Μαρ τυ ρί ες Εὐ ρω παί ων πε ρι η γη τῶν α τὰ τὴν ἐ πο χὴ τῆς Τουρ κο κρα τί ας, ὅ ταν τὸ ὑ πό δου λο ἑλ λη νι κὸ ἔ θνος ἐ ξα θλι ω μέ νο, τα πει νω μέ νο καὶ ἀ δύ να μο ἀ πὸ τὴν χι λι ό χρονη «Βυ ζαν τι νή» κα το χή, ἔ σκυ βε τὸν τρά χη λο στὸν νέ ο κα τα κτητή του, οἱ κλη ρι κοί, σὲ ρό λο εἰ σπρα κτό ρων γιὰ λο γα ρια σμὸ τῶν Ὀ θω μα νῶν, κα τοι κοῦ σαν σὲ μέ γα ρα, ἀ πο λάμ βα ναν πλοῦ το ἀ μύ θη το καὶ εἶχαν πολ λοὺς ὑ πη ρέ τες καὶ πα νά κρι βα ἄ λο γα. Οἱ πε ρι γρα φὲς τῶν Εὐ ρω παί ων πε ρι η γη τῶν, ποὺ ἔρ χον ταν στὴν πά λαι πο τὲ Ἑλ λά δα, γιὰ νὰ συ ναν τή σουν τὸν μῦ θο τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ καὶ νὰ γνω ρί σουν τοὺς θαυ μα στοὺς Ἕλ λη νες τοῦ πα ρελ θόν τος, ἔ με ναν ἄ ναυ δοι ἀ πὸ τὴν σή ψη τῶν κλη ρι κῶν, ἀλ λὰ καὶ τὸν ξε πε σμὸ τοῦ ἑλ λη νι κοῦ λα οῦ. Ἂς πά ρου με μί α γεύ ση ἀ πὸ τὴν ὀ πτι κὴ τῶν πε ρι η γη τῶν, ποὺ φα νε ρώ νει τὴν πραγ μα τι κὴ ἱ στο ρί α τῆς ἐ πο χῆς, ἡ ὁ ποί α δι α φέ ρει ἀ πό λυ τα ἀπὸ τὶς ἱ στο ρί ες τοῦ Πα παρ ρη γό που λου, τοῦ Βικέ λα καὶ τῶν ἄλ λων ἀ να βι ω τῶν ἱ στο ρι κῶν τῆς Ρω μι ο σύ νης, ἐ κεί νης δη λα δὴ τῆς ψεύ τι κης ἱ στο ρί ας, ποὺ δι δά σκε ται ἐ δῶ καὶ ἑ νά μι συ πε ρί που αἰ ῶ να στὰ χρι στι α νορ ρω μαί ι κα σχο λεῖ α μας. ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΕΙΜΗΛΙΩΝ ἱ ἄνθρωποι ἀ πὸ τὴν Εὐ ρώ πη, ποὺ ἐ πι σκέ πτον ταν τὴν πο λυ σκλα βω μέ νη χώ ρα μας κα τὰ τὴν πε ρί ο δο τῆς Τουρ κο κρα τί ας, ἦσαν οἱ φι λέλ λη νες πε ρι η γη τές, ποὺ εἶ χαν σκο πὸ νὰ ἐ ξε ρευ νή σουν τὸν ἀρ χαῖ ο χῶ ρο μας καὶ νὰ κα τα γρά ψουν τὰ συμ βάν τα τῆς ἐ πο χῆς καὶ οἱ ἀρ χαι ο κά πη λοι, ποὺ σκο πός τους ἦ ταν ὁ πλουτι σμὸς καὶ ἡ «λα θρο θη ρί α» ἀρ χαι ο τή των. Οἱ τε λευ ταῖ οι εἶ χαν ὀρ γα νώ σει ἐ κεί νη τὴν περί ο δο, μὲ τὴν ἀ γα στὴ συ νερ γα σί α τῶν κλη ρι κῶν, συ στη μα τι κὴ λα φυ ρα γώ γη ση καὶ λε ηλα σί α τῶν ἀρ χαι ο λο γι κῶν χώ ρων, κα θὼς καὶ ἀ γο ρὲς χει ρο γρά φων καὶ πα πύ ρων ἀ π’ τὰ μο να στή ρια, δι α θέ τον τας πα κτω λὸ χρη μά των στοὺς κλη ρι κοὺς γιὰ τὸν σκο πὸ αὐ τό.