ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΛΕΙΔΑΡΑ ἡ γου μέ νη τῆς Ἱ ε ρᾶς Μο νῆς Ἁ γί ου Ρα φα ὴλ κ. Εὐ γε νί α Κλει δαρᾶ συ νη θί ζει νὰ δη μο σι εύ ῃ σὲ ἔν τυ πα ἢ βι βλί α, ποὺ ἐκ δί δει μὲ λε φτὰ τῆς Μο νῆς, χρι στι α νι κοὺς στί χους, ποὺ φέ ρουν τὸ ὄ νο μά της καὶ ταυ τό χρο να νὰ ἐ πι δι ώ κῃ τὴν δη μο σί ευ ση ἀ πὸ ἐ παγ γελμα τί ες «κρι τι κούς» (ἤ ἄλ λους «πτω χο πρό δρο μους» γρά φον τες) δι α φό ρων ἐγ κω μί ων γιὰ τὴν ἴ δια καὶ τὰ χρι στι α νι κὰ ποι ή μα τα ποὺ ἐκ δί δει, μὲ ἀ ποτέ λε σμα νὰ ἔ χῃ συσ σω ρευ θῆ ἕ νας τε ρά στιος ὄγ κος πο λυ τε λῶς τυ πω μέ νου χαρ τιοῦ –ποὺ ὅ μως τὸ ἀ γνο εῖ πλή ρως ὁ ποι η τι κὸς κό σμος τῆς Ἑλ λά δος. Πρό σφα τα ὁ «οἶ στρος» αὐ τὸς τῆς ἡ γου μέ νης νὰ τῆς ἀ να γνω ρι σθοῦν οἱ ἀ κριβο πλη ρω μέ νες αὐ τὲς «ποι η τι κὲς δάφ νες» ξε πέ ρα σε κά θε ὅ ριο: «Ἔ πει σε» τὸ Δη μο τι κὸ Συμ βού λιο Μυ τι λή νης νὰ λά βῃ τὴν πρω το φα νῆ ἀ πό φα ση νὰ εἰ σα γά γῃ στὴ Νε α νι κὴ Δη μο τι κὴ Βι βλι ο θή κη Μυ τι λή νης τὸ προ α να φερ θὲν ἔν τυ πο ὑ λι κὸ καὶ μό νον αὐ τὸ (!) καὶ νὰ ἀ πο κλεί σῃ οἱ ο δή πο τε ἄλ λο βι βλί ο (!), κά τι ποὺ ὁ Τύ πος τῆς Μυ τι λή νης θε ω ρεῖ ὡς ἀ πο τέ λε σμα τῆς «δω ρε ᾶς» τῆς κ. Κλει δα ρᾶ πρὸς τὸ Δῆ μο Μυ τι λή νης πο σοῦ 25.000.000 δρχ. Τὰ ἀ πί στευ τα αὐ τὰ κα τορ θώ μα τα τῆς ἐ πὶ κε φα λῆς τοῦ πλου σι ώ τε ρου μο να στηριοῦ τοῦ Κό σμου προ κά λε σαν τὴν ἀ γα νά κτη ση σύσ σω μης τῆς κοι νῆς γνώ μης τοῦ νη σιοῦ, ποὺ θε ω ρεῖ τὴν ἀ πό φα ση τοῦ Δή μου σκο τα δι στι κή, μὲ συ νέ πεια ἀ φ’ ἑ νὸς νὰ δι α σπα σθῇ τὸ Δη μο τι κὸ Συμ βού λιο καὶ ἀ φ’ ἑ τέ ρου νὰ ὀρ γα νω θοῦν συν το νι σμέ νες καὶ δυ να μι κὲς ἀν τι δρά σεις: Οἱ δη μο τι κοὶ σύμ βου λοι Μά ρω Μπουρ νοῦ, Βαγ γέ λης Χρι στο δού λου καὶ Βα σί λης Μα μού λης προ σέ φυ γαν στὴν Πε ρι φέ ρεια Βο ρεί ου Αἰ γαί ου καὶ ζη τοῦν τὴν ἀ κύ ρω ση τῆς ἀ πό φα σης, ποὺ στε ρεῖ ἀ πὸ τὴ νε ο λαί α τῆς πό λης τὴ δυ να τό τη τα πρό σβα σης πρὸς τὴ γνώ ση, οἱ ἐ φη με ρί δες «Αἰ ο λι κὰ Νέ α», «Πο λι τι κά», «Ἐμ πρός» κ.ἄ. δί δουν εὐ ρεῖ α δη μο σι ό τη τα στὸ με γά λο αὐ τὸ σκάν δαλο καὶ ὁ Σύν δε σμος Φι λο λό γων Λέ σβου ἐ ξέ δω σε ἀ να κοί νω ση ζη τῶν τας ἐ πί σης τὴν ἄ με ση ἀ κύ ρω ση τῆς πρω το φα νοῦς ἀ πό φα σης, ποὺ δεί χνει κα θα ρὰ ὅ τι στὴ σύγ χρονη Ρω μι ο σύ νη κυ ρια ρχεῖ καὶ στοὺς φο ρεῖς τῆς κο σμι κῆς ἐ ξου σί ας ὁ με σαι ω νι κὸς βυ ζαν τι νι σμός. Θὰ πα ρα τη ρή σου με ἐ μεῖς, ὅ τι ὑ πάρ χει μί α δι α φο ρὰ με τα ξὺ τοῦ σκο τα δι σμοῦ τοῦ Βυ ζαν τί ου καὶ τῆς ση με ρι νῆς Ρω μι ο σύ νης: Τό τε μό νοι τους οἱ μο να χοὶ ἔ και γαν τὰ βιβλί α ἢ τὰ ἔ κα ναν «πα λίμ ψη στα» μέ σα στὰ μο να στή ρια τους γρά φον τας πά νω στὶς «βαμ μέ νες» σε λί δες τους προ σευ χές. Τώ ρα τὰ ἐ ξα φα νί ζουν δη μο τι κὲς ἀρ χὲς χά ρη στὰ λε φτὰ τῶν μο να χῶν καὶ τὰ ἀν τι κα θι στοῦν μὲ χρι στι α νι κοὺς στί χους, ποὺ φέ ρουν τὴν ὑ πο γρα φὴ μιᾶς ἡ γου μέ νης. Κρί νε τε ἐ σεῖς, ποι ά ἐ πο χὴ ἀ πὸ τὶς δύο εἶ ναι ἡ κα λύ τε ρη. Γιὰ μᾶς εἶ ναι ὁ Με σαί ω νας· γιὰ ἕ ναν ἁ πλὸ λό γο: Οἱ φο ρεῖς τῆς τό τε κο σμι κῆς ἐ ξου σί ας δὲν ὑ πο δου λώ νον ταν τό σο εὔ κο λα στὸ «ἱ ε ρὸ χρῆ μα», ὅ σο π.χ. ἕ νας ση με ρι νὸς Δῆ μος, γιὰ νὰ ἀν τι κα τα στή σουν αὐ τοὶ τοὺς κα λο γή ρους στὸ σκο τα δι στι κό τους ἔρ γο. Γ.Σ.Π.