ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Ç «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ» ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ê. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ πὶ 1/4 αἰ ῶ νος τὸ πε ρι ο δι κὸ αὐ τὸ ἐ ρευ νᾷ συ στη μα τι κὰ τὸ μὴ εὐχά ριστο ἀν τι κεί με νο τῆς φο βε ρῆς δι α στρέ βλω σης τῆς Ἱ στο ρί ας τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ. Πολ λὲς φο ρὲς στὴν πο ρεί α τῶν ἐ ρευ νῶν αὐ τῶν, ποὺ κα λύ πτουν πολ λὲς χι λιά δες σε λί δες τῶν τό μων τοῦ «Δ», αἰσθαν θή κα με ὀδυνηρὴ ἔκ πλη ξη γιὰ τὴν ἔ κτα ση τῶν πα ρα ποι ή σε ων, πα ρα χαρά ξε ων καὶ ἀ πο κρύ ψε ων τοῦ ἀ λη θι νοῦ πα ρελ θόν τος μας ἀ πὸ τὴν «Ἱ στο ρί α τῶν Νι κη τῶν», δη λα δὴ τῶν χρι στια νῶν (Εὐ ρω παί ων καὶ ἐγ χω ρί ων). Ὅ μως πο τὲ ἡ ἔκ πλη ξή μας αὐ τὴ δὲν ἔ φθα σε στὰ ὅ ρια ἐ κεί νης, ποὺ μᾶς προ κά λε σε πρό σφα τα (ἀ πὸ τὶς 29 Αὐ γού στου) ἡ χει μαρ ρώ δης, πολ λῶν σε λί δων καὶ σὲ πολ λὲς συ νέ χει ες, ἀρ θρο γρα φί α τοῦ ἀρ χι ε πι σκό που Ἀ θη νῶν καὶ Πά σης Ἑλ λά δος κ. Χρι στο δού λου στὴν ἐ φη με ρί δα «Ἀ πο γευ μα τι νή» τῆς Ἀ θή νας. Μεί να με κυ ρι ο λε κτι κὰ ἐμ βρόν τη τοι. Ἡ σει ρὰ αὐ τὴ τῶν ἄρ θρων του [τὰ λέει ὅ λα ὁ τίτ λος τους: «Ἡ συ νάν τη ση (!!!) τοῦ Ἀρ χαί ου Ἑλ λη νι σμοῦ μὲ τὸν Χρι στι α νι σμό._Ὁ προ ση λυ τι σμὸς (!!!) τῶν Ἑλ λή νων»] ἔ χει ξε πε ρά σει σὲ δι α στρε βλώ σεις, ἀ πο σι ω πή σεις καὶ σο φί σμα τα ὅ λα τὰ κεί με να καὶ τῶν πιὸ δι α κε κρι μέ νων χαλκευ τῶν τῆς «Ἱ στο ρί ας τῶν Νι κη τῶν». Δὲν πρό κει ται βέ βαι α ἐ δῶ νὰ ἀν τι κρού σω με τὰ ψεύ δη αὐ τά, ποὺ ἀ να μα σᾷ στὴν δημο σι ο γρα φι κὴ ἐ ξόρ μη σή του καὶ ὁ κ. Χρι στό δου λος, ψεύδη ποὺ ἔ χουν πλει στά κις ἀνα τρα πῆ «σύρ ρι ζα» ἀ πὸ στοι χεῖ α, ἀ πο δεί ξεις, ντο κου μέν τα, κεί με να κ.λπ., κ.λπ., ἀ πὸ τὰ ὁποῖ α βρί θει κά θε τεῦ χος τοῦ «Δ». Θὰ ἀ να φέ ρω με μό νο τὴν πρώ τη-πρώ τη κι ό λας φρά ση τῆς χει μαρ ρώ δους ἀρ θο γρα φί ας του (ἀ λή θεια, πό τε ἄλ λο τε «σύρ θη κε» τόσο προ κα θή με νος Ἐκ κλη σί ας, Πά πας, Πα τριά ρχης, Ἀρ χι ε πί σκο πος, ὥστε νὰ γί νε ται ἀρθρο γρά φος σὲ ἰ δι ω τι κὸ μα ζι κὸ ἔν τυ πο;), ποὺ φτά νει καὶ πε ρισ σεύ ει, νο μί ζο με, γιὰ νὰ κρί νῃ κα νεὶς τὸν βαθ μὸ πνευ μα τι κῆς εὐ θύ νης τοῦ κο ρυ φαί ου πνευ μα τι κοῦ τα γοῦ τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ: «Ἡ ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ θρη σκεί α δὲν κα τε λύ θη διὰ δι α τάγ μα τος οὔ τε κα τό πιν ἐπι θέ σε ων φα να τι σμέ νου ὄ χλου», δι α βε βαι ώ νει κα τη γο ρη μα τι κὰ τὸν ση με ρι νὸ Ἕλ λη να μὲ τὸ ἱ ε ρὸ κῦ ρος του καὶ ἀ πὸ τὸ ὕ ψος τοῦ θρό νου του, γιὰ νὰ δι ε ρω τη θῇ πα ρα κά τω: «Δὲν εἶ ναι εὔ κο λο νὰ ἀν τι λη φθῇ κα νεὶς πὼς ὁ ἑλ λη νι κὸς λα ὸς ἀ πέρ ρι ψε τὴ θρησκεί α του καὶ ἀ σπά σθη κε μιὰν ἄλ λη θρη σκεί α. Τί τὸν ὤ θη σε σὲ μί α τό σο δρα ματι κὴ ἀ πό φα ση;» καὶ γιὰ νὰ ἐ πι τε θῇ ἀ συγ κρά τη τα κα τὰ «τῶν πα ρα μυ θο λο γούν των, οἱ ὁ ποῖ οι μὲ ἀ πί στευ το θρά σος προ σπα θοῦν νὰ ζέψουν τὴν Ἱ στο ρί α στὸ ἅρ μα τους.» Πῶς νὰ «ἀν τι λη φθῇ κα νείς», ὅ ταν «δὲν ὑ πάρ χῃ δι ά ταγ μα»; * * *