«ΓΙΑΤΙ, ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ;» ὸ κά τω θι κεί με νο, ὑ πο γε γραμ μέ νο ἀ πὸ ἡ γού με νο καὶ φέ ρον τὴν σφρα γῖ δα τοῦ πα τρι αρ χεί ου Ἱ ε ρο σο λύ μων, ἀ να φέ ρε ται σὲ ἕ να «γε γο νός» (ὅ πως τὸ πα ρου σιά ζουν), ποὺ συ νέ βη στὴν Συ ρί α καὶ συγ κε κρι μέ να στὸ μο να στή ρι τῆς Πα να γί ας τῆς Σε ϊ δα νά γιας (στὰ Ἀ ρα βι κὰ ση μαί νει δέ σποι να-κυ ρί α). Στὸ ἐν λό γῳ μο να στή ρι πολ λὰ ἄ τε κνα ζευ γά ρια χρι στια νοί, πι στοὶ τῆς Πα να γί ας κατα φεύ γουν γιὰ τε κνο ποί η ση στὴν θαυ μα τουρ γή της εἰ κό να. Ὅ πως ἀ να φέ ρει τὸ δι α φημι στι κὸ φυλ λά διο τῆς μο νῆς, «οἱ ἱ ε ρεῖς τοὺς δί νουν (στὶς ἄ τε κνες συ ζύ γους) τὸ φυ τί λι τοῦ καν τη λιοῦ τῆς θαυ μα τουρ γῆς αὐ τῆς εἰ κό νας καὶ τὸ τρῶ νε, τὸ κα τα πί νουν καὶ τότε ἡ Μα ρί α τῶν Χρι στια νῶν τοὺς δί νει τὴν ἐγ κυ μο σύ νη πάν το τε κα τὰ τὴν προ αί ρεσή τους καὶ τὴν πί στη τους». Βε βαί ως αὐ τὸ γί νε ται μέ σῳ πλη ρω μῆς «τά μα τος», ὅ πως θὰ δοῦ με πα ρα κά τω. Ἔ τσι λοι πὸν ἕ νας ἄ τε κνος, μὰ πο λὺ πλού σιος μου σουλ μά νος Σαου δά ρα βας, κα τὰ τὴν διά ρκεια δι α κο πῶν μὲ τὴν ἄ τε κνη σύ ζυ γό του στὴν Συ ρί α, μέ σα στὴν ἀ πελ πι σί α του, ἔ μα θε ἀ π’ τὸν ὁ δη γὸ ποὺ τοὺς ξε να γοῦ σε στὴν πε ρι ο χὴ γιὰ τὸ θαυμα τουρ γὸ μο να στή ρι τῆς Πα να γί ας τῆς Σε ϊ δα νά γιας. «Ἐν θου σι α σμέ νος ὁ Σα ου δά ραβας καὶ ἡ γυ ναῖ κα του λέ νε στὸν ξε να γό: πή γαι νέ μας στὴν Σε ϊ δα νά για, τὴν Δέ σποι να τῶν Χρι στια νῶν, κι ἂν γί νῃ καὶ ἀ πο κτή σου με παι δί, θὰ σοῦ προ σφέ ρω 20.000 δολ λάρια ἐ σέ να καὶ 80.000 δολ λά ρια στὸ μο να στή ρι. Πῆ γαν στὴν μο νὴ ἔ κα ναν ὅ,τι ἔ πρε πε καὶ γυ ρί ζον τας πί σω ἡ γυ ναῖ κα βρέ θη κε ἔγ κυ ος.» Θὰ πῇ ἐ δῶ κα νεὶς πὼς πολ λὰ τέ τοι α ψευ το θαύ μα τα ἐ πὶ πλη ρω μῇ γί νον ται με τα ξὺ τῶν πι στῶν. Ἡ συ νέ χεια ὅ μως θυ μί ζει σενά ριο ται νί ας τρό