ΣΥΡΟΣ, ἡ... φοι νι κι κή ! α τὰ τὶς κα λο και ρι νές μου πε ρι η γή σεις εἶ χα τὴν τύ χη νὰ βρε θῶ καὶ στὴν Σύ ρο. Ἤ θε λα ἐ δῶ καὶ πο λὺ και ρὸ νὰ ἐ πι σκε φθῶ αὐτὸ τὸ νη σί, ἐπειδὴ γνώ ρι ζα κάποια πράγ μα τα γιὰ τὴν ἱ στο ρί α καὶ τὴν πλού σια πο λι τι στι κή του πα ρά δο ση. Μὲ τὸ ποὺ πα τᾷ κα νεὶς τὸ πό δι του στὴν Σύ ρο, ἀν τι λαμ βά νε ται ὅ τι πρό κει ται γιὰ κά τι τὸ ἰ δι αί τε ρο. Ὁ τό πος ἀ πο πνέ ει πο λι τι σμό, βο ᾷ γιὰ τὴν ἱ στο ρί α του. Δὲν χρει ά ζε ται νὰ δι α θέ τῃ κα νεὶς γνώ σεις, γιὰ νὰ τὸ ἀν τι λη φθῇ. Τὸ «ὀ σμί ζε ται». Πράγ μα τι ἡ Σύ ρος ὑ πῆρ ξε τὸ πρῶ το νε ο ελ λη νι κὸ ἀ στι κὸ κέν τρο, ἐμ πο ρι κό, ναυτι λια κὸ καὶ πο λι τι στι κό. Ἡ πρω τεύ ου σά της εἶ ναι γε μά τη θέ α τρα, τυ πο γρα φεῖ α, βι βλι ο θῆ κες, αἴ θου σες μου σι κῆς, ἐρ γο στά σια, τὰ ὁ ποῖ α λει τούρ γη σαν ἀ πὸ τὸν 19ο αἰ ῶ να κι ό λας. Στὴ Σύ ρο λει τούρ γη σε τὸ πρῶ το γυ μνά σιο τῆς ἐ λεύ θε ρης Ἑλ λά δος (1833), ἡ πρώ τη ὄ πε ρα (ὅ που τρα γού δη σε καὶ ἡ Μα ρί α Κάλ λας), καὶ ἀ πὸ τὸ θέ ατρο «Ἀ πόλ λων» (τὸ ὁ ποῖ ο ἐ ξα κο λου θεῖ νὰ λει τουρ γῇ) πα ρή λα σαν οἱ με γα λύ τε ροι Ἕλ λη νες ἠ θο ποι οί, με τα ξὺ τῶν ὁ ποί ων καὶ ἡ Μα ρί κα Κο το πού λη. Τὸ νη σὶ ἤ κμα σε κα τὰ τὸν 19ο αἰ ῶ να. Στὴν Σύ ρο δη μι ουρ γή θη κε ἡ πρώ τη ναυ τι λια κὴ ἑ ται ρεί α τῆς Ἑλ λά δος, ἡ «Ἑλ λη νι κὴ Ἀ τμο πλο ΐ α», κα θὼς καὶ τὰ μη χα νουρ γεῖ α καὶ τὸ ναυ πηγεῖ ο Νε ω ρί ου. Πέ ραν τῶν ἀ νω τέ ρω ὅ μως τὸ νὰ περ πα τᾷ καὶ μό νο κα νεὶς στοὺς δρό μους τῆς Ἑρ μού πο λης μὲ τὰ ὑ πέ ρο χα νε ο κλα σι κά της κτή ρια ἀ πο τε λεῖ αἰ σθη τι κὴ ἀ πό λαυση. Πα ρα τη ροῦ σα τὸν 9χρονο γυι ό μου νὰ κοι τά ζῃ μὲ θαυ μα σμὸ τὰ ὅ σα ἔ βλε πε, μέ χρι ποὺ στὸ τέ λος μοῦ εἶ πε: «Μά, πρό κει ται γιὰ σπου δαί α πό λη.» Ἀν τι λαμ βα νόταν, χω ρὶς νὰ γνω ρί ζῃ, ἀ νε πη ρέ α στος ἀ πὸ τὶς δο τὲς πλη ρο φο ρί ες τῶν ἐ πί ση μων φο ρέ ων. Τὴν δεύ τε ρη μέ ρα ὅ μως εἶ χα τὴν «φα ει νή» ἰ δέ α νὰ ἀ κο λου θή σου με μί α ὠρ γανω μέ νη πε ρι ή γη ση στὸ νη σί, γιὰ νὰ μά θου με πε ρισ σό τε ρα ἀ πὸ τοὺς «εἰ δι κούς». Σᾶς πα ρα θέ τω τὶς γνώ σεις, ποὺ ἀ πο κο μί σα με ἀ πὸ τὴν κα τή χη ση (μὲ συγ χω ρεῖ τε ξε νά γη ση ἤ θε λα νὰ πῶ) κα θὼς καὶ τά... φυ λα χτά μας. • Κα τ’ ἀρ χάς, βε βαί ως, πλη ρο φο ρη θή κα με ἀ πὸ τὰ ἔν τυ πα καὶ τὴν ξε να γό, ὅ τι οἱ πρῶ τοι κά τοι κοι τοῦ νη σιοῦ ἦ ταν Φοί νι κες καὶ ὅ τι τὸ ὄ νο μα Σύ ρος προέρ χε ται ἀ πὸ τὸ φοι νι κι κὸ «Οὐ σύ ρα». (Πρό κει ται, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, γιὰ τὴν Συ ρί η τοῦ Ὁ μή ρου.) • Μά θα με ὅ μως καὶ ἄλ λα ἐν δι α φέ ρον τα πράγ μα τα. Ὅ πως γιὰ πα ρά δειγ μα ὅ τι