Συγκρίσεις μὲ τὴ δουλεία τῶν νεωτέρων χρόνων πι βάλ λε ται καὶ ἀ ξί ζει τὸν κό πο νὰ ἀ σχο λη θοῦ με μὲ τὸ νομι κὸ κα θε στὼς τῆς δουλείας στὴν προχρι στι α νι κὴ ἀρ χαι ό τη τα, ἔ τσι ὥ στε νὰ γί νῃ αὐ τὸ γνω στὸ καὶ γιὰ τὸ «φυ γεῖν τὴν ἄ γνοι αν», ἀλ λὰ καὶ γιὰ νὰ ἐ ξα χθοῦν χρή σι μα συμ πε ρά σμα τα στὴν Φι λο σοφί α τῆς Ἱ στο ρί ας. Ἀ θή να, Σπάρ τη καὶ Ρώ μη εἶ ναι οἱ τρεῖς πό λεις-κρά τη, ποὺ ἐκ φρά ζουν τὴν πρὸ τῆς ἐ πι βο λῆς τῆς χρι στι α νι κῆς θρη σκεί ας ἀρ χαι ό τη τα, για τὶ ἔ παι ξαν ση μαν τι κὸ ρό λο στὴν ἱ στο ρί α της καὶ τὸ νο μι κὸ κα θε στὼς αὐ τῶν θὰ δι ευ κρι νί σῃ τὸ κα θε στὼς τῆς δου λεί ας στὴν ἀρ χαι ό τη τα. ΑΘΗΝΑ ρ χό μα στε στὴν Ἀ θή να, ὅ που ὁ Ἑλ λη νι κὸς Πο λι τι σμὸς χά ρις στὴ δι α λε κτι κὴ σχέ ση Φι λο σο φί ας καὶ δη μο κρα τι κοῦ πο λι τεύ μα τος ἔ φθα σε στὴν κο ρύ φωσή του, σ’ ὅλες τὶς ἐκ φρά σεις του ὥστε νὰ δι εκ δι κῇ πε ρί λαμ πρη θέ ση καὶ ὁ νο μι κὸς πο λι τι σμός της. Ὁ Δη μο σθέ νης στὸν «κα τὰ Μει δί ου» λό γο του μᾶς δι έ σω σε τὸ κείμενο νό μου, ποὺ ἀ φο ρᾷ στὴ δου λεί α. Ὁ νό μος ἔ λε γε: «Ἂν κά ποι ος προ σβά λῃ κά ποι ον ἢ παι δὶ ἢ γυ ναῖ κα ἢ ἄν δρα ἐκ τῶν ἐ λεύ θε ρων ἢ τῶν δού λων ἢ κά τι πα ρά νο μο πρά ξῃ σὲ κά ποι ον ἀ πὸ αὐ τούς, μπο ρεῖ νὰ τὸν μηνύ σῃ στοὺς Θε σμο θέ τες, ὅ ποι ος ἐ πι θυ μεῖ ἀ πὸ τοὺς Ἀ θη ναί ους ἐ κεί νους ποὺ ἔ χουν τὸ δι καί ω μα. Οἱ δὲ Θε σμο θέ τες εἰ σά γουν (τὴ μή νυ ση) στὴν Ἡ λια ία ἐν τὸς τριά ντα ἡ με ρῶν ἀ πὸ τὴν ὑ πο βο λή της, ἂν δὲν ὑ πάρ χῃ κά ποι ο νομικὸ κώ λυ μα. Δι α φο ρε τι κὰ αὐ τὴ ἐκ δι κά ζε ται κα τὰ προ τε ραι ό τη τα.» («Κα τὰ Μει δί ου», 47.) Καὶ ὑ πε ρή φα να ὁ Δη μο σθέ νης ἀ να φω νεῖ γιὰ τὸ νο μι κὸ πο λι τι σμὸ τῆς Ἀ θή νας: «Ἀ κούστε, ὦ Ἀ θη ναῖ οι, τὸ νό μο τῆς φι λαν θρω πί ας, ποὺ ἀ ξι ώ νει, οὔ τε οἱ δού λοι νὰ προσβάλ λων ται.» («Ἀ κού ε τ’, ὦ ἄν δρες Ἀ θη ναῖ οι, τοῦ νό μου τῆς φι λαν θρω πί ας, οὐδὲ τοὺς δού λους ὑ βρί ζε σθαι ἀ ξιοῖ.») («Κα τὰ Μει δί ου» 48.) Ὁ Δη μο σθέ νης θὰ το νί σῃ ἰ δι αί τε ρα τὴν εἰ δο ποι ὸ δι α φο ρὰ τοῦ νό μου κατὰ τῆς ἄ σκησης βί ας ὡς δη μό σιου ἀ δι κή μα τος: «Για τὶ τὴν πό λη πι στεύ ει πὼς ἀ δι κεῖ καὶ ὄ χι μό νο τὸν πα θόν τα, ἐ κεῖ νος ποὺ ἐ πιχει ρεῖ νὰ προ σβά λῃ... Καὶ σὲ τέ τοι ο βαθ μὸ ὑ περ βο λῆς ἔ φθα σε, ὥ στε, καὶ ἂν κά ποι ος