Ἀπὸ τοὺς Πελασγοὺς ἕως ἐμᾶς σήμερα ἄνθρωπος, αὐτὸ τὸ τέλειον ζῷον ἀπὸ ἀπόψεως σωματικῆς καὶ πνευματικῆς κατασκευῆς, ὀρθίας στάσεως, διαλογιζόμενος καὶ ὁμιλῶν, εἶναι τόσο ἀρχαῖος, ποὺ ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος δὲν θυμᾶται καὶ δὲν ἔχει καταγράψει τὴν ἔναρξη τῆς παρουσίας του ἐπὶ τῆς γῆς. Οἱ σῳζόμενες μέχρι σήμερα παραδόσεις καὶ τ’ ἀμέτρητα συγγράμματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων, τῶν κατὰ περιόδους ἐρευνῶν καὶ τῶν ἀρχαιολογικῶν ἀνασκαφῶν ἔδωσαν τὸν ἀνάλογο ἀριθμὸ στοιχείων, γιὰ τὴν πραγματοποίηση διαφόρων μαθηματικῶν ὑπολογισμῶν, τ’ ἀποτελέσματα τῶν ὁποίων δημοσιεύτηκαν στὸ βιβλίο μου «Ἡ Ἀναχρονολόγηση τῆς Προϊστορίας μὲ βάση τὰ ἀστρονομικὰ καὶ τοπογραφικὰ στοιχεῖα τῶν ἀρχαίων συγγραφέ- ων», ποὺ ἐκδόθηκε ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Δαυλός» τὸ 1999. Ἐπίσης στὸ ἄρθρο μου «Χρυσοῦν, Ἀργυροῦν, Χαλκοῦν, Σιδηροῦν Γένη τῶν Ἀνθρώπων», «Δαυ- λός» τ. 232. Ἕνα ἐκ τῶν ἐξαγομένων τούτων ἀναφέρεται στὴ χρονολογία τοῦ 27.810 π.Χ., κατὰ τὴν ὁποία ὁ νοήμων ἄνθρωπος παρουσιάστηκε στὸν Ἑλληνικὸ χῶρο καὶ μάλιστα στὴν Ἀρκαδία τῆς Πελοποννήσου, ἀνήκων στὴν φυλὴ τῶν Πελασγῶν. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, σὰν ἀλαφιασμένο ἄγριο ζῷο, ἔτρεχε νὰ βρῇ κατὰ πρῶτον τροφή, ἔστω καὶ βελανίδια, ποὺ τρώγανε καὶ τὰ γουρούνια. Κατὰ δεύτερο λόγο νὰ γλυτώσῃ ἀπὸ τὸ κυνήγι τῶν ἄλλων, πιὸ ἰσχυρῶν σαρκοφάγων ζῴων καὶ κατὰ τρίτο λόγο νὰ προφυλα- χθῇ ἀπὸ τ’ ἀκραῖα κι ἐπικίνδυνα φυσικὰ φαινόμενα. Δὲν εἶχε περιθώρια καὶ ἀνάλογες ἱκανότητες νὰ σκεφθῇ, ἀπὸ ποῦ προήρχετο ἡ ἀστραπή, γιατὶ ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια του τ’ ἀποτελέσματά της, τὴν φωτιά, τὶς καταιγίδες καὶ τὶς καταστροφές. Δὲν εἶχε τὸ νοητικὸ ἐπίπεδο καὶ τὴν ἐμπειρία, γιὰ ν’ ἀναλύσῃ τὶς ἀλλαγὲς τῶν ἐποχῶν ἀπὸ τὴν παγωνιὰ στὴ ζέστη κι ἀπὸ τὴν βροχὴ στὴν ξηρασία. Εἶχε ὅμως τὸ ἔνστικτο νὰ κρυφθῇ κάπου καὶ κα- τὰ πρῶτο λόγο στὴν φυσικὴ σπηλιά, ἀφοῦ τὸν ἔσῳζε ἀπὸ τοὺς τόσους διῶκτες του, κι ἀργότερα στὴν κατασκευασμένη μὲ τὰ χέρια του σπηλιά, κατὰ τὸ πρότυπο τῆς Φυσικῆς, γιὰ τὴν προστασία τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῶν ἀπογόνων του.