ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ποῦ εἶναι ὁ πολιτισμὸς καὶ ποῦ ὁ ρατσισμὸς Κύριοι τοῦ «Δαυλοῦ», Δὲν πρέπει νὰ ἐκπλήττουν οἱ πρόσφατες ἐ- ξάρσεις ἀσυδοσίας, ἀνηθικότητος καὶ ἀνθελ- ληνισμοῦ ἀπὸ τὸ ἱερατεῖο (ὅπως π.χ. ἡ κάλυ- ψη τοῦ κατασκόπου Βαβύλη, ποὺ δούλευε γιὰ τὸ Ἰσραήλ). Ὅσο περισσότερο οἱ ἐκπρόσωποί του γίνονται προκλητικοί, πλήττοντας τὸ ἠθι- κὸ γίγνεσθαι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, δοκιμάζον- τας τὰ ἀντανακλαστικά του καὶ τὰ περιθώρια ἀντίδρασής του, καὶ ὅσο ὁ λαὸς δὲν ἀντιδρᾷ καὶ δὲν ἀντιστέκεται, δείχνοντας τὸ βάθος τῆς τυφλῆς, ἄνευ ἐλέγχου, ἐμπιστοσύνης καὶ τοῦ ληθάργου του, ἄλλο τόσο πιὸ βέβαιοι εἶναι ὅτι τὸν ἐλέγχουν, τὸν ἐξουσιάζουν καὶ τὸν κατευ- θύνουν καὶ ὅτι ἔχουν ἐξασφαλίσει τὴν περαι- τέρω παραμονή τους στὴν ἐξουσία. Γιὰ νὰ διατηρηθοῦν οἱ μνῆμες τῶν ταγῶν τῆς φυλῆς μας στὴ μνήμη τῶν ἐπερχόμενων γε- νεῶν, ἔστησαν οἱ προγόνοί μας μνημεῖα (ἀπὸ τὸ μνήμη-μνημοσύνη) ὑπέρτατης Τέχνης. Ἡ ἀ- νατολίτικη λαίλαπα τῆς σήψης καὶ τῆς παρα- κμῆς ὁδηγούμενη ἀπὸ τὸ σύνδρομο κατωτερό- τητας, φυγοδικίας καὶ ἀνασφάλειας, ἐλλείψει ἀξιόλογου παρελθόντος, κατέστρεψε μὲ λύσσα κάθε μνημεῖο, ποὺ ὑπενθύμιζε στὸν Ἕλληνα – καὶ ἀπεδείκνυε στὴν ἀνθρωπότητα– τὸ ἔνδο- ξο παρελθόν του. Ἀντικατέστησε τοὺς σοφούς μας μὲ ὅ,τι χειρότερο εἶχε νὰ ἐπιδείξῃ ὁ Ἀνα- τολισμός-Σκοταδισμός, στὴν θέση τους ἐπέβα- λε τὸν αἱμοσταγῆ καὶ ζηλότυπο Γιαχβὲ (Ἔξο- δος 34:14), τὸν σφαγέα τοῦ αἰγυπτιακοῦ λαοῦ Μωϋσῆ, τὸν αἱμομίκτη Λὼτ (Γένεσις 19:30-38), ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Ç ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ «ΑΓΑΠΗΣ»; Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Μὲ τὴν πρόσφατη συνταρακτικὴ σωρεία ἀποκαλύψεων τῶν Μ.Μ.Ε. γιὰ τὸν βίο κάποιων κληρικῶν ἐνθυμήθηκα τὶς ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν ἀποκαλύψεις τοῦ «Δαυλοῦ» περὶ τὴν δράση τοῦ ἱερατείου καὶ ἔμεινα ἔκπληκτος, βλέποντας τὰ ὅσα διάβαζα τόσον καιρὸ στὸ περιοδικό σας νὰ παρουσιάζωνται ζωντανὰ στὴν ὀθόνη τοῦ τηλεοπτικοῦ δέκτη. Τί συνέβη μὲ τὴν Δικαιοσύνη; Τίποτε. Ὅπως εἶναι θεσμοθετημένο σὲ τοῦτο τὸν τόπο, δὲν «ἄνοιξε ρουθούνι». Ἔτσι καὶ τὰ «κεκτημένα» τοῦ ἱερατείου εἶναι πολλά, καὶ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ τὰ ἀφήσῃς. Παραίτηση; Ποῦ νὰ χωρέσῃ τὸ φιλότιμο στὸν θρόνο μαζὶ μὲ τὴν φαρδειὰ ἕδρα κάποιων. Ἔτσι θὰ περάσῃ ὁ καιρὸς καί, ἐνῷ τὸ ἱερατεῖο θὰ κάνῃ τὴν δῆθεν «αὐτοκάθαρση», ὅλα θὰ ξεχαστοῦν. Μάλιστα ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ ἱδρώσῃ καθόλου ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν καὶ μὲ πλήρη ἀπάθεια, σὲ πρόσφατο κήρυγμά του παρουσίασε ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση τὸν Κολοκοτρώνη, ὁ ὁποῖος πολέμησε «πρῶτα διὰ τὴν πίστιν καὶ μετὰ διὰ τὴν πατρίδα». Δύο συμπεράσματα προκύπτουν ἀμέσως ἀπὸ τὰ λεγόμενα τοῦ προκαθήμενου: • Ἡ θρησκευτικὴ ὀργάνωση, ποὺ τότε ἀφώρισε τὸν ἀπελευθερωτικὸ ἀγῶνα καὶ τοὺς ἀγωνιστὲς (φοβούμενη ὅτι μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδας θὰ χάσῃ τὴν δύναμη, ποὺ εἶχε ἀποκτήσει συνεργαζόμενη μὲ τοὺς κατακτητὲς Τούρκους) σήμερα τοὺς χρησιμοποιεῖ ὡς παράδειγμα, παραποιῶντας ἀκόμα μία φορὰ τὴν ἱστορία κατὰ τὸ πῶς τὴν ἐξυπηρετεῖ. • Μὲ τὸν διαχωρισμὸ πίστεως (Χριστιανισμός) καὶ πατρίδας (Ἑλλάδας) ὁ προκαθή- μενος μᾶς ἔκανε μία μεγάλη χάρη, γιατὶ ἔστω καὶ ἄθελά του προσπαθῶντας νὰ ἑστιάσῃ ‣