Ç ΤΩΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑΣ ανένα γεγονὸς δὲν εἶναι πιὸ ἀντιπροσωπευτικὸ τῆς κοσμοϊστορι- κῆς ἀνατροπῆς, ποὺ συντελεῖται στὶς μέρες μας στὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀπὸ τὴν Σύνοδο τοῦ Λουξεμβούργου στὶς 2, 3 καὶ 4 Ὀκτωβρίου. Ἐκεῖ, σ’ ἕνα περιδινούμενο ἀπὸ τὴ σύγκρουση τοῦ Χθὲς μὲ τὸ Σήμερα καυτὸ καζάνι, ἔβρασαν σύγχρονες τάσεις μαζὶ μὲ προκατα- λήψεις αἰώνων καὶ ἰδέες μελλοντικὲς μαζὶ μὲ ἀγκυλώσεις ἱστορικές, γιὰ νὰ «δέ- σῃ» στὸ τέλος ἕνα ἀποτέλεσμα-ἀπόφαση, ποὺ προδιαγράφει τὴν πορεία τῆς Ἱστορίας στοὺς ἑπόμενους αἰῶνες. Ἐκεῖ, στὸ Λουξεμβοῦργο, μιὰ Εὐρώπη μὲ τὰ χίλια-μύρια σημάδια ἑνὸς σκοτεινοῦ καὶ ταυτόχρονα φωτεινοῦ παρελθόν- τος της ζωγραφισμένα μὲ ὅλα τὰ χρώματα τῆς ἴριδος πάνω στὸ πρόσωπό της, ἔπαιρνε ὅλες τὶς μορφές, ποὺ διαβαθμίζονται ἀπὸ τὴν ὑστερικὴ εἰκόνα μιᾶς Αὐστριακῆς ὑπουργοῦ, ποὺ μᾶλλον ζοῦσε στὰ 1683, ὅταν ὁ μουσουλμάνος μεγάλος βεζύρης Μουσταφᾶ πολιορκοῦσε τὴ χριστιανικὴ Βιέννη, μέχρι τὴν ἀμφιταλαντευόμενη βούληση τῶν ὑπολοίπων νὰ ξεπεράσουν τὶς θρησκευτικές τους (κυρίως Καθολικές) πεποιθήσεις, μιὰ βούληση ποὺ μετὰ ἀπὸ πολὺ «μαγεί- ρεμα» μέσα στὸ καυτὸ καζάνι ἔγινε ἀπόφαση. Κι ἐκεῖ, στὸ Λουξεμβοῦργο, μιὰ προσευχόμενη στὸ Γιαχβὲ Ἀμερικὴ ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον καὶ συνεχῶς (ἀπὸ τὴν τελευταία Μαύρη τῆς Λουϊζιάνας μέχρι τὸν πρόεδρό της), ποὺ συγκρούεται μέχρι θανάτου μὲ τοὺς πιστοὺς τοῦ Ἀλλάχ, παρενέβη, γιὰ νὰ ἐνσωματωθῇ μία ἰσλαμικὴ χώρα στὸν ὑπερατλαντικὸ (ΗΠΑ-Εὐρώπη) χριστιανικὸ ὀργανισμό. * * * κ. Ἐρντογάν, ἔχοντας προφανῶς συνείδηση τῆς Ἱστορικῆς Στιγμῆς, εἶπε ὅτι ἡ Εὐρώπη ἢ θὰ παραμείνῃ μία χριστιανικὴ λέσχη (ἀποκλεί- οντας τοὺς μὴ χριστιανούς), χωρὶς καμμιὰ ἐλπίδα νὰ παίξῃ παγκό- σμιο ρόλο, ἢ θὰ προσχωρήσῃ στὴν ἰδέα τῆς «συνάντησης τῶν πολι- τισμῶν», ἐννοῶντας προφανῶς τὴν συνάντηση τῶν θρησκειῶν καὶ τὴν κατὰ συνέπειαν συνάντηση τῶν ἀνθρώπων ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀπαλλαγή τους ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς δεισιδαιμονίες τους. Θὰ ἦταν ἴσως πιὸ ἀντικειμενικὸς καὶ σα- φής, ἂν ἔλεγε ἁπλῶς: «Ἢ θὰ παραμείνουμε ἀκόμη πιστοὶ τοῦ Γιαχβὲ καὶ τῶν γεννημάτων του (Χριστοῦ καὶ Ἀλλάχ), ὁπότε δὲν θὰ ὑπάρξῃ κανένα μέλλον διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ παρελθόν, ἢ θὰ προσχωρήσουμε πιὰ στὸν Πολιτισμό, ὁπό- τε τὸ μέλλον εἶναι ἐλεύθερο καὶ λαμπρό.» Διότι ἕνας εἶναι ὁ Πολιτισμός, ποὺ γίνεται δεκτὸς ἀπ’ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὴν ἑνώνει ἀνεξαρτήτως θρησκει- ῶν, κρατῶν, ἐθνῶν κ.λπ., εἶναι ἐκεῖνος τῆς Ἐπιστήμης, τῆς Τεχνολογίας, τῆς Πληροφορικῆς –καὶ αὐτὸς εἶναι μόνον ὁ Πολιτισμὸς τοῦ ἔλλογου ἀνθρώπου·