Σπουδαῖες πληροφορὶες στὰ Ὀρφικὰ καὶ στὰ Ἔπη κοπὸς τῆς ἐργασίας μας ἦτο α) νὰ παρουσιάσωμε μερικὰ στοιχεῖα Κτηνιατρικῆς, ποὺ περισυλλέξαμε ἀπὸ τὰ ἀρχαιότερα τῶν ἑλληνι- κῶν γραπτῶν καὶ β) νὰ ἐκθέσωμε τὰ περὶ τῆς ψυχῆς τῶν ζῴων, ποὺ μνημονεύονται στὰ γραπτὰ αὐτά, κατ’ ἀντιστοιχίαν πρὸς τὶς σύγ- χρονες ἀπόψεις περὶ τῶν ψυχικῶν λειτουργιῶν τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ πρῶτες κτηνιατρικὲς γνώσεις στὴν Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἀνεφύησαν στὴν Μακεδο- νία, γενέτειρα τοῦ Ὀρφέως, διότι στοὺς στίχους τῶν «Ὀρφικῶν», ποὺ περιεσώθησαν μέχρι σήμερα, ὑπάρχει μία πανάρχαια ὁδηγία γιὰ τὴν αὔξηση τῆς γαλακτοφορίας τῶν αἰγοπροβάτων. Ὁ Ὀρφεὺς γεννήθηκε στὰ Λείβηθρα τῆς Πιερίας,1 σὲ μιὰ τοποθεσία τοῦ Ὀλύμπου, ποὺ ἐθεωρεῖτο ἡ κατοικία τῶν θεῶν καὶ εὑρίσκεται στὴν νοτιοδυτικὴ Μακε- δονία. Ἐθεωρεῖτο, ὅτι ἔζησε σὲ ἀπροσδιόριστα μακρινὴ ἐποχή, στὰ ὅρια μεταξὺ τοῦ μύθου καὶ τῆς πραγματικότητος. Κατὰ ἡμετέρους ὅμως ὑπολογισμοὺς βάσει ἀστρονομι- κῶν στοιχείων ὁ πρῶτος Ὀρφεύς, ποὺ ἔλαβε μέρος στὴν Ἀργοναυτικὴ ἐκστρατεία ἔζη- σε τὴν 21η χιλιετία π.Χ.2 Ὡρισμένους στίχους τῶν «Ὀρφικῶν» τοὺς ἔγραψαν δύο μετα- γενέστεροι ποιηταὶ μὲ τὸ ἴδιο ὄνομα, ὁ δεύτερος καὶ ὁ τρίτος Ὀρφεύς.3 Μερικοὶ ἄλλοι στίχοι παρενεβλήθησαν ἀργότερα στὰ «Ὀρφικά» ἀπὸ ἀγνώστους. Στοιχεῖα Κτηνιατρικῆς ὑπάρχουν καὶ στὰ ἔργα τοῦ Ὁμήρου. Ὁ Ὅμηρος εἶναι πολὺ μεταγενέστερος τοῦ Ὀρφέως, καί, ἐξ ὅσων ἀναφέρει ὁ Ἡρόδοτος,4 συνάγεται ὅτι ὁ ποι- ητὴς ἔζησε περὶ τὰ τέλη τοῦ 9ου ἕως τὰ μέσα τοῦ 8ου αἰῶνα π.Χ. Ἀλλὰ τὰ πλεῖστα τῶν γεγονότων, ποὺ περιγράφονται στὰ ἔργα τοῦ Ὁμήρου συνέβησαν στὴν παναρχαιότητα καὶ ἐγράφησαν προφανῶς βάσει στοιχείων, ποὺ εἶχαν περισωθῆ μέχρι τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὁμήρου. Στὴν «Ἰλιάδα» ἀναφέρεται μία ἐπιζῳοτία (ἀθρόα νόσηση ζῴων), ποὺ παρου- σιάσθηκε στὴν Τρῳάδα καὶ μετεδόθη στοὺς πολεμιστὲς τοῦ Ἀγαμέμνονος μὲ πάρα πολ- λοὺς νεκρούς. Ὁ ἀρχαῖος ποιητὴς ἀποδίδει αὐτὴ τὴ συμφορὰ σὲ αἴτια, τὰ ὁποῖα προ- φανῶς εἶναι ἀπότοκα τῶν περὶ τοῦ κόσμου δοξασιῶν τῆς Ἑλληνικῆς Παναρχαιότητος, ὅταν διεδραματίζετο ὁ Τρωικὸς Πόλεμος (βλ. κατωτέρω). Α. Μιὰ πανάρχαια ὁδηγία γιὰ τὴν αὔξηση τῆς γαλακτοφορίας Ὀρφεὺς5 στὸ «Περὶ λίθων» ἔργο του ἀφηγεῖται στὸν Θειοδάμαντα, γιὸ τοῦ Πριάμου, βασιλέως τῆς Τροίας, τὶς ἰδιότητες ὡρισμένων λίθων, δίνοντας στὸν συνομιλητή του καὶ τὸ ἀντίστοιχο δεῖγμα τῆς πέτρας. Ἡ ἀφήγηση γί- νεται, ἐνῷ ἐβάδιζαν μαζὶ μὲ ἄλλους συντρόφους τους πρὸς τὸ ἱερὸ τοῦ θε-