Ἀπὸ τοὺς Πελασγοὺς ἕως ἐμᾶς σήμερα ἄν θρω πος, αὐ τὸ τὸ τέ λει ον ζῷ ον ἀ πὸ ἀ πό ψε ως σω μα τι κῆς καὶ πνευ μα τι κῆς κα τα σκευ ῆς, ὀρ θίας στά σε ως, δι α λο γι ζό με νος καὶ ὁ μι λῶν, εἶ ναι τό σο ἀρ χαῖ ος, ποὺ ἀ κό μη καὶ ὁ ἴ διος δὲν θυ μᾶ ται καὶ δὲν ἔ χει κα τα γρά ψει τὴν ἔ ναρ ξη τῆς πα ρου σί ας του ἐ πὶ τῆς γῆς. Οἱ σῳ ζό με νες μέ χρι σή με ρα πα ρα δό σεις καὶ τ’ ἀ μέ τρη τα συγ γράμ μα τα τῶν ἀρ χαί ων Ἑλ λή νων συγ γρα φέ ων, τῶν κα τὰ πε ρι ό δους ἐ ρευ νῶν καὶ τῶν ἀρ χαι ο λο γι κῶν ἀ να σκα φῶν ἔ δω σαν τὸν ἀ νά λο γο ἀ ριθ μὸ στοι χεί ων, γιὰ τὴν πραγ μα το ποί η ση δι α φό ρων μα θη μα τι κῶν ὑ πο λο γι σμῶν, τ’ ἀ πο τε λέ σμα τα τῶν ὁ ποί ων δη μο σι εύ τη καν στὸ βι βλί ο μου «Ἡ Ἀ να χρο νο λό γη ση τῆς Προ ϊ στο ρί ας μὲ βά ση τὰ ἀ στρο νο μι κὰ καὶ το πο γρα φι κὰ στοι χεῖ α τῶν ἀρ χαί ων συγ γρα φέων», ποὺ ἐκ δό θη κε ἀ πὸ τὸ πε ρι ο δι κὸ «Δαυ λός» τὸ 1999. Ἐ πί σης στὸ ἄρ θρο μου «Χρυ σοῦν, Ἀρ γυ ροῦν, Χαλ κοῦν, Σι δη ροῦν Γέ νη τῶν Ἀν θρώ πων», «Δαυλός» τ. 232. Ἕ να ἐκ τῶν ἐ ξα γο μέ νων τού των ἀ να φέ ρε ται στὴ χρο νο λο γί α τοῦ 27.810 π.Χ., κα τὰ τὴν ὁ ποί α ὁ νο ή μων ἄν θρω πος πα ρου σι ά στη κε στὸν Ἑλ λη νι κὸ χῶ ρο καὶ μά λι στα στὴν Ἀρ κα δί α τῆς Πε λο πον νή σου, ἀ νή κων στὴν φυ λὴ τῶν Πε λα σγῶν. Τὴν ἐ πο χὴ ἐ κεί νη, σὰν ἀ λα φι α σμέ νο ἄ γριο ζῷ ο, ἔ τρε χε νὰ βρῇ κα τὰ πρῶ τον τρο φή, ἔ στω καὶ βε λα νί δια, ποὺ τρώ γα νε καὶ τὰ γου ρού νια. Κα τὰ δεύ τε ρο λό γο νὰ γλυ τώ σῃ ἀ πὸ τὸ κυ νή γι τῶν ἄλ λων, πιὸ ἰ σχυ ρῶν σαρ κο φά γων ζῴ ων καὶ κα τὰ τρί το λό γο νὰ προ φυ λαχθῇ ἀ πὸ τ’ ἀ κραῖ α κι ἐ πι κίν δυ να φυ σι κὰ φαι νό με να. Δὲν εἶ χε πε ρι θώ ρια καὶ ἀ νά λο γες ἱ κα νό τη τες νὰ σκε φθῇ, ἀ πὸ ποῦ προ ήρ χε το ἡ ἀ στρα πή, για τὶ ἔ βλε πε μὲ τὰ μά τια του τ’ ἀ πο τε λέ σμα τά της, τὴν φω τιά, τὶς κα ται γί δες καὶ τὶς κα τα στρο φές. Δὲν εἶ χε τὸ νο η τι κὸ ἐ πί πε δο καὶ τὴν ἐμ πει ρί α, γιὰ ν’ ἀ να λύ σῃ τὶς ἀλ λα γὲς τῶν ἐ πο χῶν ἀ πὸ τὴν πα γω νιὰ στὴ ζέ στη κι ἀ πὸ τὴν βρο χὴ στὴν ξη ρα σί α. Εἶ χε ὅ μως τὸ ἔν στι κτο νὰ κρυ φθῇ κά που καὶ κατὰ πρῶ το λό γο στὴν φυ σι κὴ σπη λιά, ἀ φοῦ τὸν ἔ σῳ ζε ἀ πὸ τοὺς τό σους διῶ κτες του, κι ἀρ γό τε ρα στὴν κα τα σκευ α σμέ νη μὲ τὰ χέ ρια του σπη λιά, κα τὰ τὸ πρό τυ πο τῆς Φυ σι κῆς, γιὰ τὴν προ στα σί α τοῦ ἑ αυ τοῦ του καὶ τῶν ἀ πο γό νων του.