ΔΑΥΛΟΣ/285, Νοέμβριος 2005 19137 παρ. 8), ὑπηρετοῦσαν στὸν στρατὸν τῆς Σπάρτης καὶ ἐλάμβαναν μέρος στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες. Οἱ εἵλωτες ἀπετελοῦσαν τὴν τρίτην κοινωνικὴν κατηγορίαν τῶν κατοίκων μετὰ τοὺς «πολίτας» καὶ τοὺς «περιοίκους». Ἦσαν δημόσιοι δοῦλοι, ἰδιότης ποὺ δὲν ἦταν ἄνευ σημασίας, ἀφοῦ στὴν Σπάρτη ἰδιωτικοὶ δοῦλοι εἴτε δὲν ὑπῆρχαν ἀνέκαθεν, εἴτε δὲν ἐπετρέπετο ἡ εἰσαγωγή των βάσει τῶν νόμων τῆς ξενηλασίας. Ἡ πολιτεία χορηγοῦσε εἵλωτες εἰς τοὺς πολίτες, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν τὸ δικαίωμα οὔτε νὰ τοὺς μεταπωλήσουν οὔτε νὰ τοὺς ἀπελευθερώσουν. Δικαίωμα ἀπελευθερώσεως εἶχε μόνον ἡ Ἀπέλλα (Ἐκκλησία τοῦ Δήμου). (Λεξικὸ Ἡλίου, τόμος Η΄, σελ. 496.) Στοὺς κυρίους τῶν κλήρων οἱ εἵλωτες ἀπέδιδαν ὡρισμένη εἰσφορά, ἀπὸ τὴν ὁποία, ἐπειδὴ δὲν ἠδύνατο νὰ αὐξηθῇ, συνήθως ἔμενε στοὺς εἵλωτες ἱκανὸ περίσσευμα κατὰ τὰ ἔτη τῆς εὐφορίας, οὕτως ὥστε πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἐθησαύριζαν ἀξίας λόγου περιουσί- ας. Ἔτσι ἡ κατάστασις τῶν εἱλώτων ἦταν μὲν κακὴ ὄχι ὅμως καὶ τραγική. Ἡ εἱλωτία διατηρήθηκε σχεδὸν ἄνευ μεταβολῆς μέχρι τῆς ρωμαϊκῆς κυριαρχίας. Οἱ εἵλωτες στὴ Σπάρτη καὶ οἱ δοῦλοι τῆς Ἀθήνας ἐξυπηρετοῦσαν πρωτίστως τὰ συμφέροντα τῶν ἡγεμονευουσῶν αὐτῶν πόλεων, πλὴν ἀναντιρρήτως ἡ θέσις τούτων στὶς πόλεις των ἦταν σὲ πολὺ καλύτερη μοῖραν ἀπὸ ἐκείνη τῶν δούλων τῆς Ρώμης. Κλείνοντας θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς δόξης τῆς δωρικῆς Σπάρτης ἀνήκει ἀναμφίβολα καὶ στοὺς δυὸ ἰσχυροὺς στυλοβάτες τῆς Σπαρτιακῆς Πολιτείας, τοὺς περιοίκους καὶ τοὺς εἵλωτες, οἱ ὁποῖοι καὶ συνεπολέμησαν μὲ τοὺς Σπαρτιᾶτες κατὰ τῶν Περσῶν. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Γεώργιος Παν. Λουρίδας Μέλος τοῦ Συνδέσμου τῶν ἐν Ἀττικῇ Λακεδαιμονίων Ἡ ἑλληνικοχριστιανικὴ σαλάτα στὴν ΕΡΤ Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Συχνὰ παρακολουθῶ στὴν Ν.Ε.Τ. τὴν ἐκπομπὴ «Ταξιδεύοντας» μὲ τὴν Μάγια Τσόκλη. Μία ἀρκετὰ ἐνδιαφέρουσα πολλὲς φορὲς ἐκπομπή, σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ στὴ γνωριμία τοῦ κοινοῦ ὀπτικὰ μὲ διάφορα μέρη ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδος. Ἐκεῖνο ποὺ μοῦ κάνει ἐντύπωση (κακῶς: ἀναμενόμενο στὴν Ἑλληνικὴ ΤV) καὶ γι’ αὐτὸ γράφω καὶ τὴν ἐπιστολή, εἶναι ἡ ἐλλιπὴς πληροφόρηση τῆς παρουσιάστριας, σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ στὴν παρουσίαση ἀρχαίων ἐρειπίων στὴ χώρα μας, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ὑπερ- πλήρη ἐνημέρωση, ἐὰν ἡ παρουσίασή της περιλαμβάνῃ (καὶ πάντα περιλαμβάνει) ἰουδαιοχριστιανικοὺς ναοὺς καὶ μοναστήρια. Τί ἐννοῶ; Στὴν παρουσίαση τῶν ἀρχαίων ἡ ληνικῆς Γλώσσας εἶναι δημιούργημα τῶν ἴδιων ἀνθρώπων, ποὺ μιλοῦσαν καὶ μιλᾶνε ἐδῶ καὶ πέντε τοὐλάχιστον χιλιετίες τὴ γλῶσσα αὐτή. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπὸ τὴν προσωπικὴ γνώμη τοῦ καθενός, εἰδικοῦ γλωσσολόγου ἢ ἐπιστήμονος ἄλλης εἰδικότητας ἢ ἀκόμη καὶ ἐρασιτέχνη ἐρευνητοῦ, οἱ ἀπόψεις τοῦ καθενὸς εἶναι σεβαστές, ὅταν περιέχουν ἔστω καὶ ψήγματα ἀλήθειας. Ἡ ἄποψη, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ Ἀλφάβητο εἶναι ἑλληνικὴ προσαρμογὴ τοῦ φοινικικοῦ εἶναι καθ’ ὅλα σεβαστή, πάσχει ὅμως ἀπὸ ἀτράνταχτη τεκμηρίωση. Στηρίζεται, ὡς γνωστό, σ’ ἕνα ἀπόσπασμα τοῦ Ἡροδότου, στὸ ὁποῖο ὅμως δὲν εἶναι σαφές, ἂν ἐννοῇ ὅλα τὰ γράμματα ἢ μερικὰ ἀπὸ αὐτά, δεδομένου ὅτι λείπει τὸ ἄρθρο. Ἐξ ἄλλου δὲν εἶναι καὶ ἡ μόνη ἱστορικὴ ἀναφορὰ περὶ τοῦ ἀλφαβήτου, ὅπως ἀναφέρεται ἀπὸ τοὺς γλωσσολόγους, γιατὶ ὅσο ἱστορικὴ ἀναφορὰ εἶναι αὐτὴ τοῦ Ἡροδότου, ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἐποχὴ τοῦ Κάδμου, ἄλλο τόσο ἱστορικὲς ἀναφορὲς εἶναι καὶ ἐκεῖνες τοῦ Ἀλκιδάμαντος (Ulix 24, σελ. 190) καὶ τοῦ Διόδωρου τοῦ Σικελιώτη (ΙΙΙ 67, 2). Ἐπίσης διάφοροι συγγραφεῖς ἀναφέρουν ὅτι οἱ Φοίνικες παρέλαβαν τὸ ἀλφάβητο ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ὅπως ὁ Ντυσσώ, ὁ Γκερογκῆεφ, ὁ Πὼλ ‣