ΔΑΥΛΟΣ/283, Σεπτέμβριος 2005 18929 τὸν προαγωγὸ τῆς συζύγου του Ἀβραὰμ (Γένεσις 12:10-16) καὶ πολλὰ ἄλλα «πρότυπα», ποὺ καμμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν ἠθονοητικὴ ἰδιοσυγκρασία τοῦ Ἕλληνα. Στὴ θέση τῆς πανάρχαιας Παράδοσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔθεσε τὸ Δόγμα, ἀντικατέστησε ἐπιστήμονες, ἰατρούς, ἱστορικούς, φιλοσόφους, γεωγράφους καὶ μαθηματικοὺς μὲ ψαρᾶδες, μαραγκούς, φακίρηδες καὶ βοσκούς. Ἔκτοτε ὁ Ἕλλην ὑπέστη ἐθνοφυλετικὴ ἀλλοτρίωση, ὑποκλοπὴ ταυτότητος, ἠθικὴ παρακμὴ καὶ βραχυκύκλωμα μνή- μης. Μὲ λίγα λόγα: ἀφελληνίσθη καὶ ἑβραιοποιήθη. Δὲν εἶναι ρατσιστὴς αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾷ τὸν πολιτισμό του, ρατσιστὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ μισεῖ ὅλες τὶς φυλὲς τοῦ κόσμου καὶ ἐπιβάλλει τὸ μῖσος του ὡς παγκόσμια θρησκεία. Ἐπειδὴ λαὸς χωρὶς παρελθὸν δὲν ἔχει μέλλον, τιμᾶτε τοὺς προγόνους, γιατὶ χανόμαστε. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία, Ἀλέξανδρος Κωτσογιάννης Νέα Ὑόρκη, ΗΠΑ «Τὸ λιοντάρι μὲ ἀνθρώπινη φωνὴ μίλησε γιὰ τὸ Χριστό»! Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Θὰ μεταφέρω ἀπὸ ἕνα βιβλίο, ποὺ πρόσφατα διάβασα, ἕνα τυχαῖο «θαῦμα», ποὺ ἀφορᾷ σὲ δύο ἁγίους, τὸν μοναχὸ Ζώσιμο καὶ τὸν Ἀθανάσιο Κεμενταρήσιο, ποὺ ἑορτάζονται στὶς 4 Ἰανουαρίου. Νὰ διευκρινίσω ὅτι τὸ βιβλίο εἶναι ἔκδοση τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας καὶ φέρει τὸν τίτλο «Συναξαριστὴς μηνὸς Ἰανουαρίου Νο 1 – Μὲ τοὺς ἁγίους μας». Ὑπάρχουν συνολικὰ 12 συναξαριστές (!), ἕνας γιὰ κάθε μῆ- να καὶ ἀναφέρουν τὴ ζωή, τὸ ἔργο, τὰ μαρτύρια καὶ τὸν θάνατο ὅλων τῶν «ἁγίων» ποὺ ἑορτάζει ἡ ἰουδαιοχριστιανικὴ παράδοση: «Μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ζωσίμου Μοναχοῦ καὶ Ἀθανασίου Κομενταρησίου. » Ὁ ἅγιος Ζώσιμος ἔζησε στὴν Κιλικία καὶ κατοικοῦσε στὴν ἔρημο μαζὶ μὲ τὰ ἄγρια θηρία. Ἐκεῖ τὸν ἀναζήτησαν οἱ εἰδωλολάτρες, τὸν ἔπιασαν καὶ τὸν ὡδήγησαν στὸν ἄρχοντα Δομετιανό. Ὁ Ζώσιμος ὡμολόγησε μὲ παρ- στὸ προϊόν, ποὺ ἐμπορικὰ προσφέρει πρὸς κατανάλωση ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὴν «πίστη καὶ σωτηρία», ἄφησε ξεχωριστὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀποκάλυψε ἔτσι τὴν ἀπάτη τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ», τῆς αὐθαίρετης δηλαδὴ μίξεως δύο ἀντιθέτων πραγμάτων, ὅτι τάχα ἀποτελοῦν τὴν ἴδια καὶ αὐτὴ οὐσία. Συνταρακτικὸ ἦταν καὶ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Β. Μαυρομμάτη περὶ τῶν Κατηχητικῶν. Οἱ ἀναφορὲς στὴν παιδοφιλία καὶ πλύση ἐγκεφάλου μοῦ ἔφεραν στὸ νοῦ τὸ βίωμα φιλικοῦ προσώπου, ὁ ὁποῖος μοῦ τὸ ἐξιστόρησε περίπου 2 χρόνια πρίν. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, πατέρας δύο ἀρρένων (καὶ οἱ δυὸ οἰκογενειάρχες σήμερα), ὅταν εὑρίσκονταν στὴν παιδικὴ ἡλικία τὰ ἔστειλε στὸ Κατηχητικό, γιατὶ ἔτσι συνηθιζόταν ἐκεῖνα τὰ χρόνια. Μία μέρα κάποιος τοῦ κύκλου του τὸν πληροφόρησε ὅτι ἐθεάθη ἕνας ἀπὸ τοὺς υἱούς του νὰ μοιράζῃ ἐκκλησιαστικὰ φυλλάδια σὲ κάποια πλατεῖα. Ὁ πατέρας ἀναζήτησε τὰ παιδιά του καί, ἀφοῦ τὰ μάζεψε σπίτι, ἀναζήτησε τὰ αἴτια καὶ τὶς ἐξηγήσεις. Ἔτσι ἔμαθε ὅτι στὸ Κατηχητικὸ οἱ ἱερεῖς ἔλεγαν στὰ παιδιὰ ὅτι «Δὲν ὑπάρχει ἄλλη οἰκογένεια γιὰ ἐσᾶς, ἡ οἰκογένειά σας εἴμαστε ἐμεῖς». Ἐδῶ ἔχουμε τὴν πιστὴ ἐφαρμογὴ τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι, ὅποιος θέλῃ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ, πρέπει νὰ ἀπαρνηθῇ τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα του. Κατὰ πόσο εἶναι ἐνήμεροι καὶ συνειδητοποιημένοι οἱ «πιστοί», γιὰ τὸ τί πραγματικά ἐστι Χριστιανισμὸς καὶ τὴν διαφορὰ τῆς ὡραιοποιημένης-ἐκλεπτυσμένης εἰκόνας τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως παρουσιάζεται ἀπὸ τὸ ἱερατεῖο, σὲ σύγκριση μὲ τὸ πῶς ἐμφανίζεται στὰ Εὐαγγέλια; Διότι ψευδῶς καὶ δολίως παρουσιάζεται ὁ Χριστιανισμὸς ὡς «θρησκεία τῆς ἀγάπης». Κάνοντας μία μικρὴ ἀνάλυση πάνω σ’ αὐτὸ καταλήγουμε σὲ ἐνδιαφέροντα συμπεράσματα: ‣