ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΛΕΙΔΑΡΑ ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ραφαὴλ κ. Εὐγενία Κλειδα- ρᾶ συνηθίζει νὰ δημοσιεύῃ σὲ ἔντυπα ἢ βιβλία, ποὺ ἐκδίδει μὲ λεφτὰ τῆς Μονῆς, χριστιανικοὺς στίχους, ποὺ φέρουν τὸ ὄνομά της καὶ ταυτόχρονα νὰ ἐπιδιώκῃ τὴν δημοσίευση ἀπὸ ἐπαγγελ- ματίες «κριτικούς» (ἤ ἄλλους «πτωχοπρόδρομους» γράφοντες) διαφόρων ἐγκωμίων γιὰ τὴν ἴδια καὶ τὰ χριστιανικὰ ποιήματα ποὺ ἐκδίδει, μὲ ἀπο- τέλεσμα νὰ ἔχῃ συσσωρευθῆ ἕνας τεράστιος ὄγκος πολυτελῶς τυπωμένου χαρτιοῦ –ποὺ ὅμως τὸ ἀγνοεῖ πλήρως ὁ ποιητικὸς κόσμος τῆς Ἑλλάδος. Πρόσφατα ὁ «οἶστρος» αὐτὸς τῆς ἡγουμένης νὰ τῆς ἀναγνωρισθοῦν οἱ ἀκρι- βοπληρωμένες αὐτὲς «ποιητικὲς δάφνες» ξεπέρασε κάθε ὅριο: «Ἔπεισε» τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο Μυτιλήνης νὰ λάβῃ τὴν πρωτοφανῆ ἀπόφαση νὰ εἰσαγάγῃ στὴ Νεανικὴ Δημοτικὴ Βιβλιοθήκη Μυτιλήνης τὸ προαναφερθὲν ἔντυπο ὑλικὸ καὶ μόνον αὐτὸ (!) καὶ νὰ ἀποκλείσῃ οἱοδήποτε ἄλλο βιβλίο (!), κάτι ποὺ ὁ Τύπος τῆς Μυτιλήνης θεωρεῖ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς «δωρεᾶς» τῆς κ. Κλειδαρᾶ πρὸς τὸ Δῆμο Μυτιλήνης ποσοῦ 25.000.000 δρχ. Τὰ ἀπίστευτα αὐτὰ κατορθώματα τῆς ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ πλουσιώτερου μοναστη- ριοῦ τοῦ Κόσμου προκάλεσαν τὴν ἀγανάκτηση σύσσωμης τῆς κοινῆς γνώμης τοῦ νησιοῦ, ποὺ θεωρεῖ τὴν ἀπόφαση τοῦ Δήμου σκοταδιστική, μὲ συνέπεια ἀφ’ ἑνὸς νὰ διασπασθῇ τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ὀργανωθοῦν συντονισμένες καὶ δυναμικὲς ἀντιδράσεις: Οἱ δημοτικοὶ σύμβουλοι Μάρω Μπουρνοῦ, Βαγγέλης Χριστοδούλου καὶ Βασίλης Μαμούλης προσέφυγαν στὴν Περιφέρεια Βορείου Αἰγαίου καὶ ζητοῦν τὴν ἀκύρωση τῆς ἀπόφασης, ποὺ στερεῖ ἀπὸ τὴ νεολαία τῆς πόλης τὴ δυνατότητα πρόσβασης πρὸς τὴ γνώση, οἱ ἐφημερίδες «Αἰολικὰ Νέα», «Πολιτικά», «Ἐμπρός» κ.ἄ. δίδουν εὐρεῖα δημοσιότητα στὸ μεγάλο αὐτὸ σκάνδα- λο καὶ ὁ Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου ἐξέδωσε ἀνακοίνωση ζητῶντας ἐπίσης τὴν ἄμεση ἀκύρωση τῆς πρωτοφανοῦς ἀπόφασης, ποὺ δείχνει καθαρὰ ὅτι στὴ σύγχρο- νη Ρωμιοσύνη κυριαρχεῖ καὶ στοὺς φορεῖς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας ὁ μεσαιωνικὸς βυζαντινισμός. Θὰ παρατηρήσουμε ἐμεῖς, ὅτι ὑπάρχει μία διαφορὰ μεταξὺ τοῦ σκοταδισμοῦ τοῦ Βυζαντίου καὶ τῆς σημερινῆς Ρωμιοσύνης: Τότε μόνοι τους οἱ μοναχοὶ ἔκαιγαν τὰ βι- βλία ἢ τὰ ἔκαναν «παλίμψηστα» μέσα στὰ μοναστήρια τους γράφοντας πάνω στὶς «βαμμένες» σελίδες τους προσευχές. Τώρα τὰ ἐξαφανίζουν δημοτικὲς ἀρχὲς χάρη στὰ λεφτὰ τῶν μοναχῶν καὶ τὰ ἀντικαθιστοῦν μὲ χριστιανικοὺς στίχους, ποὺ φέρουν τὴν ὑπογραφὴ μιᾶς ἡγουμένης. Κρίνετε ἐσεῖς, ποιά ἐποχὴ ἀπὸ τὶς δύο εἶναι ἡ καλύτερη. Γιὰ μᾶς εἶναι ὁ Μεσαίωνας· γιὰ ἕναν ἁπλὸ λόγο: Οἱ φορεῖς τῆς τότε κοσμικῆς ἐξουσίας δὲν ὑποδουλώνονταν τόσο εὔκολα στὸ «ἱερὸ χρῆμα», ὅσο π.χ. ἕνας σημερινὸς Δῆμος, γιὰ νὰ ἀντικαταστήσουν αὐτοὶ τοὺς καλογήρους στὸ σκοταδιστικό τους ἔργο. Γ.Σ.Π.