ΕΡΓΟΛ ΑΒΙΕ Ó Ð ÁÑÁÍÏÚÊ ΩΝ ΑΠ ΟΛΟΓΗ ΤΩΝ τὴ μέ χρι τώ ρα 24ετῆ πρω το πό ρα πο ρεί α του ὁ «Δαυ λός» ἀ γωνί στη κε μὲ δι κές του ἀ πο κλει στι κὰ δυ νά μεις (χω ρὶς χο ρη γοὺς ἢ δι α φη μί σεις) καὶ κα τέρ ρι ψε μὲ ἀ τράν τα χτα στοι χεῖ α, ἀ ποδεί ξεις, κεί με να, ντο κου μέν τα κ.λπ. πολ λὰ δόγ μα τα αἰ ώ νων, ὅ πως τῆς δῆ θεν φοι νι κι κῆς κα τα γω γῆς τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Ἀλ φα βή του, τῆς δῆ θεν ἰν δο ευ ρω πα ϊ κῆς κα τα γω γῆς τῶν Ἑλ λή νων, τοῦ Ἀφρο κεν τρι σμοῦ, τοῦ δόγ μα τος τοῦ «Ἐξ ἀ να το λῶν τὸ φῶς» κ.ἄ. Ἡ ἔ ρευ να καὶ ἡ θε μα τικὴ τοῦ «Δαυ λοῦ» συμ πε ρι λαμ βά νουν θέ μα τα ὅ πως ἡ ἀ νη θι κό τη τα τῶν Ἁγίων Γρα φῶν, οἱ κα τα στρο φὲς κι οἱ δι ώ ξεις τῶν Ἑλ λή νων ἀ πὸ τοὺς Χρι στια νοὺς καὶ πολ λὰ ἄλ λα πα ρό μοι α. Οἱ ἀν τι δρά σεις τοῦ ρω μι ο συ νιστι κοῦ κα τε στη μέ νου ὅ λα αὐ τὰ τὰ χρό νια ὑ πῆρ ξαν πολ λὲς καὶ ποι κί λες. Ἄρ χι σε νὰ κα τα νο ῇ ὅ τι ὁ ἑλ λη νι κὸς λα ὸς ἀ φυ πνί ζε ται σι γά-σι γὰ ἀ πὸ τὸν πνευ μα τι κὸ λή θαρ γο, ποὺ τὸν ὑ πέ βα λαν τὰ τε λευ ταῖ α 1.700 χρό νια καὶ ἡ ρω μι ο σύ νη νὰ νοι ώ θῃ τὴ θέ ση της ἐ ξαι ρε τι κὰ ἐ πι σφα λῆ. Ἡ κύ ρια καὶ λυσ σα λέ α ἀν τί δρα ση προ ερ χό ταν –ὅ πως ἦ ταν ἀ να με νό με νο– ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλη σί α. Στὴν πρώ τη γραμ μὴ τῶν μέ χρι τώ ρα ἐ πι θέ σε ων κα τὰ τοῦ «Δαυ λοῦ» ἦ ταν πάν το τε κά ποι οι ἀ κραῖ οι κλη ρι κοὶ ἢ πρό σω πα, ποὺ ἡ ἄ με ση σχέ ση τους μὲ τὴν Ἐκ κλη σί α ἦ ταν ἐμ φα νής. Τὸν τε λευ ταῖ ο και ρὸ ὅ μως, ἰ δι αί τε ρα με τὰ τὰ σκάν δα λα ποὺ συγ κλονί ζουν τὴν Ἐκ κλη σί α, τὸ το πί ο φαί νε ται νὰ ἀλ λά ζῃ. Οἱ κλη ρι κοὶ τύ που πα πᾶ-Μεταλ λη νοῦ ἢ πα πᾶ-Ζή ση δὲν μπο ροῦν νὰ ἔ χουν πέ ρα ση πλέ ον οὔ τε ἀ πή χη ση στὴν κοι νὴ γνώ μη. Τὸ ἀ λη θι νό τους πρό σω πο ἔ χει ἀ πο κα λυ φθῆ στὸν ἑλ λη νι κὸ λα ό. Ἡ ρω μι ο σύ νη ὅ μως ἀ σφα λῶς «δὲν τὸ βά ζει κά τω», ἀλ λὰ ἐ πι χει ρεῖ ἀ πε γνω σμέ να νὰ πα ρου σιά σῃ δι α φο ρε τι κὴ εἰ κό να, νὰ με ταλ λα χθῇ, νὰ «σκα ρώ σῃ» και νού ργιους τρό πους ἀν τί δρα σης ἐ πεν δύ ον τας σὲ νέ α πρό σω πα. Ἔ τσι πα ρου σι ά στη κε στὸ προσκή νιο ἕ να πρω τό γνω ρο καὶ μο να δι κὸ στὰ δη μο σι ο γρα φι κὰ χρο νι κὰ φαι νό με νο. Πα ρα τη ρή θη κε ἑ νὸς νέ ου εἴ δους ἀν τί δρα ση: ἡ ἵ δρυ ση μιᾶς ἰ στο σε λί δας στὴν ὑ πη ρεσί α τῆς συ κο φάν τη σης τοῦ σύγ χρο νου δι α φω τι σμοῦ καὶ πα ράλ λη λα ἡ στρά τευ ση ἀ ρι στε ρί στι κων ἐν τύ πων, ποὺ δη μι ούρ γη σαν ἕ να και νούρ γιο τύ πο, ἕ να ὑ βρί διο, τὸν «χρι στι α νο α ρι στε ρι στὴ ἀ πο λο γη τή». Τέλος ἡ Δια ρκὴς Ἱ ε ρὰ Σύ νο δος συγ κρό τη σε τὴν 12μελῆ «Εἰ δι κὴ Συ νο δι κὴ Ἐ πιτρο πὴ Με λέ της Ἀρ χαι ο λα τρί ας – Νε ο ει δω λο λα τρί ας», τὴν πο λυ πλη θέ στε ρη ἀ π’ ὅ λες τὶς ἐ πι τρο πές της. Στὰ συ νέ δρια, στὶς δη μο σι εύ σεις τους καὶ στὰ κη ρύγ μα τά ‣