Ç ΤΩΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑΣ α νέ να γε γο νὸς δὲν εἶναι πιὸ ἀν τι προ σω πευ τι κὸ τῆς κο σμο ϊ στο ρικῆς ἀ να τρο πῆς, ποὺ συν τε λεῖ ται στὶς μέρες μας στὴν πο ρεί α τῆς ἀν θρω πό τη τας, ἀ πὸ τὴν Σύ νο δο τοῦ Λου ξεμ βούρ γου στὶς 2, 3 καὶ 4 Ὀ κτω βρί ου. Ἐ κεῖ, σ’ ἕ να πε ρι δι νού με νο ἀ πὸ τὴ σύγ κρου ση τοῦ Χθὲς μὲ τὸ Σή με ρα καυ τὸ κα ζά νι, ἔ βρα σαν σύγ χρο νες τά σεις μα ζὶ μὲ προ κα ταλή ψεις αἰ ώ νων καὶ ἰ δέ ες μελ λον τι κὲς μα ζὶ μὲ ἀγ κυ λώ σεις ἱ στο ρι κές, γιὰ νὰ «δέσῃ» στὸ τέ λος ἕ να ἀ πο τέ λε σμα-ἀ πό φα ση, ποὺ προ δι α γρά φει τὴν πο ρεί α τῆς Ἱ στο ρί ας στοὺς ἑ πό με νους αἰ ῶ νες. Ἐ κεῖ, στὸ Λου ξεμ βοῦρ γο, μιὰ Εὐ ρώ πη μὲ τὰ χί λια-μύ ρια ση μά δια ἑ νὸς σκο τει νοῦ καὶ ταυ τό χρο να φω τει νοῦ πα ρελ θόντος της ζω γρα φι σμέ να μὲ ὅ λα τὰ χρώ μα τα τῆς ἴ ρι δος πά νω στὸ πρό σω πό της, ἔ παιρ νε ὅ λες τὶς μορ φές, ποὺ δι α βαθ μί ζον ται ἀ πὸ τὴν ὑ στε ρι κὴ εἰ κό να μιᾶς Αὐ στρια κῆς ὑ πουρ γοῦ, ποὺ μᾶλ λον ζοῦ σε στὰ 1683, ὅ ταν ὁ μου σουλ μά νος με γά λος βε ζύ ρης Μου στα φᾶ πο λι ορ κοῦ σε τὴ χρι στι α νι κὴ Βι έν νη, μέ χρι τὴν ἀμ φι τα λαν τευ ό με νη βού λη ση τῶν ὑ πο λοί πων νὰ ξε πε ρά σουν τὶς θρη σκευ τι κές τους (κυ ρί ως Κα θο λι κές) πε ποι θή σεις, μιὰ βού λη ση ποὺ με τὰ ἀ πὸ πο λὺ «μα γείρε μα» μέ σα στὸ καυ τὸ κα ζά νι ἔ γι νε ἀ πό φα ση. Κι ἐ κεῖ, στὸ Λου ξεμ βοῦρ γο, μιὰ προ σευ χό με νη στὸ Για χβὲ Ἀμερικὴ ἀ π’ ἄ κρου εἰς ἄ κρον καὶ συ νε χῶς (ἀ πὸ τὴν τε λευ ταί α Μαύ ρη τῆς Λουϊζιάνας μέ χρι τὸν πρό ε δρό της), ποὺ συγ κρού εται μέ χρι θα νά του μὲ τοὺς πι στοὺς τοῦ Ἀλ λάχ, πα ρε νέ βη, γιὰ νὰ ἐν σω μα τω θῇ μί α ἰσ λα μι κὴ χώ ρα στὸν ὑ πε ρατ λαν τι κὸ (ΗΠΑ-Εὐ ρώ πη) χρι στια νικὸ ὀρ γα νι σμό. * * * κ. Ἐ ρντο γάν, ἔ χον τας προ φα νῶς συ νεί δη ση τῆς Ἱ στο ρι κῆς Στιγ μῆς, εἶ πε ὅ τι ἡ Εὐ ρώ πη ἢ θὰ πα ρα μεί νῃ μί α χρι στι α νι κὴ λέ σχη (ἀ πο κλείον τας τοὺς μὴ χρι στια νούς), χω ρὶς καμ μιὰ ἐλ πί δα νὰ παί ξῃ παγ κόσμιο ρό λο, ἢ θὰ προ σχω ρή σῃ στὴν ἰ δέ α τῆς «συ νάν τη σης τῶν πο λιτι σμῶν», ἐν νο ῶν τας προ φα νῶς τὴν συ νάν τη ση τῶν θρη σκει ῶν καὶ τὴν κα τὰ συ νέ πειαν συ νάν τη ση τῶν ἀν θρώ πων ὕ στε ρα ἀ πὸ τὴν ἀ παλ λα γή τους ἀ πὸ τὶς θρη σκευ τι κὲς δει σι δαι μο νί ες τους. Θὰ ἦ ταν ἴσως πιὸ ἀν τι κει με νι κὸς καὶ σαφής, ἂν ἔ λε γε ἁ πλῶς: «Ἢ θὰ πα ρα μεί νου με ἀ κό μη πι στοὶ τοῦ Για χβὲ καὶ τῶν γεν νη μά των του (Χρι στοῦ καὶ Ἀλ λάχ), ὁ πό τε δὲν θὰ ὑ πάρ ξῃ κα νέ να μέλ λον δι α φο ρε τι κὸ ἀ πὸ τὸ πα ρελ θόν, ἢ θὰ προ σχω ρή σου με πιὰ στὸν Πο λι τι σμό, ὁ πότε τὸ μέλ λον εἶ ναι ἐ λεύ θε ρο καὶ λαμ πρό.» Δι ό τι ἕ νας εἶ ναι ὁ Πο λι τι σμός, ποὺ γί νε ται δε κτὸς ἀ π’ ὅ λη τὴν ἀν θρω πό τη τα καὶ τὴν ἑ νώ νει ἀ νε ξαρ τή τως θρη σκειῶν, κρα τῶν, ἐ θνῶν κ.λπ., εἶ ναι ἐ κεῖ νος τῆς Ἐ πι στή μης, τῆς Τε χνο λο γί ας, τῆς Πλη ρο φο ρι κῆς –καὶ αὐ τὸς εἶ ναι μό νον ὁ Πο λι τι σμὸς τοῦ ἔλ λο γου ἀν θρώ που·