Μπέρτραντ Ράσσελ (1872-1970), Ἄγγλος μαθηματικός, κοινωνιολόγος καὶ φιλόσοφος, ὑπῆρξε σπουδαῖος εἰρηνιστὴς καὶ πολυτάλαντη προσω- πικότητα τοῦ 20οῦ αἰῶνα. Διετέλεσε μέλος τῆς Βασιλικῆς Ἑταιρείας (1908) καὶ καθηγητὴς στὸ Καίμπριτζ, ἀπ’ ὅπου παραιτήθηκε τὸ 1916 λόγῳ τῶν εἰρηνόφιλων ἰδεῶν του καὶ ἐπανῆλθε τὸ 1944. Ταξίδευσε στὴ Ρωσία καὶ στὴν Κίνα καὶ δίδαξε πολλὰ χρόνια στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Ἔγραψε πολλὰ βιβλία σὲ πολλοὺς τομεῖς –ἀπόδειξη τῆς πνευματικῆς του περιπέτειας, ὅπως τὸ «Principia Mathematica» μὲ τὴν συνεργασία τοῦ Οὐάιτχεντ (1903), «Οἱ γνώσεις μας περὶ τοῦ Ἐξωτερικοῦ Κόσμου καὶ οἱ Ἐπιστημονικὲς Μέθοδοι» (1914), «Πρὸς τὴν Ἐλευθερίαν»: Ὁ Σοσιαλισμός, ἡ Ἀναρχία καὶ ὁ Συνδικαλισμός» (1918), «Μυ- στικισμὸς καὶ Λογική» (1918), « Μπολσεβικισμός» (1920), «Τὰ Ἄτομα» (1923), «Ἡ Κατάργηση τῆς Εὐτυχίας» (1930), «Ἱστορία τῆς Δυτικῆς Φιλοσοφίας» (1946), μὲ τὴν ὁποία καὶ θὰ ἀσχοληθοῦμε. Στὸ κεφάλαιο IV γιὰ τὸν Ἡράκλειτο γράφει περὶ τῆς Λογικῆς τῶν Ἑλλήνων: «Ὅλες οἱ ὑποθέσεις λοιπόν, ποὺ κυριάρχησαν σχεδὸν τῆς νεώτερης Φιλοσοφίας, δι- ατυπώθηκαν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες γιὰ πρώτη φορά. Καθένας μὲ δυσχέρεια θὰ μποροῦσε νὰ βρῇ τὰ ἐγκώμια ποὺ ἁρμόζουν, γιὰ νὰ ἐπαινέσῃ τὴν εὐφάνταστη ἐπινοητικότητά τους σὲ θέματα τοῦ ἀφῃρημένου λογισμοῦ. Αὐτὰ ποὺ θὰ ἀναφέρω γιὰ τοὺς Ἕλληνες θὰ εἰπωθοῦν ἀπὸ αὐτὴν ἰδιαίτερα τὴν ἄποψη καὶ θὰ τοὺς θεωρήσω ὡς θεμελιωτὲς θεωριῶν, ποὺ ἐμφανίστηκαν γιὰ πρώτη φορὰ καὶ ἀναγνώρισαν ἀνεξάρτητη ζωὴ καὶ ἀνάπτυξη, καὶ παρὰ τὸ γεγονὸς πὼς ἦταν στὴν ἀρχὴ παιδαριώδεις, ἐν τούτοις ἀποδεί- χθηκαν ἱκανὲς νὰ ἐπιζήσουν καὶ νὰ ἀναπτυχθοῦν διαμέσου δύο καὶ πλέον χιλιετιῶν. » Οἱ Ἕλληνες, εἶναι γεγονός, πὼς πρόσφεραν καὶ κάτι πρόσθετο, ποὺ ἀποδείχθηκε πολὺ πιὸ μόνιμης ἀξίας γιὰ τὴν ἀφῃρημένη σκέψη: ἀνακάλυψαν τὰ Μαθηματικὰ καὶ τὴν Λογικὴ τοῦ παραγωγικοῦ συλλογισμοῦ. Ἡ Γεωμετρία ἰδιαίτερα εἶναι ἑλληνικὴ ἐπιστήμη καὶ χωρὶς αὐτὴν ἡ νεώτερη Ἐπιστήμη θὰ ἦταν ἀδιανόητη. Ἀλλὰ στὰ Μαθη- ματικὰ ἀκριβῶς παρουσιάζεται ἡ μονομέρεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος: παραγωγικὰ συμπεραίνει ἐκεῖνο ποὺ φαίνεται αὐταπόδεικτο καὶ ὄχι ἐπαγωγικὰ ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο τῆς παρατήρησης.