«ΦΟΒΟΥΜΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ...» πιὸ σπου δαῖ ος Ρω μαῖ ος ἐ πι κὸς ποι η τὴς ἴ σως νὰ εἶ ναι ὁ Πόπλιος Βιρ γί λιος ἢ ἀλ λι ῶς Virgilius Maro, ὁ ὁ ποῖ ος ἔ ζη σε ἀ πὸ τὸ 70 ἕ ως τὸ 19 π.Χ. Ἔ γρα ψε τρί α με γά λα ἔρ γα ποί ησης, τὰ «Βου κο λι κά», τὰ «Γε ωρ γι κά» καὶ τὸ θε ω ρού με νο ὡς τὸ κα λύ τε ρό του τὴν «Αἰ νειά δα» (μὲ 12 βι βλί α ἀ πὸ 800 πε ρί που στί χους τὸ κα θέ να). Στὸ 20ὸ βι βλί ο τῆς Αἰ νειά δας, στί χος 46 ἀ να φέ ρει τὰ ἑ ξῆς λό για γιὰ τοὺς Ἕλ λη νες, τὰ ὁ ποῖ α ἔ μει ναν ἐ πι γραμ μα τι κὰ καὶ λέ γον ται καὶ μνη μο νεύ ον ται περισ σό τε ρο γιὰ τὴ ση μα σί α τους. Τὰ λό για αὐ τὰ εἶ ναι: «Timeo Danaos et dona ferentes». Σὲ ἁ πλῆ με τά φρα ση ση μαί νουν: «Φο βοῦ μαι τοὺς Δα να ούς, ἀ κό μη καὶ ὅ ταν φέρ νουν δῶ ρα». Ἄλ λοι τὸ με τα φρά ζουν: «Νὰ φο βᾶ σαι τοὺς Δα να ούς...» κ.λπ. Ποι οί ὅ μως ἦ ταν οἱ Δα να οί; Ὁ Δα να ὸς ἦ ταν ὁ πρό γο νος τῶν Ἀρ γεί ων καὶ κα τὰ τοὺς ἡ ρω ι κοὺς χρό νους ἡ κοι νὴ ὀ νο μα σί α τῶν Ἀρ γεί ων ἦ ταν Δα να οί. Κα τὰ τὸν Τρω ϊ κὸ Πό λε μο συ νεκ δο χι κὰ Δα να οὶ ὠνο μά ζον ταν ὅ λοι οἱ Ἕλ λη νες ποὺ πῆ ραν μέ ρος σ’ αὐ τόν. Τὰ πα ρα πά νω λό για τὰ ἔ βα λε ὁ ποι η τὴς Βιρ γί λιος στὸ στό μα τοῦ Λα ο κόον τα. Ὁ Λα ο κό ων ἦ ταν ἱ ε ρέ ας ἀ πὸ τὴν Τροί α, ποὺ τὸν ἔ πνι ξαν δύο φί δια ποὺ ἔ στει λε ὁ Ἀ πόλ λων κα τὰ τὸν Βιρ γί λιον, για τὶ συμ βού λευ σε τοὺς Τρῶ ες νὰ μὴν μπά σουν στὴν Πό λη τους τὸν Δού ρει ο Ἵπ πο, ἐ πει δὴ ὑ πω ψι ά στη κε κά ποι ο δό λο καὶ τοὺς εἶ πε τὰ πα ρα πά νω λό για, ποὺ στὸ γυ μνά σιο μὲ κα θαρευ ου σι ά νι κο καὶ πομ πώ δη στόμ φο τὰ λέ γα με: «Φο βοῦ τοὺς Δα να οὺς καὶ δῶ ρα φέ ρον τας.» Τὸ 1506 βρέ θη κε στὴ Ρώ μη ἕ να κα τα πλη κτι κὸ γλυ πτι κὸ σύμ πλεγ μα, ποὺ παρι στά νει τὸ Λα ο κό ον τα καὶ τοὺς δύο γιούς του νὰ τοὺς πε ρι σφίγ γουν, γιὰ νὰ τοὺς πνί ξουν, τὰ δύο φί δια. Εἶ ναι ἔρ γο τῶν Ρο δί ων Ἀ γη σάν δρου, Πο λυ δώ ρου καὶ Ἀ θη νο δώ ρου καὶ βρί σκε ται σή με ρα στὸ Βα τι κα νό. Ὁ Δού ρει ος Ἵπ πος (=τὸ ξύ λι νο ἄ λο γο, ἀ πὸ τὸ δό ρυ = τὸ ξύ λι νο ὅ πλο) ἦ ταν τά χα δῶ ρο τῶν Δα να ῶν (=Ἑλ λή νων), ποὺ θὰ ἐ ξι λέ ω νε τὴν Ἀ θη νᾶ, ἐ νῷ αὐ τὸ ἔ φερε τὴν κα τα στρο φὴ τῆς Τροί ας ποὺ εἶ χε ἀν τι τα χτῆ ὡς τό τε στοὺς Ἕλ λη νες γιὰ δέ κα χρό νια ἤ ἡ αἰ ώ νια μά χη τῶν Ἑλ λή νων κα τὰ τῶν θε ῶν (ἀ πὸ τὸν Προ μη θέ α ἕ ως σή με ρα); Τὰ λό για αὐ τὰ –καὶ ὁ Δού ρει ος Ἵπ πος– λέ γον ται μέ χρι σή με ρα καὶ ἑ νώ νουν στα θε ρὰ τὴν Ἱ στο ρί α, τὴν Πα ρά δο ση καὶ τὴ Μυ θο λο γί α σ’ ἕ να πλού σιο σύ νο λο με τα φο ρι κῶν ση μα σι ῶν. Θω μᾶς Ἠ λι ό που λος