ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟ ΚΥΚΛΩΠΕΙΟ ΤΕΙΧΟΣ ΚΑΙ ΧΤΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΓΚΟΛΙΘΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ τὴν εὐ ρύ τε ρη πε ρι ο χὴ τῆς Βοι ω τί ας οἱ ἀρ χαι ο λο γι κὲς ἔ ρευ νες, κα τὰ και ροὺς ἔ χουν φέ ρει στὸ φῶς πολ λὰ καὶ ση μαν τι κὰ εὑ ρή μα τα. Στὸ ὕ ψω μα Προ φή της Ἠ λί ας, 100 μέ τρα ἀ πὸ τὴν βο ρει ο δυ τι κὴ πλευ ρὰ τοῦ ὑ ψώ μα τος, φω το γρα φί σα με ἐν τυπω σια κὸ τεῖ χος σχη μα τι ζό με νο ἀ πὸ ὀρ θο γώ νιους λαξευτοὺς ὀγκό λι θους. Βά σει τῆς τε χνι κῆς ποὺ ἔ χει χρη σι μο ποι η θῆ, καὶ ποὺ συ ναν τᾶ με σὲ τεί χη ποὺ ἔ χουν χα ρα κτη ρι στῆ ὡς κυ κλώ πεια, τὸ συγ κε κρι μέ νο τεῖ χος κα τα τάσσε ται σ’ αὐ τὴ τὴν κα τη γο ρί α. Οἱ πλη ρο φο ρί ες, ποὺ μᾶς δί νουν οἱ κά τοι κοι τῆς πε ρι ο χῆς, ἀ να φέ ρουν ὅ τι πα ρ’ ὅ λες τὶς ἐ πι ση μάν σεις τους ἡ Ἀρ χαι ο λογι κὴ Ὑ πη ρε σί α δὲν ἔ χει ἀ σχο λη θῆ μὲ τὴν πε ρί πτω ση. Ἐν τῷ με τα ξὺ πα ρα πλεύ ρως τοῦ ὑ ψώ μα τος, ὅ που βρί σκε ται τὸ τεῖ χος, ὑ πάρ χει ἡ το πο θε σί α «Μου ρί κι», ποὺ ἔ χει χα ρα κτη ρι σθῆ ἀρ χαι ο λο γι κὸς χῶ ρος. Γε γο νός, ποὺ αὐ ξά νει τὶς πι θα νό τη τες τὸ συγ κε κρι μέ νο τεῖ χος νὰ ἐμ φα νί ζῃ μεγάλο ἀρ χαιο λο γι κὸ ἐν δι α φέ ρον. Καὶ ἂν ὄν τως πρό κει ται γιὰ κυ κλώ πει ο τεῖ χος, τό τε εἴ μαστε ἀν τι μέ τω ποι γιὰ πολ λο στὴ φο ρὰ μὲ τὸ σύ νη θες φαι νό με νο τῆς ἀ πό σπα σης ἀρ χαί ων με λῶν γιὰ τὴν κα τα σκευ ὴ ἄλ λης μιᾶς ἐκ κλη σί ας. Στὸ ἴ διο ὕ ψω μα καὶ πα ρα πλεύ ρως τοῦ τεί χους ὑ πάρ χει να ὸς τοῦ Προ φή τη Ἠ λί α, γιὰ τὴν ἀ νέ γερ ση τοῦ ὁ ποί ου, πρὶν ἕ ναν αἰ ῶ να πε ρί που, χρη σι μο ποι ή θη καν με τα ξὺ ἄλ λων ὀγ κόλι θοι ἀ πὸ τὸ τεῖ χος, ὅ που εἶ ναι ἐμ φα νέ στα τη ἡ δι α φο ρά τους ἀ πὸ τὰ ὑ πό λοι πα δο μι κὰ ὑ λι κά. Προ σφά τως ἀ πο σπά στη καν καὶ ἄλ λοι ὀγ κό λι θοι γιὰ τὴν κα τασκευ ὴ «πε ζου λι ῶν» στὸ μπρο στι νὸ μέ ρος τοῦ να οῦ. Σὲ ἀρ κε τὰ ση μεῖ α εὐ τυ χῶς τὸ τεῖ χος σῴ ζε ται αὐ τού σιο, καὶ πραγ μα τι κὰ ἐν τυ πω σιά ζει ἡ ἐ πε ξερ γα σί α ποὺ ἔ χουν ὑ πο στῇ οἱ τε ρά στιοι λί θοι, ὥ στε, πα ρ’ ὅλη τὴν με τα τό πι ση ποὺ ἔ χει ἐ πιφέ ρει ὁ χρό νος, νὰ ἐ φά πτων ται σχε δὸν μὲ ἀ κρί βεια. Ὡς ὠφεί λα με, με τα φέ ρα με τὴν ἀ νη συ χί α εὐ αι σθη το ποι η μέ νων κα τοί κων, ποὺ ζη τοῦν τὸν χα ρα κτη ρι σμὸ τοῦ τεί χους, ποὺ ἀ νά λο γα μὲ τὸ ἀ πο τέ λε σμα θὰ βά λῃ τέ λος σὲ νέ ους ἐ πι κεί με νους βαν δα λι σμούς. Τα ξι αρ χού λα Λα δᾶ Στὴν ἔ ναν τι σε λί δα: Ἄ νω τὸ πα νάρ χαι ο κυ κλώ πει ο τεῖ χος τῆς Βοι ω τί ας καὶ κά τω τὸ χρι στι α νι κὸ ξωκ κλή σι μὲ τοὺς κυ κλώ πει ους λαξευτοὺς ὀγ κο λί θους στὶς γω νί ες του καὶ στὸ πε ζού λι του.