Ï ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ: «Ç ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΕΡΕΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ» ταν ὁ Ἄγ γε λος Σι κε λια νὸς ὀ γδόν τα σχε δὸν χρό νια πρὶν συνέ λα βε καὶ προ σπά θη σε νὰ πραγ μα το ποι ή σῃ τὸ ὄ νει ρο τῶν σύγ χρο νων Δελ φῶν, οἱ πε ρισ σό τε ροι τὸν εἶ παν ὀ νει ρο πό λο, ἀ σε βῆ ἀ κό μη καὶ ἀ λα φρο ΐ σκι ω το. Εἶ ναι ἡ μοῖ ρα τῶν με γά λων πνευ μά των, ποὺ προ η γοῦν ται πο λὺ τῆς ἐ πο χῆς τους , νὰ μὴ μπο ροῦν οἱ σύγ χρο νοί τους νὰ τοὺς κα τα λά βουν. Ὁ ἴ διος ση μει ώ νει : «Ὁ πιὸ με γάλος κίν δυ νος γιὰ κά θε ἀ νώ τε ρη δη μι ουρ γι κὴ προ σπά θεια ἦ ταν πάν τα ὁ κίν δυ νος νὰ κα λυ φθοῦν μὲ κά ποι ο τρό πο τὰ βα θύ τε ρα πνευ μα τι κά της κί νη τρα ἀ πὸ τὰ πρῶ τα ἐ πί πε δα μιᾶς ἐ ξω τε ρι κῆς της το πο θέ τη σης καὶ ἐ φαρ μο γῆς.» Μὲ ἄλ λα λό για ἔβλε πε τὴν κα τάρ ρευ ση τῆς πνευ μα τι κό τη τας τῶν λα ῶν, προέβλε πε ἔ στω καὶ ἀ χνὰ τὴ θύ ελ λα ποὺ ἐρ χό ταν –καὶ ἀ κό μα ἀρ νού μα στε νὰ τὴν πιστέ ψου με– καὶ ἀ γω νι οῦ σε. Εἶ χε ἴ σως ἀ πὸ τό τε ἀν τι λη φθῆ τὸν ἐ περ χό με νο πνευμα τι κὸ με σαί ω να, τὸ με σαί ω να τοῦ «Με γά λου Ἀ δελ φοῦ». Ἔ βλε πε νὰ χά νε ται τὸ πνευ μα τι κὸ ρό δο, ἔ βλε πε τὸν ἑλ λη νι κὸ λα ὸ καὶ δι αι σθα νό ταν πὼς γιὰ τὸ λα ὸ αὐ τὸ εἶ χε ση μά νει ἡ κρί σι μη ὥ ρα, γι’ αὐ τὸ καὶ γρά φει: «Ἡ ἐ πὶ τό σους αἰ ῶ νες ἔκ πτω σή του ἀ πὸ κά θε φω τει νὸ ση μεῖ ο ἀ νώ τε ρης ἐ ξω τε ρί κευ σής του ἢ δη λώνει τὸν ἀ νε πα νόρ θω το ἐκ φυ λι σμό του ἤ τὴ μέ σα ἀ πὸ τὴ μα κρι νὴν ἱ στο ρι κή του βά σα νο βαθ μια ία δη μι ουρ γί α μιᾶς ἀ τμό σφαι ρας ἱ κα νῆς νὰ ἐγ κυ μο νή σῃ καὶ νὰ πα ρα γά γῃ, μὲ τὴν ὥ ρα ἢ ἀ προσ δό κη τα, μιὰ ἀ νώ τε ρη ἅ μιλ λα ἀ ξι ῶν.» Πί στευ ε ὅ μως, κι ἂν ζοῦ σε θὰ ἐ ξα κο λου θοῦ σε νὰ τὸ πι στεύ ῃ ὅ πως καὶ σή με ρα ὑ πάρ χουν με ρι κοὶ ρο μαν τι κοὶ ποὺ θέ λουν νὰ πι στεύ ουν, πὼς ὁ λα ὸς αὐ τὸς δὲ χάθη κε. Πί στευ ε ἀ κό μη, ὅ πως θε ω ροῦν καὶ σή με ρα ἴ σως πε ρισ σό τε ροι ἀ π’ ὅ σους νο μί ζου με, ὅ τι οἱ πνευ μα τι κὲς ἀ ρε τὲς αὐ τοῦ τοῦ λα οῦ λη θαρ γοῦν «ἐν δυ νά μει» στὴν κλη ρο νο μι κή του οὐ σί α καὶ πε ρι μέ νουν τὴ στιγ μὴ ποὺ θὰ ξε πη δή σουν πάλι, γιὰ νὰ κα ταυ γά σουν μὲ φῶς τὴν παγ κό σμια σκέ ψη. Ἔ γρα φε γιὰ τὴν πε ποί θησή του αὐ τή: «Ὁ ἀ νώ τε ρος αὐ τοῦ τοῦ λα οῦ ἱ στο ρι κός του ψυ χι σμός, κομ μα τιασμέ νος ὅ πως εἶ ναι, σκε πα σμέ νος ἀ πὸ τὸ ὄρ γιο μιᾶς ἄ θλιας πο λι τι κῆς ζω ῆς, δὲν τοὺς ἐμ πνέ ει τὴν φω τει νὴ ἐμ πι στο σύ νη –ἢ ὅ τι αὐ τὸς ὁ λα ὸς κρα τεῖ πνιγ μέ νο κά του ἀ πὸ μί α πί ε ση ἐ ξω τε ρι κὴ ἀ νυ πό φο ρη ἕ ναν πί δα κα ζω τι κό τη τας ἱ ε ρᾶς, ἢ πὼς θὰ μπο ρῇ, ἂν τοῦ δι νό ταν γιὰ τοῦ το ἡ εὐ και ρί α, νὰ δε χτῇ μέ σα ἀ πὸ τὰ βά θη τῆς ζω ι κῆς ὑ πό στα σής του μί αν ἀ νώ τε ρη ἔ νε ση πνευ μα τι κή.» Δὲν ἔ λε γε τί πο τα πε ρισ σό τε ρο ἀ πὸ ἐ κεῖ να ποὺ σή με ρα, ὀκτὼ δε κα ε τί ες ἀρ γότε ρα, ἄλ λοι ψελ λί ζουν κι ἄλ λοι τὰ λέ νε δυ να τό τε ρα γιὰ τὴν δημό σια ζω ὴ τοῦ