Ï ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ὸ πιὸ γνω στὸ ἴσως κομ μά τι –καὶ τὸ πιὸ πο λυ φη μι σμένο– τῆς φι λο σο φι κῆς πα ρα κα τα θή κης τοῦ Πλά τω να βρί σκε ται στὸ ἕ βδο μο κε φά λαι ο τῆς «Πο λι τεί ας» του, τὸ ὁ ποῖ ο ἔρ γο ὀ νο μά ζε ται καὶ «Πε ρὶ δι καί ου πο λι τι κὸς (λό γος)». Στὴ νε ώ τε ρη βι βλι ο γρα φί α/γραμ μα τεί α καὶ χά ριν συν τομί ας τὸ κομ μά τι τοῦ το ἐ πι κρά τη σε νὰ ὀ νο μά ζε ται «Ὁ Μῦ θος τοῦ Σπη λαί ου», τὸ ὁ ποῖ ο σω στό τε ρα θὰ ἔ πρε πε νὰ λέ γε ται «Ἡ ἀλ λη γορί α τοῦ Σπη λαί ου». Ὁ Πλά των πα ρο τρύ νει τὸν ἀ να γνώ στη τοῦ βι βλί ου Ζ΄ τῆς Πο λι τεί ας του, νὰ φαν τα στῇ ἕ να με γά λο σπή λαι ο, τὸ ὁ ποῖ ο συν δέ ε ται μὲ τὸν ἐ ξω τε ρι κὸ κό σμο μ’ ἕ να μα κρὺ δι ά δρο μο, ἀ πὸ τὸν ὁ ποῖ ο δὲν μπο ρεῖ νὰ πε ρά σῃ μέ σα στὸ σπή λαι ο οὔ τε μί α ἡ λι α χτί δα φω τός. Μέ σα σ’ αὐ τὸ τὸ σκο τει νὸ σπή λαι ο ὑ πάρ χει μί α μεγά λη σει ρὰ ἀν θρώ πων –οἱ φυ λα κι σμέ νοι– οἱ ὁ ποῖ οι εἶ ναι γυ ρι σμέ νοι πρὸς τὸν ἀ πέ ναν τί τους τοῖ χο καὶ δὲν μπο ροῦ ν νὰ δοῦ ν πρὸς τὴν εἴ σο δο τοῦ σπη λαί ου. Ἐ πι πλέ ον ὅ λοι τους εἶ ναι ἁ λυ σο δε μέ νοι, ἔ τσι ποὺ δὲν μπο ροῦν νὰ κοι τά ξουν οὔ τε δε ξιά, οὔ τε ἀ ρι στε ρὰ ἀλ λὰ οὔ τε καὶ πί σω τους. Στ’ ἀ λή θεια δὲν μπο ροῦν νὰ δοῦν οὔ τε καὶ τοὺς ἑ αυ τούς τους. Βλέ πουν μό νο τὸν τοῖ χο μπρο στά τους. Σ’ αὐ τὴ τὴν κα τά στα ση βρί σκον ται ὅ λη τους τὴ ζω ὴ καὶ αὐ τὸ εἶ ναι τὸ μό νο ποὺ γνω ρί ζουν καὶ τί πο τε ἄλ λο. Μέ σα στὸ σπή λαι ο καὶ πί σω τους ὑ πάρ χει μί α ἀ ναμ μέ νη λαμ πε ρὴ φω τιά. Ὅ,τι γί νε ται πί σω ἀ πὸ τὴν πλά τη τους ἀ να πα ρί στα ται ἐν εἴ δει σκιᾶς στὸν ἀ πέ ναν τι τοῖ χο. Βλέ πουν σκι ὲς ἀν θρώ πων νὰ πη γαι νο έρ χον ται καὶ οἱ φω νές τους φτά νουν ὡς ἠ χὼ στὰ αὐ τιὰ τῶν ἁ λυ σο δε μέ νων. Οἱ ἄν θρω ποι αὐ τοὶ δια βαί νουν με τα φέ ρον τας πράγ μα τα στὰ κε φά λια τους. Εἶ ναι πράγ μα τι μιὰ κα τα πλη κτι κὴ εἰ κό να δο σμέ νη μὲ μί α πο λὺ δυ να τὴ καὶ δη μι ουρ γι κὴ φαν τασί α. Ἔρ χε ται ὁ Πλά των με τὰ καὶ συμ πλη ρώ νει: Ἡ μο να δι κὴ ἐμ πει ρί α, ποὺ βι ώνουν κα θ’ ὅ λη τὴν διά ρκεια τῆς ζω ῆς τους οἱ φυ λα κι σμέ νοι αὐ τοὶ ἄν θρω ποι, εἶ ναι οἱ σκι ὲς τοῦ σπη λαί ου καὶ ἡ ἠ χὼ τῶν φω νῶν. Αὐ τὰ τὰ δύο εἶ ναι ἡ δι κή τους πραγ μα τι κό τη τα, ὅ λη ἡ ζω ή τους. Ἐ ὰν ὅ μως κά ποι ος ἀ πὸ τοὺς ἁ λυ σο δε-