ΜΕΛΛΟΝ ΧΩΡΙΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ φυσικοεπιστημονικὴ ἀρχαιοελληνικὴ ὀρθοφροσύνη καὶ ἐνόρα- ση καὶ ὁ ρόλος της στὸ Σύμπαν παραμένει μέχρι τὶς ἡμέρες μας –λόγῳ σκόπιμης ἐλλείψεως παιδείας–, ἀφοῦ μπαίνουν σήμερα στὴν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση μαθητὲς Λυκείων μὲ βαθμοὺς ἐπιτυχίας κάτω ἀπὸ τὴν βάση– ἁπροσπέλαστη γιὰ τοὺς Ρωμιούς, ποὺ ἀδυ- νατοῦν νὰ διαλέξουν μεταξὺ ὀρθοφροσύνης καὶ ὁλοκληρωτικῆς δουλείας. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ χάρις στὴν ἑβραιοχριστιανικὴ «πίστη» καὶ τοὺς ἐκ τοῦ νεποτισμοῦ προ- ερχόμενους πράκτορες ξένων συμφερόντων ξεκόλλησαν ἀπὸ τὸ Σύμπαν μὲ τὰ ἀστέρια του. Οἱ ἀνθρώπινες ἐλπίδες καὶ φόβοι, πάνω στὶς ὁποῖες βασίζεται ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὅλα τὰ ἄλλα δημιουργήματα τῶν μυστικιστῶν, ποὺ σκόπιμα διέσπασαν τὴν ἕνωση τῆς βιολογικῆς καὶ ψυχι- κῆς ἀνθρωπινῆς ὕπαρξης σὲ ψυχὴ καὶ σῶμα, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦν τὸν δυϊσμὸν αὐτὸν ὡς φόβητρο γιὰ τὴν ὑποταγὴ στὰ ἱερατεῖα μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς μεταθανάτιας τιμωρίας τῆς ψυχῆς, κινοῦνται ὅπως ἕνα βέλος στὰ ὑπεράνθρωπα ὕψη, σὰν νὰ ἤθελαν νὰ πιάσουν τὸν «Δημιουργό» καὶ νὰ μεταφέρουν τὸν Θρόνο του στὴν Γῆ. Στὴν Ἑλλάδα κάποτε λατρεύθηκαν ἡ Λογική, τὸ ἐλεύθερο Πνεῦμα, τὸ Ἀληθὲς καὶ τὸ Φῶς. Στὸ σημερινὸ κρατίδιο τῆς Ρωμιοσύνης κυριαρχεῖ ὁ παραληρηματικὸς λόγος καὶ τρόπος, δηλαδὴ τὸ ψέμμα καὶ ὁ σκοταδισμός, ποὺ ἔχουν τὶς ρίζες τους στὸν Ἑβραιοχριστιανισμό, στὸν καταστροφέα τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης, τῆς Ἑλλάδος, ὅλων τῶν μορφῶν καὶ θεσμῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ (Φιλοσοφίας, Ἐπιστήμης, Θεάτρου, Θρησκείας, Ἀρχιτεκτονικῆς, Γλυ- πτικῆς, Ἀθλητισμοῦ κ.λπ.) Τὸ μέλλον τοῦ κρατιδίου τῆς Ρωμιοσύνης δὲν βρίσκεται κρυμμένο στὸν ρωμαίικο νεποτισμὸ καὶ στὸν ὑπερβατισμὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, δηλαδὴ στὰ ὑποπροϊόντα τῆς πρωτόγονης σκέψης, ἀλλὰ στὸν ἐσωσυμπαντικὸ ἀρχαιοελληνικὸ Λόγο, ὁ ὁποῖος εἶναι ξυ- νὸς καὶ αἰώνιος, γνήσιο προϊὸν τῆς Φύσης. Ὁ κάθε πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος, ὁποιασδήποτε κομματικῆς προέλευσης, δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ προσφέρῃ στοὺς Ρωμιοὺς κάτι παραπάνω ἀπὸ κουβέντες, διότι εἶναι ὑποχρε- ωμένος νὰ ὑποθηκεύῃ γενεὲς Ἑλλήνων καὶ νὰ παραχωρῇ ἔτσι ἐξουσία στὰ ὑπερ-όντα καὶ στοὺς ὑδροχοϊκοὺς θεανθρώπους τῆς Νέας Ἐποχῆς. Μὲ τέτοια δεδομένα δὲν εἶναι ποτὲ δυνατὴ μία οἰκονομικὴ ἀναπτυξιακὴ πολιτική, μὲ πάταξη τῆς ἀνεργίας, ἐνίσχυση τῆς ἀν- ταγωνιστικότητας, ἀνάπτυξη τῆς καινοτομίας, ἐνίσχυση τῆς ἔρευνας καὶ τεχνολογίας καὶ αὔξηση τοῦ σπουδαιότερου κεφαλαίου, τῆς Γνώσης. Ἡ Γνώση ὅμως μπλοκάρεται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ποὺ ἐλέγχεται ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Αὐτὴ χρειάζεται ἠλίθιους, γιὰ νὰ προσκυνοῦν καὶ νὰ πληρώνουν τὶς πολυπληθεῖς μορφὲς τῆς εἰδωλολατρίας της. Ἡ μεγέθυνση ὅμως τοῦ Κεφαλαίου Γνώση εἶναι ζήτημα ζωῆς καὶ θανάτου γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Ἄλλος δρόμος ἀπὸ τὸν διαχωρισμὸ Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀπομάκρυνση τῆς τελευταίας ἀπὸ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὴν Παιδεία δὲν ὑπάρχει. Κάθε ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθ- μιση προϋποθέτει διαζύγιο τῆς Παιδείας ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ «ἐπανίδρυση» τοῦ Ἑλληνι- κοῦ Κράτους προϋποθέτει ἐπιπλέον τὴν στήριξη τοῦ πρωταρχικοῦ κυττάρου τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, τὴν καθιέρωση τοῦ Πολιτεύματος –συνδυασμοῦ τῆς Ἀθηναίων Πολιτείας τοῦ Ἀριστο- τέλη καὶ τῆς Λακεδαιμονίων Πολιτείας τοῦ Ξενοφῶντα– ποὺ ἐπεργάσθηκε ὁ Ἰωάννης Καποδί- στριας γιὰ τὴν Ἑλβετία καὶ ποὺ ἐφαρμόζεται ἐπιτυχῶς μέχρι τὶς ἡμέρες μας. Γ.Θ. Χατζηθεοδώρου Δρ Πολιτικὸς Μηχανικὸς Ὑφηγητὴς Πολυτεχνείου Ἄαχεν