Ὁ «Δαυλός» καί οἱ Ἑθδραι[οι... ᾽Απὸ τὸν κ. Θεοφάνη Σα. Βῶκο (Κολοκοτρώνη 25, ᾿Αθήνα, τηλ. 3296056 καὶ 9796498) πήραμε ταχυδρομηκὰ τὸ ἀκόλουθοι κείμθνο : «Στὸ ϑέμα τῆς χαμένης µας ἑλληνικότητας εἴμεδα σύμφωνον καὶ δὲν ἔχω χανένα ἐνδσιασμὸ νὰ συμθάλω ὅπως καὶ ὅπου μπορῶ γιὰ τὴν διερεύνηση και τὴν προθολἠ αὐτοῦ τοῦ θέματος. »')Αναμφίθολα εἴμεθα “Έλληνες μόνο κατ᾽ ὄνομα, χωρὶς ἑλληννκότητα, τῆς ὁποίας κύρια γνωρίσματα εἶναι ἣ ἀγάπη τοῦ “Πραίου καὶ η ἀναζήτηση τῆς ᾿Αλήδειας καὶ τῆς ᾿Αρετῆς. Μιὰ ματιὰ στὸν περίγυρο ποὺ ζοῦμε μᾶς ἀπὸ παλππτει πὼς στὸν τόπο μας, σήμερα, ὀμορφιὰ καὶ ἀλήϑεια εἶναν σπάνια σρά- γματα, ἄν δὲν λείπουν ἐντελῶς. Στὸ χῶρο τῆς ἀρχυτεκτονυκῆς, τὸ χλαισσικὸ στοιχεῖο ἔχει πνιγεῖ στὰ ἀχαλαίσϑητα ταιμεντένια µεγαθήρια. Γιὰ τὰ ἄτομα, ἀλήϑεια δὲν εἶναι ἢ συμφωμία τῆς νοήσεως μὲ τὰ πράγματα, ἀλλὰ ἣ ὕποκει- μενυκὴ ἀντίληψή της ἀπὸ τὸν καθένα. Π]ρόχειται δηλαδὴ ἐδῶ περὶ τῆς λογο- κρατίας, περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλεῖ ἐπανειλημμένα καὶ διεξοδικά ὃ «ΛΔΑΥ͂ΛΟ»». Τὸ ὅτι μιλοῦμε τὴν ἴδια γλῶσσα, στὴν ἐξέλιξή της θέθαια διὰ μέσου τῶν αἰώ- νων, μὲ τοὺς ᾿Αρχαίους καὶ κατουκοῦμε στὸν ἴδιο τάπο ποὺ πατοῦσαν κι᾿ ἐκεῖ- νοι, εἶναι ἐπιχειρήματα ἀσϑενῆ. Γαλλικὰ μιλοῦν καὶ οἱ Σενεγαλέζοι, χωρὶς νὰ εἶναι Γάλλοι, ᾿Αγγλικὰ δέ οἱ Καναδοὶ καὶ οἱ ᾿Ινδοί, χωρὶς νὰ εἶναι ΓΑγγλοι. "Αν μιλήσει κανεὶς γιὰ ἀνθρωπισμὸ καὶ ἔρευνα τοῦ Πρὲσοντος, δυὸ ἄλλα γνωρίσματα ἑλληνικότητας, ϑὰ ἀπογοητευϑεῖ κι ἐδῶ δαϑειά. Διότι οὔτε ἀν- Ὀρωπισμὸς γίνεται αὐσϑητὸς (καὶ παραπέµπω γιαὐτὴν τὴν ἔλλευψη στὸ χρο- νογράφημα τῆς κ. Εἰ. στὴν «Καϑημερινή» τῆς 11.2.82 -- μιὰ, ἀκόμη ἀπόδειξη στὶς χίλιες ποὺ ὑπάρχουν), ἐνῶ. πρέπον ϑεωρεῖται τὸ προσωπικὸ συμφέρον τοῦ καθενός. Μιὰ συζήτηση περὶ τῆς ἀνάγκης νὰ ἀποχτήσουν οἳ σημερινοὶ Ἕλληνες τὴν χαμένη τους ἑλληνικότητα, δὰ ἀντωμετωπυσὺεῖ τὸ ἴδιο, άρνητι- κά, ἀπὸ μορφωμένους καὶ ἁμόρφωτους ισυμπατριῶτες µας. Οἱ μέν πρῶτοι δὰ ἀπαντήσουν ὅτι, στὴ σημερινὴ ἐποχὴ τοῦ διεὺνισμοῦ, οἱ φυλετικὲς ἴδιαιτερό- τητες εἶναι ἄνευ σημασίας, οἱ δὲ «ἀσποαύδαχτοι» δὲν δὰ χαταλάθουν κἄν τὸ ϑέμα καὶ δὰ εἰρωνευτοῦν τὴν ἰδέα. Παντοῦ ὅπου στρέψεις τὸ θλέμμα, ἢ ἅπτου σία τῆς Ἑλλάδας, ὡς Ἑλλάδας, δὰ σὲ πληγώσει... ᾿Αν λουτὸν ὅσοι πασχί- ζουν γιὰ τὴν ἐπαναπόκτηση τῆς ἑλληνικότητάς μας δὲν ἀπογοητευϑοῦν καί δὲν φϑάσουν στὸ σημεῖο τοῦ ἀείμνηστου Περικλῆ Γναννόπουλου, τότε αὐτὸ δὰ εἶναι κάποια ἀπόδειξη ἅτι ὑπάρχει κάτονα σπίϑα μέσα στὴ στάχτη τοῦ γενι κοῦ ἀφελληνυσμοῦ, ἡ ὁποία ἀξίζει νὰ ζωογονηθϑεῖ. Αὐτό, θλέπω, ἐπιδιώκει ὁ «ΔΑΥΛΟΣ». »]Π αντοῦ, καὶ στὸν χῶρο τῶν διανοουμένων καὶ οιαλλιτεχνῶν, ἀδιαφορία γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καί, ἀντίδετα, κίνησις ὑπὲρ τοῦ Βυζαντινισμοῦ. Εἶναι γνωστὴ μιὰ τέτοια χίνηση μὲ τὸ ὄνομα «Ρωμιοσύνη» ποὺ περιλαμθάνει ἄρχε- τοὺς ἀνδρώπους τῶν Γραμμάτων καὶ τῶν Τεχνῶν καὶ τῆς ἁποίας ἀρχηγὸς φέ- ῥεται ὃ συνθέτης Μάνος Χατζηδάκης. »θὰ πρέπει ἀκόμα στὴν ἐπισκόπησή µας αὐτὴ ν᾿ ἀναφέρωμε, πὼς ὃ ὕπο-