Ἰησοῦς: δαιμονοδιώκτης... ἢ δαιμονοποιός; ήμερα ὁποιαδήποτε περιγραφὴ τῆς ἐπιληπτικῆς νόσου τελειώνει μὲ κάποιες ὑποδείξεις πρόληψης καὶ φαρμακευτικῆς ἀγωγῆς. Αἰῶ- νες ὅμως δαιμονο-διωκτικοῦ Χριστιανισμοῦ ἄφησαν ἀβοήθητους ὅλους αὐτοὺς τοὺς πονεμένους ἀνθρώπους, καταδικάζοντάς τους ὄχι μόνο σὲ μία ζωὴ ἀγωνίας, ντροπῆς καὶ τραυματισμῶν, ἀλλὰ τοὺς πέταξαν καὶ στὸ χειρότερο βάραθρο τοῦ ἐξευτελισμοῦ, φορτώνοντάς τους ἐπιπλέον καὶ τὸ ἀνεξάλειπτο στῖγμα τοῦ «δαιμονιζομένου». Οἱ ἐπιληπτικοὶ ὄχι μόνο δὲν μποροῦσαν νὰ ἐλπίζουν σὲ γιατροὺς καὶ φάρμακα, γιὰ νὰ βοηθηθοῦν, ἀλ- λὰ οἱ συγγενεῖς τους ἔπρεπε νὰ κρύβουν καὶ συχνὰ νὰ φυλακίζουν τὸ «δαιμο- νισμένο» τους παιδί, ἢ νὰ τὸ δένουν μὲ ἁλυσίδες μέσα σὲ κάποια ἐκκλησία ἤ μοναστήρι, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴ χλεύη καὶ τὸ σαρκασμὸ τῶν δαιμονολόγων γειτόνων τους. Ï «ΚΡΥΦΟΣ» ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ Ἰησοῦς ἦταν ὁ μόνος τέλειος ποὺ ἔζησέ ποτε, ἕνας ἀπόλυτος, μοναδικὸς συνδυασμὸς θεοῦ καὶ ἀνθρώπου; Εἶναι ἀρκετὲς οἱ βιβλικὲς ἀναφορές, ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν παραπάνω ἰσχυρι- σμό: Ἰωάννης Α΄ 1, Α΄ 14-16, Α΄ 18, Η΄ 28, Ι΄ 30· Παῦλος, «Πρὸς Ἑβραίους» Ε΄ 79, Ζ΄ 28 κ.ἄ. Ἡ Βίβλος ὅμως μᾶς παρέχει παραδείγματα, ποὺ δείχνουν πὼς ὁ Ἰησοῦς δὲν ἦταν τόσο «τέλειος» ὅσο ἰσχυρίζονται, ἐνῷ πολλὲς φορὲς δὲν ἐφήρμοζε αὐτὰ ποὺ δίδασκε. Ἡ δῆθεν δύναμη τῆς πίστης Ὁ Ἰησοῦς δίδαξε: «Μὲ τὸν Θεὸ τὰ πάντα εἶναι ἐφικτά» (Ματθαῖος ΙΘ΄ 26, Μᾶρ- κος Ι΄ 27, Λουκᾶς ΙΗ΄ 27) καὶ «ὅλα εἶναι δυνατὰ σ’ αὐτὸν ποὺ πιστεύει» (Μᾶρκος Θ΄ 23). Ἐπίσης εἶπε: «Ἂν ἔχῃς πίστη ὅσο ἕνας κόκκος συνάπεως (κάτι ποὺ εἶναι πάρα πολὺ λίγο), θὰ πῇς σ’ αὐτὸ τὸ βουνό: Μετακινήσου ἀπὸ ἐδῶ ἐκεῖ, καὶ θὰ με- τακινηθῇ. Καὶ τίποτα δὲν θὰ εἶναι ἀδύνατο γιὰ σᾶς.» (Ματθαῖος ΙΖ΄ 20, Λουκᾶς ΙΖ΄ 6.) Λέγεται μάλιστα πὼς ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας τῶν ἄλλων ὁ Ἰησοῦς μερικὲς ‣