ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ: Ç ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΙΣΜΟ «Δαυλός», ὅπως αὐταπόδεικτα προκύπτει ἀπὸ τὴν ἐλευθερία καὶ ἀνεξαρτη- σία τοῦ λόγου ποὺ ἀρθρώνει, δὲν εἶχε ποτὲ καμμία σχέση, συνάρτηση, πολ- λῷ μᾶλλον ἐξάρτηση ἀπὸ καμμιὰ κυβέρνηση, κόμμα, ὀργάνωση ἢ οἱαδήπο- τε ἄλλη ἑστία δυνάμεως, ἐγχώρια ἢ ξένη. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸ οὐδέποτε «ἐ- πικοινώνησε» κατ’ ἰδίαν ἢ μέσῳ τοῦ δημόσιου λόγου του, γιὰ νὰ «διαλεχθῇ» μὲ κατα- στάσεις ἢ πρόσωπα τῆς Ἐξουσίας «προτείνοντας», εἰσηγούμενος ἢ ἀπαιτῶντας «συμ- μετοχή» τῶν ἀπόψεών του στὶς διαδικασίες λήψεως ἀποφάσεων, περιοριζόμενος αὐ- στηρὰ στὸ ἔργο τοῦ διαφωτισμοῦ, μὲ τὴν διατύπωση πορισμάτων πάντοτε στηριζομέ- νων στέρεα στὴν πραγματικότητα (τὴν ἀληθινὴ ἱστορικὴ κυρίως πραγματικότητα) καὶ ἀποφεύγοντας συστηματικὰ τὴν διαμόρφωση ἰδεολογημάτων, δηλαδὴ αὐθαίρε- των καὶ μετέωρων θέσεων, μὴ συναρτώμενων πρὸς τὰ δεδομένα –ἄρα ὑπηρετουσῶν σκοπιμότητες καὶ μόνο. Σήμερα θὰ παραβοῦμε τὴν ἀρχή μας αὐτή, ποὺ μὲ τόση συνέπεια (καὶ μὲ ἀνάλογο ψυ- χικὸ καὶ ὑλικὸ κόστος...) τηρήσαμε τόσα χρόνια. Ὁ λόγος τῆς ἀθέτησης αὐτῆς εἶναι ἕ- να ἀξιοπρόσεκτο γεγονός: Ὁ ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ καὶ πρωθυπουργὸς κ. Κώστας Κα- ραμανλῆς, ἐκτὸς τοῦ ὅτι μὲ τὴν προτίμησή του νὰ ἀναλάβῃ ὁ ἴδιος τὸ Ὑπουργεῖο Πο- λιτισμοῦ ὑποδηλοῖ ἔμμεσα τὴν πεποίθησή του ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς ἀποτελεῖ τεράστια πολιτικὴ ἀξία, σημαντικώτερη π.χ. ἀπὸ τὴν Οἰκονομία, τὴν Ἐξωτερικὴ Πολι- τική, ἀκόμη καὶ τὴν Ἄμυνα, τώρα τελευταῖα δηλώνει δημοσίᾳ συχνὰ ὅτι «ἐπιθυμεῖ ἡ Ἑλλάδα νὰ γίνῃ χώρα παραγωγῆς γνώσης καὶ πολιτισμοῦ, ἀλλὰ αὐτὸ ἀκόμη δὲν τὸ ἔχομε πετύχει». Προφανῶς καὶ ἡ ἐπιθυμία του αὐτὴ εἶναι εἰλικρινής, ἀλλὰ καὶ ἡ δια- πίστωση τῆς ἀποτυχίας μας εἶναι ἐξ ἴσου πραγματικὴ καὶ ἀληθινή. Τίθεται ἕνα ἐρώτημα: Ποιός εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο, ἐνῷ ὑπάρχει ἡ πολιτικὴ βούληση τῆς κορυφῆς τῆς Πολιτείας –καί, προσθέτομε ἐμεῖς, ὑπάρχει ταυτόχρονα ἡ ἱστορικὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι τὸ ἔθνος ποὺ τὸ παρελθόν του ἀπο- δεικνύει ὅτι αὐτὸ μπορεῖ καὶ παράγει ὁλόκληρη τὴν παγκόσμια γνώση κι ὁλόκλη- ρο τὸν παγκόσμιο πολιτισμό–, ποιός εἶναι ὁ λόγος, λέω, ποὺ «ἀκόμη δὲν ἔχουμε πε- τύχει νὰ γίνωμε χώρα παραγωγῆς γνώσης καὶ πολιτισμοῦ»; * * * ς μᾶς ἐπιτραπῇ νὰ συμβάλωμε στὴν ἀπάντηση τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ παραδό- ξου-ἐρωτηματικοῦ στηριζόμενοι στὸ δικαίωμά μας, ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὸ γε- γονὸς ὅτι ἐπὶ 1/4 αἰῶνος ἀσχολούμεθα ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν ἔρευνα τῶν αἰ- τιῶν, ποὺ ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ μοναδικὴ πνευματικὴ μήτρα ἐπιστημονικῆς καὶ πολιτισμικῆς δημιουργίας (Ἐπιστῆμες, Μαθηματικά, Τέχνες, Θεωρία, Θέατρο, Ἀθλη- τισμὸς κ.λπ., κ.λπ.) «στέρεψε» ξαφνικά, καὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ αὐτὴ τῆς αἰφνίδιας «στεί- ρωσής» του δὲν παρήγαγε πιὰ τίποτε ἀπολύτως, ποὺ νὰ ἀποτελέσῃ πολιτιστικὸ ἅλμα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας καὶ διαχρονικὴ παγκόσμια ἀξία, ὅπως ἦταν τὰ προ- αναφερθέντα ἐπιτεύγματά του. Ποιά ἦταν ἡ ἀποφράδα γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότη- τα Ἱστορικὴ Στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία χάθηκε ἡ κινητήρια δύναμη (ἡ Ἑλλάδα) τῆς ἐξε- λίξεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν κατάσταση ἐνστικτώδους ζῴου στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἔλλο- γου ὄντος; Ἁπλῆ θεώρηση τοῦ ἀληθινοῦ παρελθόντος δὲν ἀφήνει καμμιὰ ἀμφιβολία: