ΜΕΛΛΟΝ ΧΩΡΙΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ φυ σι κο ε πι στη μο νι κὴ ἀρ χαι ο ελ λη νι κὴ ὀρ θο φρο σύ νη καὶ ἐ νό ραση καὶ ὁ ρό λος της στὸ Σύμ παν πα ρα μέ νει μέ χρι τὶς ἡ μέ ρες μας –λόγῳ σκόπιμης ἐλλείψεως παιδείας–, ἀ φοῦ μπαί νουν σή με ρα στὴν τρι το βάθ μια ἐκ παί δευ ση μα θη τὲς Λυ κεί ων μὲ βαθ μοὺς ἐ πι τυ χί ας κά τω ἀ πὸ τὴν βά ση– ἁπροσπέλαστη γιὰ τοὺς Ρωμιούς, ποὺ ἀ δυνα τοῦν νὰ δι α λέ ξουν με τα ξὺ ὀρ θο φρο σύ νης καὶ ὁ λο κλη ρω τι κῆς δου λεί ας. Οἱ ἄν θρω ποι αὐ τοὶ χά ρις στὴν ἑ βραι ο χρι στι α νι κὴ «πίστη» καὶ τοὺς ἐκ τοῦ νε πο τι σμοῦ προερ χό με νους πρά κτο ρες ξέ νων συμ φε ρόν των ξε κόλ λη σαν ἀ πὸ τὸ Σύμ παν μὲ τὰ ἀ στέ ρια του. Οἱ ἀν θρώ πι νες ἐλ πί δες καὶ φό βοι, πά νω στὶς ὁ ποῖ ες βα σί ζε ται ἡ Ὀρ θο δο ξί α καὶ ὅ λα τὰ ἄλ λα δη μι ουρ γή μα τα τῶν μυ στι κι στῶν, ποὺ σκό πι μα δι έ σπα σαν τὴν ἕ νω ση τῆς βι ο λο γι κῆς καὶ ψυ χικῆς ἀν θρω πι νῆς ὕ παρ ξης σὲ ψυ χὴ καὶ σῶ μα, μό νο καὶ μό νο γιὰ νὰ χρη σι μο ποι οῦν τὸν δυ ϊ σμὸν αὐ τὸν ὡς φό βη τρο γιὰ τὴν ὑ πο τα γὴ στὰ ἱ ε ρα τεῖ α μὲ τὴν ἀ πει λὴ τῆς με τα θανά τιας τι μω ρί ας τῆς ψυ χῆς, κι νοῦν ται ὅ πως ἕ να βέ λος στὰ ὑ πε ράν θρω πα ὕ ψη, σὰν νὰ ἤ θε λαν νὰ πιά σουν τὸν «Δη μι ουρ γό» καὶ νὰ με τα φέ ρουν τὸν Θρό νο του στὴν Γῆ. Στὴν Ἑλ λά δα κά πο τε λα τρεύ θη καν ἡ Λο γι κή, τὸ ἐ λεύ θε ρο Πνεῦ μα, τὸ Ἀ λη θὲς καὶ τὸ Φῶς. Στὸ ση με ρι νὸ κρα τί διο τῆς Ρω μι ο σύ νης κυ ρια ρχεῖ ὁ πα ρα λη ρη μα τι κὸς λό γος καὶ τρό πος, δη λα δὴ τὸ ψέμ μα καὶ ὁ σκο τα δι σμός, ποὺ ἔ χουν τὶς ρί ζες τους στὸν Ἑ βραι ο χρι στι α νι σμό, στὸν κα τα στρο φέ α τῆς Ἑλ λη νι κῆς Σκέ ψης, τῆς Ἑλ λά δος, ὅ λων τῶν μορ φῶν καὶ θε σμῶν τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ (Φι λο σο φί ας, Ἐ πι στή μης, Θε ά τρου, Θρη σκεί ας, Ἀρ χι τε κτο νι κῆς, Γλυπτι κῆς, Ἀ θλη τι σμοῦ κ.λπ.) Τὸ μέλ λον τοῦ κρα τι δί ου τῆς Ρω μι ο σύ νης δὲν βρί σκε ται κρυμ μέ νο στὸν ρω μαί ι κο νε πο τι σμὸ καὶ στὸν ὑ περ βα τι σμὸ τῆς Ὀρ θο δο ξί ας, δη λα δὴ στὰ ὑ πο προ ϊ όν τα τῆς πρω τό γο νης σκέ ψης, ἀλ λὰ στὸν ἐ σω συμ παν τι κὸ ἀρ χαι ο ελ λη νι κὸ Λό γο, ὁ ὁ ποῖ ος εἶ ναι ξυνὸς καὶ αἰ ώ νιος, γνή σιο προ ϊ ὸν τῆς Φύ σης. Ὁ κά θε πρω θυ πουρ γὸς τῆς Ἑλ λά δος, ὁ ποι ασ δή πο τε κομ μα τι κῆς προ έ λευ σης, δὲν εἶ ναι εἰς θέ σιν νὰ προ σφέ ρῃ στοὺς Ρω μιοὺς κά τι πα ρα πά νω ἀ πὸ κου βέν τες, δι ό τι εἶ ναι ὑ πο χρεω μέ νος νὰ ὑ πο θη κεύ ῃ γε νε ὲς Ἑλ λή νων καὶ νὰ πα ρα χω ρῇ ἔ τσι ἐ ξου σί α στὰ ὑ περ-όν τα καὶ στοὺς ὑ δρο χο ϊ κοὺς θε αν θρώ πους τῆς Νέ ας Ἐ πο χῆς. Μὲ τέ τοι α δε δο μέ να δὲν εἶ ναι πο τὲ δυ να τὴ μί α οἰ κο νο μι κὴ ἀ να πτυ ξια κὴ πο λι τι κή, μὲ πά τα ξη τῆς ἀ νερ γί ας, ἐ νί σχυ ση τῆς ἀντα γω νι στι κό τη τας, ἀ νά πτυ ξη τῆς και νο το μί ας, ἐ νί σχυ ση τῆς ἔ ρευ νας καὶ τε χνο λο γί ας καὶ αὔ ξη ση τοῦ σπου δαι ό τε ρου κε φα λαί ου, τῆς Γνώ σης. Ἡ Γνώ ση ὅ μως μπλο κά ρε ται ἀ πὸ τὸ Ὑ πουρ γεῖ ο Παι δεί ας, ποὺ ἐ λέγ χε ται ἀ πὸ τὴν Ὀρ θο δο ξί α. Αὐ τὴ χρει ά ζε ται ἠ λί θιους, γιὰ νὰ προ σκυ νοῦν καὶ νὰ πλη ρώ νουν τὶς πο λυ πλη θεῖς μορ φὲς τῆς εἰ δω λο λα τρί ας της. Ἡ με γέ θυν ση ὅ μως τοῦ Κε φα λαί ου Γνώ ση εἶ ναι ζή τη μα ζω ῆς καὶ θα νά του γιὰ τὸ Ἑλ λη νι κὸ Ἔ θνος. Ἄλ λος δρό μος ἀ πὸ τὸν δι α χω ρι σμὸ Πο λι τεί ας καὶ Ἐκ κλη σί ας καὶ τὴν ἀ πο μά κρυν ση τῆς τε λευ ταί ας ἀπὸ ὅ, τι ἔ χει σχέ ση μὲ τὴν Παι δεί α δὲν ὑ πάρ χει. Κά θε ἐκ παι δευ τι κὴ με ταρ ρύθμι ση προ ϋ πο θέ τει δι α ζύ γιο τῆς Παι δεί ας ἀπὸ τὴν Ὀρ θο δο ξί α. Ἡ «ἐ πα νί δρυ ση» τοῦ Ἑλ λη νικοῦ Κρά τους προ ϋ πο θέ τει ἐ πι πλέ ον τὴν στή ρι ξη τοῦ πρω ταρ χι κοῦ κυτ τά ρου τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Ἔ θνους, τὴν κα θι έ ρω ση τοῦ Πο λι τεύ μα τος –συν δυα σμοῦ τῆς Ἀ θη ναί ων Πο λι τεί ας τοῦ Ἀ ρι στοτέ λη καὶ τῆς Λα κε δαι μονίων Πο λι τεί ας τοῦ Ξε νο φῶν τα– ποὺ ἐ περ γά σθη κε ὁ Ἰ ω άν νης Κα πο δίστριας γιὰ τὴν Ἑλ βε τία καὶ ποὺ ἐ φαρ μό ζε ται ἐ πι τυ χῶς μέ χρι τὶς ἡ μέ ρες μας. Γ.Θ. Χατ ζη θε ο δώ ρου Δρ Πο λι τι κὸς Μη χα νι κὸς Ὑ φη γη τὴς Πο λυ τε χνεί ου Ἄ α χεν