μου, πα ρό μοι ο μὲ ἐ κεῖ νο τοῦ Φραν κεν στά ϊν. Ἔ τσι ὁ ἥ ρω άς μας Σα ου δά ρα βας, μό λις γέν νη σε ἡ σύ ζυ γός του, πῆ γε στὸ μο να στή ρι, νὰ ἐκ πλη ρώ σῃ τὴν χρη μα τι κή του ὀ φει λή. «Τη λε φώ νη σε στὸν ἴ διο ὁ δη γὸ νὰ τὸν πα ραλά βῃ ἀ π’ τὸ ἀ ε ρο δρό μιο τῆς Δα μα σκοῦ. Ὁ ὁ δη γὸς ὅ μως εἰ δο ποί η σε δύο φί λους του νὰ πᾶ νε μα ζὶ στὸ ἀ ε ρο δρό μιο καὶ νὰ τὸν σκο τώ σουν, γιὰ νὰ ἁρ πά ξουν ὅ σα χρή μα τα εἶ χε μα ζί του, δι κή τους μοι ρα σιά.» Ἔ τσι κι ἔ γι νε. «Αὐ τοί, ἀν τὶ νὰ τὸν πᾶ νε στὸ μονα στή ρι, τὸν ὡ δή γη σαν σὲ ἔ ρη μο μέ ρος, τὸν ἔ σφα ξαν κό βον τάς του πρῶ τα τὸ κε φάλι κα θὼς καὶ τὰ ὑ πό λοι πα μέ ρη τοῦ σώ μα τός του, χέ ρια καὶ πό δια σὲ κομ μά τια καὶ τὸν ἔ βα λαν στὸ πόρτ-μπαγ κὰζ τοῦ αὐ το κι νή του, γιὰ νὰ τὸν πε τά ξουν μα κρυ ά. Ὅ μως στὸν ἐ θνι κὸ δρό μο τοὺς χά λα σε τὸ ἁ μά ξι. Ἕ νας πε ρα στι κὸς στα μά τη σε μὲ τὸ αὐ το κίνη τό του, νὰ τοὺς βο η θή σῃ. Ἐ κεῖ νοι, φο βού με νοι μή πως γί νουν ἀν τι λη πτοὶ γιὰ τὸ φοβε ρὸ ἔγ κλη μα ποὺ εἶ χαν κά νει, προ σποι ή θη καν ὅ τι δὲν θέ λουν βο ή θεια.» Ἐ κεῖ νος ἀντε λή φθη ὅ τι κά τι δὲν πή γαι νε κα λὰ καὶ εἰ δο ποί η σε τὴν ἀ στυ νο μί α. «Ἔ φθα σε ἡ ἀ στυνο μί α, εἶ δαν οἱ ἀ στυ νο μι κοὶ τὸ αἷ μα στὸ ὁ δό στρω μα καὶ δί νουν δι α τα γὴ ν’ ἀ νοί ξουν τὸ πόρτ-μπαγ κάζ. Μό λις ἄ νοι ξαν ση κώ νε ται καὶ βγαί νει ἔ ξω ὁ Σα ου δά ρα βας ὑ γι ής, ὁ λο ζών τα νος, μὲ αἵ μα τα βέ βαι α, ἀλ λὰ ραμ μέ νος καὶ τοὺς λέ ει: Μό λις ἡ Πα να γί α τέλει ω σε καὶ τὶς τε λευ ταῖ ες ρα φὲς τοῦ λαι μοῦ μου ἐ δῶ μπρο στὰ -δεί χνον τας τὸ κα ρύ δι τοῦ λαι μοῦ του- ἀ φοῦ μοῦ ἔρ ρα ψε ὅ λο μου τὸ σῶ μα πρῶ τα.» Ἀ κο λου θοῦν κι ἄλ λα κωμι κο τρα γι κά, οἱ δο λο φό νοι ἄρ χι σαν νὰ ξε φω νί ζουν ὡς δαι μο νι σμέ νοι κι ὡ δη γή θη καν στὸ τρελ λο κο μεῖ ο, ἐ νῷ «ἰ α τρο δι κα στές, ἀ στυ νο μι κοὶ καὶ ἐμ πει ρο γνώ μο νες πι στο ποί-