Ὁ «Δαυλός» καί οἱ Ἑθδραι[οι... ̓Απὸ τὸν κ. Θεοφάνη Σα. Βῶκο (Κολοκοτρώνη 25, ̓Αθήνα, τηλ. 3296056 καὶ 9796498) πήραμε ταχυδρομηκὰ τὸ ἀκόλουθοι κείμθνο : «Στὸ θέμα τῆς χαμένης μας ἑλληνικότητας εἴμεδα σύμφωνον καὶ δὲν ἔχω χανένα ἐνδσιασμὸ νὰ συμθάλω ὅπως καὶ ὅπου μπορῶ γιὰ τὴν διερεύνηση και τὴν προθολἠ αὐτοῦ τοῦ θέματος. »')Αναμφίθολα εἴμεθα “Έλληνες μόνο κατ ̓ ὄνομα, χωρὶς ἑλληννκότητα, τῆς ὁποίας κύρια γνωρίσματα εἶναι ἣ ἀγάπη τοῦ “Πραίου καὶ η ἀναζήτηση τῆς ̓Αλήδειας καὶ τῆς ̓Αρετῆς. Μιὰ ματιὰ στὸν περίγυρο ποὺ ζοῦμε μᾶς ἀπὸ παλππτει πὼς στὸν τόπο μας, σήμερα, ὀμορφιὰ καὶ ἀλήθεια εἶναν σπάνια σράγματα, ἄν δὲν λείπουν ἐντελῶς. Στὸ χῶρο τῆς ἀρχυτεκτονυκῆς, τὸ χλαισσικὸ στοιχεῖο ἔχει πνιγεῖ στὰ ἀχαλαίσθητα ταιμεντένια μεγαθήρια. Γιὰ τὰ ἄτομα, ἀλήθεια δὲν εἶναι ἢ συμφωμία τῆς νοήσεως μὲ τὰ πράγματα, ἀλλὰ ἣ ὕποκειμενυκὴ ἀντίληψή της ἀπὸ τὸν καθένα. Π]ρόχειται δηλαδὴ ἐδῶ περὶ τῆς λογοκρατίας, περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλεῖ ἐπανειλημμένα καὶ διεξοδικά ὃ «ΛΔΑΥ͂ΛΟ»». Τὸ ὅτι μιλοῦμε τὴν ἴδια γλῶσσα, στὴν ἐξέλιξή της θέθαια διὰ μέσου τῶν αἰώνων, μὲ τοὺς ̓Αρχαίους καὶ κατουκοῦμε στὸν ἴδιο τάπο ποὺ πατοῦσαν κι ̓ ἐκεῖνοι, εἶναι ἐπιχειρήματα ἀσθενῆ. Γαλλικὰ μιλοῦν καὶ οἱ Σενεγαλέζοι, χωρὶς νὰ εἶναι Γάλλοι, ̓Αγγλικὰ δέ οἱ Καναδοὶ καὶ οἱ ̓Ινδοί, χωρὶς νὰ εἶναι ΓΑγγλοι. "Αν μιλήσει κανεὶς γιὰ ἀνθρωπισμὸ καὶ ἔρευνα τοῦ Πρὲσοντος, δυὸ ἄλλα γνωρίσματα ἑλληνικότητας, θὰ ἀπογοητευθεῖ κι ἐδῶ δαθειά. Διότι οὔτε ἀνὈρωπισμὸς γίνεται αὐσθητὸς (καὶ παραπέμπω γιαὐτὴν τὴν ἔλλευψη στὸ χρονογράφημα τῆς κ. Εἰ. στὴν «Καθημερινή» τῆς 11.2.82 -- μιὰ, ἀκόμη ἀπόδειξη στὶς χίλιες ποὺ ὑπάρχουν), ἐνῶ. πρέπον θεωρεῖται τὸ προσωπικὸ συμφέρον τοῦ καθενός. Μιὰ συζήτηση περὶ τῆς ἀνάγκης νὰ ἀποχτήσουν οἳ σημερινοὶ Ἕλληνες τὴν χαμένη τους ἑλληνικότητα, δὰ ἀντωμετωπυσὺεῖ τὸ ἴδιο, άρνητικά, ἀπὸ μορφωμένους καὶ ἁμόρφωτους ισυμπατριῶτες μας. Οἱ μέν πρῶτοι δὰ ἀπαντήσουν ὅτι, στὴ σημερινὴ ἐποχὴ τοῦ διεὺνισμοῦ, οἱ φυλετικὲς ἴδιαιτερότητες εἶναι ἄνευ σημασίας, οἱ δὲ «ἀσποαύδαχτοι» δὲν δὰ χαταλάθουν κἄν τὸ θέμα καὶ δὰ εἰρωνευτοῦν τὴν ἰδέα. Παντοῦ ὅπου στρέψεις τὸ θλέμμα, ἢ ἅπτου σία τῆς Ἑλλάδας, ὡς Ἑλλάδας, δὰ σὲ πληγώσει... ̓Αν λουτὸν ὅσοι πασχίζουν γιὰ τὴν ἐπαναπόκτηση τῆς ἑλληνικότητάς μας δὲν ἀπογοητευθοῦν καί δὲν φθάσουν στὸ σημεῖο τοῦ ἀείμνηστου Περικλῆ Γναννόπουλου, τότε αὐτὸ δὰ εἶναι κάποια ἀπόδειξη ἅτι ὑπάρχει κάτονα σπίθα μέσα στὴ στάχτη τοῦ γενι κοῦ ἀφελληνυσμοῦ, ἡ ὁποία ἀξίζει νὰ ζωογονηθθεῖ. Αὐτό, θλέπω, ἐπιδιώκει ὁ «ΔΑΥΛΟΣ». »]Π αντοῦ, καὶ στὸν χῶρο τῶν διανοουμένων καὶ οιαλλιτεχνῶν, ἀδιαφορία γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καί, ἀντίδετα, κίνησις ὑπὲρ τοῦ Βυζαντινισμοῦ. Εἶναι γνωστὴ μιὰ τέτοια χίνηση μὲ τὸ ὄνομα «Ρωμιοσύνη» ποὺ περιλαμθάνει ἄρχετοὺς ἀνδρώπους τῶν Γραμμάτων καὶ τῶν Τεχνῶν καὶ τῆς ἁποίας ἀρχηγὸς φέῥεται ὃ συνθέτης Μάνος Χατζηδάκης. »θὰ πρέπει ἀκόμα στὴν ἐπισκόπησή μας αὐτὴ ν ̓ ἀναφέρωμε, πὼς ὃ ὕπο-