Στὴν πρώ ην «ἐ παρ χί α» τοῦ κ. Χρι στό δου λου ά θε Μη τρό πο λη ἀ σκεῖ ποι κί λες δρα στη ρι ό τη τες γιὰ τὴ χει ρα γώ γηση τοῦ ποι μνί ου τῆς πε ρι φέ ρειάς της. Στὴ Μη τρό πο λη Δη μη τριά δος ὅ μως, «ἐ παρ χί α» ἐ πὶ πολ λὰ χρό νια τοῦ νῦν ἀρ χι ε πι σκό που, ση μει ώθη κε καὶ συ νε χί ζε ται μί α «ὑ περ δρα στη ρι ό τη τα». Προ πα γάν δα, ἄρτος καὶ θε...α(ύ)μα τα ἐν τὸς καὶ ἐ κτός. Πλή θη πι στῶν, στρα τι ὲς ἐμ πί στων ἐ πι στημό νων, «πα νε πι στή μο νες» κλη ρι κοὶ θε ο λο γοῦν καὶ δι α λέ γον ται ἐ πὶ παν τός. Ἰ δι αί τε ρο ἐν δι α φέ ρον πα ρου σιά ζει ἡ γρα πτὴ ἐκ φρα στι κὴ ποι κι λί α, ποὺ πα ρα τη ρεῖ ται σὲ ἔν τυπα –ἐ νη με ρω τι κὰ καὶ δι α φη μι στι κά– μου σεί ων, ἀρ χαι ο λο γι κῶν χώ ρων καὶ να ῶν ὑ πὸ τὴν αἰ γί δα ἐ πι σή μων φο ρέ ων. Προ κει μέ νου νὰ ἀ πο σπα σθοῦν τὰ εὔ ση μα τῆς Θε ο κρα τί ας, μὲ εὔ σχη μο τρό πο ἐ πι χει ρεῖ ται ἡ ἀ πό κρυ ψη τῆς ἐ πι στη μο νι κῆς ἀ λή θειας σχε τι κὰ μὲ τὴν τύ χη ποὺ ἐ πι φυ λά χθη κε γιὰ τοὺς φο ρεῖς τοῦ Ἀρ χαί ου Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ καὶ τὰ μνη μεῖ α του ἀ πὸ τοὺς «σταυ ρο φό ρους» - κα τα στρο φεῖς του. Πρό κει ται γιὰ ἕ να εἶ δος πα γί δας... λε κτι κῆς, στὴν ὁ ποί α εἶ ναι δυ να τὸν νὰ πέ σῃ ὁ ἀ νυ πο ψί α στος ἀ να γνώ στης ἢ ἐ πι σκέ πτης· τὸ «τυ ρί» τῆς πα γί δας εἶ ναι ἡ ὁ μα λό τη τα με τά βα σης ἀ πὸ τὸν Ἀρ χαῖ ο Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμὸ στὸν –δῆ θεν– «Ἑλ λη νο χρι στι α νι κό». Αὐ τὸς ὁ τρό πος ἔκ φρα σης εὐ φάν τα στων καὶ ἐ πι τή δει ων φι λο λό γων ἰ σο δυ να μεῖ μὲ προ δο σί α ἐ πι στη μο νι κή. Ἡ ἐ πί ση μη δι α τύ πω ση κει μέ νων ἀρ χαι ο λο γι κοῦ ἐν δι α φέ ρον τος ἀ φή νει νὰ ἐν νο η θῇ ἕ να ψεῦδος ἀν τὶ τῆς ἐ πι στη μο νι κῆς ἀ λή θειας. Ὁ Ἑλ λη νι κὸς Πο λι τι σμὸς οὔ τε νι κή θη κε ἀ πὸ τὸ χρό νο οὔ τε δι α λύ θη κε ἁ πλᾶ στὰ ἐξ ὧν συ νε τέ θη. Ἐ βλή θη καὶ δι ε βλή θη καὶ κα τε βλή θη μὲ τὴ χρή ση τῆς πιὸ ἄ γριας στὴν Ἱ στο ρί α βί ας. Ὑ πε βλή θη σὲ μί α κα τα στρο φὴ στὸ δι η νε κές, ποὺ συ νε χί ζε ται τεχνη έν τως καὶ σή με ρα. Οἱ ἀρ χαῖ οι θε σμοὶ ἀλ λοι ώ θη καν. Τὸ δί και ο ἀ πέ κτη σε ξέ νο ἀ φέν τη, ποὺ κά ποι οι τὸν εἶ παν «θε ό» (!). Ἡ ἐ λευ θε ρί α ἀ πώ λε σε τὴν φύ ση καὶ ἡ φύ ση τὸ ὄ νο μά της. Ἡ ὑ πο δούλω ση ἐ πι χει ρή θη κε καὶ στὴν ὕ λη καὶ στὸ πνεῦ μα. Ἡ γι αχ βε δι κὴ προ πα γάν δα – ἀ πο σκο πῶν τας στὴ λεί αν ση τοῦ ἐγ κε φά λου – κα τα σκεύ α σε καὶ ἀ να πα ρά γει «δού λους τοῦ Θε οῦ», πρὸ καὶ με τὰ Χρι στόν, ἀ να δρο μι κά. Ὁ ἀνα ξα γό ρει ος «Νοῦς» τοῦ ἀν θρώ που ξέ μα θε νὰ ὁ ρᾷ καὶ νὰ ἀ κού ῃ καὶ ἡ γλῶσ σα φλυα ρεῖ δί χως νὰ ... λέ ῃ τὰ πράγ μα τα μὲ τὸ ὄ νο μά τους. Ἡ πο λι τι στι κὴ ἔκ φρα ση (θρη σκεί α, θέ α τρο, ἀρ χι τε κτο νι κή) ἀ πώ λε σε τὴ ζω τι κό τη τα καὶ τὴ λει τουρ γι κό τη τά της, κα θὼς ἡ χρι στι α νι κὴ θε ο λο γί α ὑ πο κα τέ στη σε τὴν Φι λο σο φί α καὶ ἀν τι κα τέ στη σε τὸ Λό γο μὲ τὸ ἄ-λο γο τῆς πί στης. Αἰ ῶ νες τώ ρα σερ βί ρε ται... κου τό χορ το, τὸ ὁ ποῖ ο πο λὺ συ χνὰ «χά φτε ται», κα θὼς ἡ δι α τύ πω ση τῶν scriptorum κα τα σκευ ά ζε ται μὲ ἰ δι αί τε ρη ἐ πι μέ λεια. Στὴ συ νέ χεια πα ρα τί θε ται συλ λο γὴ ἀ πο σπα σμά των, ὅ που τὸ ψεῦ δος πρι μο δο τεῖ ται λε κτι κά, ἐ νῷ ἡ ἀ λή θεια ὑ πο λαν θά νει. Γιὰ τοῦ λό γου τὸ ἀ λη θὲς πα ρα τί θεν ται εἰ κό νες.