Συ νέν τευ ξη τοῦ ἀ με ρι κα νοῦ ψυ χο λό γου Ε. Τὶκ Ἀ σκλη πιὸς ἦ ταν γυι ὸς τοῦ θε οῦ Ἀ πόλ λω νος καὶ τῆς θνη τῆς Κο ρω νί δος. Θε ὸς τῆς Ἰ α τρι κῆς καὶ τῆς Ὑ γι εί ας (ὄ νο μα, τὸ ὁ ποῖ ο κλη ρο δό τη σε καὶ στὴν κό ρη του) δι δά χθη κε τὴν Ἰ α τρι κὴ ἀ πὸ τὸν κέν ταυ ρο Χεί ρω να. Ἡ ἐ πι τυ χί α του προ κά λε σε τὸν φθό νο τοῦ Διὸς καὶ τὴν κα τα κε ραύ νω σή του. Ὁ Ἀ σκλη πιὸς ἦ ταν γνω στὸς μὲ τὶς ἐ πω νυ μί ες: Ἰ α τρός, Σω τὴρ καὶ Ὄρ θιος. Σύμ βο λά του: ὁ ὄ φις, ὁ ἀ λέκτωρ καὶ ὁ κύ ων. Ἐμ βλή μα τά του: τὸ σκῆ πτρο, ἡ ρά βδος καὶ τὸ βι βλί ο. Τὰ Ἀ σκλη πι εῖ α ἦσαν ἰ α τρι κὰ κέν τρα, ὅ που ἐ φαρ μο ζό ταν ἡ κλα σι κὴ Ἰ α τρι κὴ σὲ συν δυα σμὸ μὲ τὴν ὑ δρο θε ρα πεί α καὶ τὴν δί αι τα. Ἡ δι ά γνω ση τῆς γε νι κῆς ψυ χο σω μα τι κῆς κα τα στά σε ως τοῦ ἀ σθε νοῦς γι νό ταν μέ σῳ τῶν ὀ νεί ρων, ποὺ ἔ βλε πε κα τὰ τὴ διά ρκεια τοῦ ὕ πνου του, ἀ φοῦ εἰ σή γε το στὸ Ἀ σκλη πι εῖ ο. Δι ά φο ρες ἑρ μη νεῖ ες ἔ χουν δο θῆ ὡς πρὸς τὴν ση μα σί α καὶ τὴν ἀ ξί α τῶν ὀ νεί ρων, δη λα δὴ τὸν ρό λο τους στὴν λει τουρ γί α τῆς ψυ χῆς. Δυ στυ χῶς στὸ πέ ρα σμα τοῦ χρόνου «βού λια ξαν» στὸν βάλ το τῆς δει σι δαι μο νί ας, θε ω ρή θη καν προ φη τι κὰ καὶ γνώρι σαν τὸν ἔ σχα το «ἐ ξευ τε λι σμό» μέ σῳ τῶν ὀ νει ρο κρι τῶν. Ἀ κο λού θη σαν δη λα δὴ τὴν πο ρεί α τῆς πα ρα κμῆς, ποὺ γνώ ρι σαν καὶ οἱ λοι πὲς ἐ πι στῆ μες, οἱ τέ χνες, ὁ ἐ λεύ θε ρος λό γος καὶ κά θε ἔκ φρα ση τοῦ ἀν θρώ πι νου πο λι τι σμοῦ. (Βλ. «Δ», τεῦ χος 282, «Ὁ δαιμο νο δι ώ κτης Ἰ η σοῦς», Ἰ ούλ.-Αὔγ. 2005.) Σή με ρα οἱ ἐ πι στή μο νες ἐ πι στρέ φουν στὴν ἀ φε τη ρί α τους, δη λα δὴ στὴν Ἑλ λη νι κὴ Ἀρ χαι ό τη τα, ἐλ πί ζον τας σὲ μί α πιὸ ἐ λεύ θε ρη καὶ ἀ νο δι κὴ πο ρεί α. Τό τε ὁ Ἀ σκλη πιὸς ὡ δη γοῦ σε τοὺς ἀ σθε νεῖς του στὸ ἄ βα τον καὶ μέ σῳ τῆς ἐγ κοί μησης προ χω ροῦ σε στὴν δι ά γνω ση τῆς ἀ σθέ νειας καὶ τὴ θε ρα πεί α της. Τὰ ὄ νει ρα ἦ ταν