ΔΑΥΛΟΣ/283, Σεπτέμβριος 2005 18929 τὸν προαγωγὸ τῆς συζύγου του Ἀβραὰμ (Γένε- σις 12:10-16) καὶ πολλὰ ἄλλα «πρότυπα», ποὺ καμμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν ἠθονοητικὴ ἰδι- οσυγκρασία τοῦ Ἕλληνα. Στὴ θέση τῆς πανάρ- χαιας Παράδοσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔθεσε τὸ Δόγμα, ἀντικατέστησε ἐπιστήμονες, ἰατρούς, ἱστορικούς, φιλοσόφους, γεωγράφους καὶ μα- θηματικοὺς μὲ ψαρᾶδες, μαραγκούς, φακίρη- δες καὶ βοσκούς. Ἔκτοτε ὁ Ἕλλην ὑπέστη ἐ- θνοφυλετικὴ ἀλλοτρίωση, ὑποκλοπὴ ταυτότη- τος, ἠθικὴ παρακμὴ καὶ βραχυκύκλωμα μνή- μης. Μὲ λίγα λόγα: ἀφελληνίσθη καὶ ἑβραιο- ποιήθη. Δὲν εἶναι ρατσιστὴς αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾷ τὸν πολιτισμό του, ρατσιστὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ μισεῖ ὅλες τὶς φυλὲς τοῦ κόσμου καὶ ἐπιβάλλει τὸ μῖσος του ὡς παγκόσμια θρησκεία. Ἐπειδὴ λαὸς χωρὶς παρελθὸν δὲν ἔχει μέλλον, τιμᾶτε τοὺς προγόνους, γιατὶ χανόμαστε. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία, Ἀλέξανδρος Κωτσογιάννης Νέα Ὑόρκη, ΗΠΑ «Τὸ λιοντάρι μὲ ἀνθρώπινη φωνὴ μίλησε γιὰ τὸ Χριστό»! Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Θὰ μεταφέρω ἀπὸ ἕνα βιβλίο, ποὺ πρόσφα- τα διάβασα, ἕνα τυχαῖο «θαῦμα», ποὺ ἀφορᾷ σὲ δύο ἁγίους, τὸν μοναχὸ Ζώσιμο καὶ τὸν Ἀ- θανάσιο Κεμενταρήσιο, ποὺ ἑορτάζονται στὶς 4 Ἰανουαρίου. Νὰ διευκρινίσω ὅτι τὸ βιβλίο εἶ- ναι ἔκδοση τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας καὶ φέ- ρει τὸν τίτλο «Συναξαριστὴς μηνὸς Ἰανουαρί- ου Νο 1 – Μὲ τοὺς ἁγίους μας». Ὑπάρχουν συ- νολικὰ 12 συναξαριστές (!), ἕνας γιὰ κάθε μῆ- να καὶ ἀναφέρουν τὴ ζωή, τὸ ἔργο, τὰ μαρτύ- ρια καὶ τὸν θάνατο ὅλων τῶν «ἁγίων» ποὺ ἑορ- τάζει ἡ ἰουδαιοχριστιανικὴ παράδοση: «Μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ζωσίμου Μο- ναχοῦ καὶ Ἀθανασίου Κομενταρησίου. » Ὁ ἅγιος Ζώσιμος ἔζησε στὴν Κιλικία καὶ κατοικοῦσε στὴν ἔρημο μαζὶ μὲ τὰ ἄγρια θη- ρία. Ἐκεῖ τὸν ἀναζήτησαν οἱ εἰδωλολάτρες, τὸν ἔπιασαν καὶ τὸν ὡδήγησαν στὸν ἄρχον- τα Δομετιανό. Ὁ Ζώσιμος ὡμολόγησε μὲ παρ- στὸ προϊόν, ποὺ ἐμπορικὰ προσφέρει πρὸς κατανάλωση ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὴν «πίστη καὶ σωτηρία», ἄφησε ξεχωριστὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀποκάλυψε ἔτσι τὴν ἀπάτη τοῦ «Ἑλλη- νοχριστιανισμοῦ», τῆς αὐθαίρετης δηλαδὴ μίξεως δύο ἀντιθέτων πραγμάτων, ὅτι τάχα ἀποτελοῦν τὴν ἴδια καὶ αὐτὴ οὐσία. Συνταρακτικὸ ἦταν καὶ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Β. Μαυρομμάτη περὶ τῶν Κατηχητικῶν. Οἱ ἀνα- φορὲς στὴν παιδοφιλία καὶ πλύση ἐγκεφάλου μοῦ ἔφεραν στὸ νοῦ τὸ βίωμα φιλικοῦ προ- σώπου, ὁ ὁποῖος μοῦ τὸ ἐξιστόρησε περίπου 2 χρόνια πρίν. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, πατέρας δύο ἀρρένων (καὶ οἱ δυὸ οἰκογενειάρχες σήμερα), ὅταν εὑρίσκονταν στὴν παιδικὴ ἡλικία τὰ ἔστειλε στὸ Κατηχητικό, γιατὶ ἔτσι συνηθιζόταν ἐκεῖνα τὰ χρόνια. Μία μέρα κάποιος τοῦ κύκλου του τὸν πληροφόρησε ὅτι ἐθεάθη ἕνας ἀπὸ τοὺς υἱούς του νὰ μοιράζῃ ἐκκλη- σιαστικὰ φυλλάδια σὲ κάποια πλατεῖα. Ὁ πατέρας ἀναζήτησε τὰ παιδιά του καί, ἀφοῦ τὰ μάζεψε σπίτι, ἀναζήτησε τὰ αἴτια καὶ τὶς ἐξηγήσεις. Ἔτσι ἔμαθε ὅτι στὸ Κατηχητικὸ οἱ ἱερεῖς ἔλεγαν στὰ παιδιὰ ὅτι «Δὲν ὑπάρχει ἄλλη οἰκογένεια γιὰ ἐσᾶς, ἡ οἰκογένειά σας εἴμαστε ἐμεῖς». Ἐδῶ ἔχουμε τὴν πιστὴ ἐφαρμογὴ τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι, ὅποιος θέλῃ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ, πρέπει νὰ ἀπαρνηθῇ τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα του. Κατὰ πόσο εἶναι ἐνήμεροι καὶ συνειδητοποιημένοι οἱ «πιστοί», γιὰ τὸ τί πραγματικά ἐστι Χριστιανισμὸς καὶ τὴν διαφορὰ τῆς ὡραιοποιημένης-ἐκλεπτυσμένης εἰκόνας τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως παρουσιάζεται ἀπὸ τὸ ἱερατεῖο, σὲ σύγκριση μὲ τὸ πῶς ἐμφανίζεται στὰ Εὐαγγέλια; Διότι ψευδῶς καὶ δολίως παρουσιάζεται ὁ Χριστιανισμὸς ὡς «θρησκεία τῆς ἀγάπης». Κάνοντας μία μικρὴ ἀνάλυση πάνω σ’ αὐτὸ καταλήγουμε σὲ ἐνδιαφέροντα συμ- περάσματα: ‣