Μπέρ τραντ Ράσ σελ (1872-1970), Ἄγ γλος μα θη μα τι κός, κοι νω νι ο λό γος καὶ φι λό σο φος, ὑ πῆρ ξε σπου δαῖ ος εἰ ρη νι στὴς καὶ πο λυ τά λαν τη προ σωπι κό τη τα τοῦ 20οῦ αἰ ῶ να. Δι ε τέ λε σε μέ λος τῆς Βα σι λι κῆς Ἑ ται ρεί ας (1908) καὶ κα θη γη τὴς στὸ Καίμ πριτζ, ἀ π’ ὅ που πα ραι τή θη κε τὸ 1916 λό γῳ τῶν εἰ ρη νό φι λων ἰ δε ῶν του καὶ ἐ πα νῆλ θε τὸ 1944. Τα ξί δευ σε στὴ Ρω σί α καὶ στὴν Κί να καὶ δί δα ξε πολ λὰ χρό νια στὶς Ἡ νω μέ νες Πο λι τεῖ ες. Ἔ γρα ψε πολ λὰ βι βλί α σὲ πολ λοὺς το μεῖς –ἀ πό δει ξη τῆς πνευ μα τι κῆς του πε ρι πέ τειας, ὅ πως τὸ «Principia Mathematica» μὲ τὴν συ νερ γα σί α τοῦ Οὐά ιτχεντ (1903), «Οἱ γνώ σεις μας πε ρὶ τοῦ Ἐ ξω τε ρι κοῦ Κό σμου καὶ οἱ Ἐ πι στη μο νι κὲς Μέ θο δοι» (1914), «Πρὸς τὴν Ἐ λευ θε ρί αν»: Ὁ Σο σι α λι σμός, ἡ Ἀ ναρ χί α καὶ ὁ Συν δι κα λι σμός» (1918), «Μυστι κι σμὸς καὶ Λο γι κή» (1918), « Μπολ σε βι κι σμός» (1920), «Τὰ Ἄ το μα» (1923), «Ἡ Κα τάρ γη ση τῆς Εὐ τυ χί ας» (1930), «Ἱ στο ρί α τῆς Δυ τι κῆς Φι λο σο φί ας» (1946), μὲ τὴν ὁ ποί α καὶ θὰ ἀ σχο λη θοῦ με. Στὸ κε φά λαι ο IV γιὰ τὸν Ἡ ρά κλει το γρά φει πε ρὶ τῆς Λο γι κῆς τῶν Ἑλ λή νων: «Ὅ λες οἱ ὑ πο θέ σεις λοι πόν, ποὺ κυ ρι άρ χη σαν σχε δὸν τῆς νε ώ τε ρης Φι λο σο φί ας, δια τυ πώ θη καν ἀ πὸ τοὺς Ἕλ λη νες γιὰ πρώ τη φο ρά. Κα θέ νας μὲ δυ σχέ ρεια θὰ μπο ροῦ σε νὰ βρῇ τὰ ἐγ κώ μια ποὺ ἁρ μό ζουν, γιὰ νὰ ἐ παι νέ σῃ τὴν εὐ φάν τα στη ἐ πι νο η τι κό τη τά τους σὲ θέ μα τα τοῦ ἀ φῃ ρη μέ νου λο γι σμοῦ. Αὐ τὰ ποὺ θὰ ἀ να φέ ρω γιὰ τοὺς Ἕλ λη νες θὰ εἰ πω θοῦν ἀ πὸ αὐ τὴν ἰ δι αί τε ρα τὴν ἄ πο ψη καὶ θὰ τοὺς θε ω ρή σω ὡς θε με λιω τὲς θε ω ρι ῶν, ποὺ ἐμ φα νί στη καν γιὰ πρώ τη φο ρὰ καὶ ἀ να γνώ ρι σαν ἀ νε ξάρ τη τη ζω ὴ καὶ ἀ νά πτυ ξη, καὶ πα ρὰ τὸ γε γο νὸς πὼς ἦ ταν στὴν ἀρ χὴ παι δα ρι ώ δεις, ἐν τού τοις ἀ πο δείχθη καν ἱ κα νὲς νὰ ἐ πι ζή σουν καὶ νὰ ἀ να πτυ χθοῦν δι α μέ σου δύο καὶ πλέ ον χι λι ε τι ῶν. » Οἱ Ἕλ λη νες, εἶ ναι γε γο νός, πὼς πρό σφε ραν καὶ κά τι πρό σθε το, ποὺ ἀ πο δεί χθη κε πο λὺ πιὸ μό νι μης ἀ ξί ας γιὰ τὴν ἀ φῃ ρη μέ νη σκέ ψη: ἀ να κά λυ ψαν τὰ Μα θη μα τι κὰ καὶ τὴν Λο γι κὴ τοῦ πα ρα γω γι κοῦ συλ λο γι σμοῦ. Ἡ Γε ω με τρί α ἰ δι αί τε ρα εἶ ναι ἑλ λη νι κὴ ἐ πι στή μη καὶ χω ρὶς αὐ τὴν ἡ νε ώ τε ρη Ἐ πι στή μη θὰ ἦ ταν ἀ δι α νό η τη. Ἀλ λὰ στὰ Μα θημα τι κὰ ἀ κρι βῶς πα ρου σι ά ζε ται ἡ μο νο μέ ρεια τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πνεύ μα τος: πα ρα γω γι κὰ συμ πε ραί νει ἐ κεῖ νο ποὺ φαί νε ται αὐ τα πό δει κτο καὶ ὄ χι ἐ πα γω γι κὰ ἀ πὸ τὸ ἀν τι κεί με νο τῆς πα ρα τή ρη σης.