Πῶς ὁ Φρό υντ δι α στρέ βλω σε τὸν Σο φο κλῆ τὰ τέ λη τοῦ 19ου αἰ ῶ να ἕ νας νέ ος για τρός, ὁ Ζίγ κμουντ Φρό υντ, δι α τύ πω σε μί α ψυ χι α τρι κὴ θε ρα πευ τι κὴ θε ω ρί α μὲ κεν τρι κὸ ἄ ξο να τὸ «Οἰ δι πό δει ο Σύμ πλεγ μα». «Οἰ δι πό δει ο Σύμ πλεγ μα» σύμ φω να μὲ τὴν φρο ϋ δι κὴ σχο λὴ εἶ ναι ὁ ἔ ρω τας τοῦ γιοῦ μὲ τὴ μη τέ ρα ἢ ἀν τί στοι χα τῆς κό ρης μὲ τὸν πα τέ ρα, μὲ ὅ,τι βι ο λο γι κά, ψυ χι κὰ καὶ ἀν τι-κοι νω νι κὰ ἀ πο τε λέ σμα τα συ νε πά γε ται. Πό ση ἀ λή θεια καὶ πό ση ἀ λη θο φά νεια πα ρου σιά ζει ἡ θε ω ρί α αὐτὴ καὶ ὥς ποι ό βαθ μὸ εἶ ναι δυ να τὸ νὰ γε νι κεύ ε ται, ὥ στε νὰ ἀ φο ρᾷ σ’ ὅ λη τὴν ψυ χι κὴ ὅ σο καὶ κοι νω νι κὴ πραγμα τι κό τη τα; Καὶ γιατί ὁ Φρόυντ διάλεξε τὸν χαρακτηρισμὸ «οἰδιπόδειό» της βασικῆς ἔν νοι ας τῆς θεωρίας του; Οἱ κό ρες τοῦ Λὼτ ἐν συ νεί δη τα τε κνο ποί ησαν μὲ τὸν πα τέ ρα τους, ὅ πως πε ρι γρά φε ται στὸ ιθ΄ κε φά λαι ο τῆς «Γε νέ σε ως» (31-35). Για τί ὁ Φρό υντ δὲν ὠ νό μα σε τὸ σύμ πλεγ μα Λώ τει ο, ὅ πως ἄ ρι στα θὰ τοῦ ταί ρια ζε; Για τί ὁ Φρό υντ δι ά λε ξε τὸ ἐπίθετο αὐτό, τὴ στιγ μὴ ποὺ ὁ Οἰδί πους οὔ τε πρό θε ση εἶ χε, οὔ τε κὰν γνώ ρι ζε, ὅ τι πατέρας του ἦταν ὁ Λάιος καὶ ὅτι ἡ σύ ζυ γος τοῦ πα τέ ρα του (Ἰ ο κά στη) ἦ ταν ἡ πραγ μα τι κή του μη τέ ρα στὴν τρα γῳ δί α τοῦ Σο φο κλέ ους «Οἰ δί πους Τύ ραν νος»; Ποι ός ἦ ταν ὁ χα ρα κτῆ ρας τοῦ Φρό υντ; Ὁ Ζίγμουντ Φρό υντ κα τα γό ταν ἀ πὸ πο λὺ πλού σια οἰ κο γέ νεια ραβ βί νων. Ὁ πα τέ ρας του ἦ ταν ἔμ πο ρος· παν τρεύ τη κε τὴν –κα τὰ πο λὺ μι κρό τε ρή του– δεύ τε ρη γυ ναῖ κα του καὶ μη τέ ρα τοῦ «Ζίγ κι». Τὰ πρῶ τα χρό νια τῆς ζω ῆς τοῦ Φρό υντ ση μα δεύ τη καν ἀ πὸ τὰ ἑ ξῆς γε γο νό τα: • Συγ κλο νι στι κὴ ἦ ταν γιὰ τὸν Φρό υντ ἡ ἐν τύ πω ση τῆς ἐ ρω τι κῆς πε ρί πτυ ξης τῶν γο νι ῶν του, κα τὰ τὴν ὁ ποί α τοὺς «συ νέ λα βε» κά ποι α νύ κτα, ποὺ μπῆ κε ξαφ νι κὰ στὴν κρε βα το κά μα ρά τους: Ἔ ξαλ λος ὁ πα τέ ρας του τὸν πέ τα ξε ἔ ξω. Πα ρ’ ὅ λο ποὺ πα ρό μοι α πε ρι στα τι κὰ ἐ νί ο τε συμ βαί νουν σὲ ἀρ κε τὲς οἰ κο γέ νει ες, ἡ ἐμ πει ρί α τοῦ νε α ροῦ Φρό υντ τοῦ ἔ κα νε, ὅ πως φαί νε ται, βα θειὰ ἐν τύ πω ση ἔ τσι, ὥ στε ἀρ γό τε ρα ἀ πο τέ λε σε τὴ βά ση, στὴν ὁ ποί α στη ρί χτη κε ἡ θε ω ρί α του γιὰ τὴν ψυ χο θε ρα πεί α. Τὸ κα τα πι ε σμέ νο ἠ θι κὰ