε τὲς οἱ βι βλι κὲς ἀ να φο ρές, ποὺ ὑ πο στη ρί ζουν τὸν πα ρα πά νω ἰ σχυ ρισμό: Ἰ ω άν νης Α΄ 1, Α΄ 14-16, Α΄ 18, Η΄ 28, Ι΄ 30· Παῦλος, «Πρὸς Ἑ βραί ους» Ε΄ 79, Ζ΄ 28 κ.ἄ. Ἡ Βί βλος ὅ μως μᾶς πα ρέ χει πα ρα δείγ μα τα, ποὺ δεί χνουν πὼς ὁ Ἰ η σοῦς δὲν ἦ ταν τό σο «τέ λει ος» ὅ σο ἰ σχυ ρί ζον ται, ἐ νῷ πολ λὲς φο ρὲς δὲν ἐ φήρ μο ζε αὐ τὰ ποὺ δί δα σκε. Ἡ δῆθεν δύ να μη τῆς πί στης Ὁ Ἰ η σοῦς δί δα ξε: «Μὲ τὸν Θε ὸ τὰ πάν τα εἶ ναι ἐ φι κτά» (Ματ θαῖ ος ΙΘ΄ 26, Μᾶρκος Ι΄ 27, Λου κᾶς ΙΗ΄ 27) καὶ «ὅ λα εἶ ναι δυ να τὰ σ’ αὐ τὸν ποὺ πι στεύ ει» (Μᾶρ κος Θ΄ 23). Ἐ πί σης εἶ πε: «Ἂν ἔ χῃς πί στη ὅ σο ἕ νας κόκ κος συ νά πε ως (κά τι ποὺ εἶ ναι πά ρα πο λὺ λί γο), θὰ πῇς σ’ αὐ τὸ τὸ βου νό: Με τα κι νή σου ἀ πὸ ἐ δῶ ἐ κεῖ, καὶ θὰ μετα κι νη θῇ. Καὶ τί πο τα δὲν θὰ εἶ ναι ἀ δύ να το γιὰ σᾶς.» (Ματ θαῖ ος ΙΖ΄ 20, Λου κᾶς ΙΖ΄ 6.) Λέ γε ται μά λι στα πὼς ἐξ αἰ τί ας τῆς ἀ πι στί ας τῶν ἄλ λων ὁ Ἰ η σοῦς με ρι κὲς ‣