Μὲ πυ ρη νι κὴ μέ θο δο ἀ πο κρυ πτο γρα φοῦν τὸν Ἀρ χι μή δη ὸ ἐν δι α φέ ρον ποὺ δεί χνουν ἐ πι στή μο νες, ποὺ ζοῦν καὶ ἐρ γά ζονται στὸ ἐ ξω τε ρι κό, γιὰ τὸν Ἀρ χαῖ ο Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμὸ εἶ ναι εὐ θέ ως ἀ νά λο γο μὲ τὴν ἀ πό λυ τη ἀ δι α φο ρί α τῆς Ρω μι ο σύ νης γιὰ τὴν λαμ πρὴ Κλα σι κή μας Πα ρά δο ση. Μί α σπου δαί α προ σπάθεια, ποὺ ξε κί νη σε ἀ πὸ ἐ πι στη μο νι κὴ ὁ μά δα ἀ πο τε λού με νη ἀ πὸ ἐ ρευ νη τές, ποὺ προ έρ χον ται ἀ πὸ τὸ RB Toth Associated, τὸ Ἵ δρυ μα Τε χνο λο γί ας τοῦ Ρότσε στερ, τὸ Πα νε πι στή μιο John Hopkins καὶ τὸ Πα νε πι στή μιο Conoco Phillips and Rutgers, παίρ νει σάρ κα καὶ ὀ στᾶ, καὶ τὸ ἀ πο τέ λε σμα αὐ τῆς φέρ νει στὸ φῶς με τὰ ἀ πὸ αἰ ῶ νες τὸ πε ρι ε χό με νο τῶν κα τε στραμ μέ νων χει ρο γρά φων (παλίμ ψη στων) τοῦ ἀρ χαί ου Ἕλ λη να μα θη μα τι κοῦ-φυ σι κοῦ Ἀρ χι μή δη. (Βλέ πε «Δαυ λόν», τεύ χη 204 καὶ 264.) Ἐ πι κε φα λῆς τῆς ὁ μά δας εἶ ναι ὁ William Noel, ἔ φο ρος χει ρο γρά φων καὶ σπά νι ων βι βλί ων στὸ Μου σεῖ ο Τέ χνης Walters στὴν Βαλ τι μό ρη. Μὲ τὴ χρή ση με θό δων τῆς Πυ ρη νι κῆς Φυ σι κῆς ἔ γι νε ἡ ἀ πο κρυ πτο γρά φη ση περ γα μη νῶν τοῦ 10ου π.Χ. αἰ ῶ να, ποὺ ἀ πο τε λοῦν ἀν τί γρα φα τῶν χει ρο γρά φων τοῦ Ἀρ χι μή δη. (Βλέπε «Δαυλόν», τεύχη 263 καὶ 266). Τὸ πε ρι ε χό με νο τῶν συγ κε κρι μέ νων περ γα μη νῶν δυ στυ χῶς κα τα στρά φη κε τὸ 12ο π.Χ. αἰ ῶ να, ὅ ταν κά ποι ος μο ναχὸς τὶς χρη σι μο ποί η σε ὡς ὑ πό στρω μα, γιὰ νὰ συγ γρά ψῃ προ σευ χές. Μί α πρα κτι κὴ κα τὰ τὴν ὁ ποί α σβη νό ταν τὸ πρω τό τυ πο κεί με νο καὶ ποὺ συ νη θι ζό ταν κα τὰ τοὺς πε ρα σμέ νους αἰ ῶ νες, με τα τρέ πον τας τὶς περ γα μη νὲς στὰ ἐ πο νο μα ζό με να πα λίμ ψη στα. Ἡ ἀλ λοί ω ση τῶν πρω τό τυπων κει μέ νων βα σι ζό ταν στὴ χρή ση ἀ σθε νοῦς ὀ ξέ ος, ὅ πως ὁ χυ μὸς λε μο νιοῦ καὶ ἐν συ νε χεί ᾳ στὸ ξύ σι μο τῆς περ γα μη νῆς μὲ ἐ λα φρό πε τρα. Μὲ αὐ τὸ τὸν τρό πο κα τα στρά φη καν πλῆ θος ἀ πὸ ἀρ χαῖ α κεί με να, στὴ θέ ση τῶν ὁ ποί ων γρά φτη καν κεί με να προ σευ χῶν ἢ βί ων ἁ γί ων. Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ λα ξε κί νη σαν ἀ πὸ τὴν δι α πί στω ση ὅ τι ἡ με λά νη τοῦ χει ρο γρά φου πε ρι εῖ χε σί δηρο. Ὅ πως ἀ να φέ ρει ὁ ἐ πι στή μο νας Uwe Bergmann, αὐ τὸ ἔ δι νε τὴν δυ να τό τη τα νὰ ἀ να γνω στῇ ἡ περ γα μη νὴ μὲ ἀ κτῖ νες Χ βά σει εἰ δι κῆς με θό δου μὲ φθο ρι σμὸ ποὺ ἔ χει ἐ πι νο ή σει τὸ SSRL (Stanford Synchrotron Radiation Laboratory). Τὸ φῶς τῶν ἀ κτί νων X, ποὺ συν το νί ζε ται σὲ μί α συγ κε κρι μέ νη ἐ νέρ γεια, ἀ ναγ κά ζει τὰ ἐ να πο μεί ναν τα ἴ χνη με λα νιοῦ-σι δή ρου νὰ φω σφο ρί ζουν. Ἕ νας ἀ νι χνευ τὴς «συλ λαμ βά νει» τὸν φθο ρι σμό,