Ç ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ: ΕΝΑΣ ΑΠΙΑΣΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ πως παρατηρούσαμε στὸ προηγούμενο τεῦχος, στὴν ἕ δρα τῆς Πλα νη ταρ χίας, ποὺ ἀρ νεῖ ται πει σμα τι κὰ νὰ ὑ πο γρά ψῃ τὴ Συν θή κη τοῦ Κυότο, ἡ ὁ ποί α θέ τει φραγ μοὺς στὶς δρα στη ρι ό τη τες ποὺ τρο φο δο τοῦν τὸ «Φαι νό με νο τοῦ Θερ μο κη πί ου», καὶ ἐνῷ οἱ τυ φῶ νες καὶ οἱ κυ κλῶ νες με τα τρέ πουν σὲ μα ζικοὺς τά φους καὶ πέ λα γος λά σπης με γά λες ἐ κτά σεις τῆς χώ ρας καὶ σὲ κοι νω νι κο-ψυχι κὰ ναυά για ἑ κα τομ μύ ρια «πλα νη ταρ χούν των» πλη θυ σμῶν, ὅ λοι, ἀ πὸ τὸν «συνο μιλοῦντα μὲ τὸν Θεό», ὅπως ὁ ἴδιος ἰσχυρίζεται, πλα νη τάρ χη τους μέ χρι καὶ τοὺς στὰρ τῆς Τη λε ο ρά σε ώς τους, προ σεύ χον ται κα θη με ρι νὰ στὸ Για χβὲ (ἔμ με ση ἄρ νη ση τῆς Ἐπι στή μης, ὡς ἀ νί κα νης νὰ ἀ ντι με τωπίσῃ τὴν «ὀρ γὴ τοῦ Θε οῦ»), λὲς καὶ τὸ φαν τα σιακὸ αὐ τὸ μορ μο λύ κει ο τῆς Ἀ να το λῆς εἶ ναι τὸ Α καὶ τὸ Ω τῆς προ κλή σε ως τῶν δει νῶν, ἀλ λὰ καὶ τῆς σω τη ρί ας ἀ πὸ τὰ δει νά, ποὺ ὅ λοι πιὰ γνω ρί ζουν ὅ τι ὀ φεί λον ται ἀ ποκλει στι κὰ καὶ μό νο στὴ νέ με ση τῆς Φύ σε ως, ποὺ πάν το τε ἀ κο λου θεῖ τὴν ὕ βρη (=τὴν κα κο ποί η ση τῆς ἐ σω τε ρι κῆς-ψυ χι κῆς καὶ τῆς ἐ ξω τε ρι κῆς-ἀν τι κει με νι κῆς φύ σε ως). Ὁ «φό βος τοῦ Θε οῦ» ξα να γί νε ται «ἀρ χὴ σο φί ας» ἀ πὸ «δει σι-δαι μο νί α» (δέ ος + δαί μων = φό βος Θε οῦ), ὅπως ἦ ταν σὲ φω τει νό τε ρες ἐ πο χές, ὅ ταν σχη μα τί στη κε ἡ λέ ξη γιὰ νὰ ἀ πο δώ σῃ τὶς ἔν νοι ες τῆς βλα κεί ας καὶ τοῦ πα ρα λο γι σμοῦ. Ταυ τό χρο να καὶ μὲ πρό σχη μα τὴν μὴ λει τουρ γί α κά ποι ων πε τρε λαι ο πη γῶν τους (ποὺ δὲν πα ρά γουν οὔ τε τὸ 3% τῆς δι ε θνοῦς πα ρα γω γῆς πε τρε λαί ου...) τὸ πε ρι ε χό μενο τῶν γι γαν τια ίων θη σαυ ρο φυ λα κί ων κά ποι ων πολ λα πλα σι ά ζε ται, ὅ σο πολ λα πλασι ά ζε ται καὶ ἡ τι μὴ τοῦ μαύ ρου χρυ σοῦ. Αὐ τοὶ οἱ κά ποι οι εἶ ναι ἴ διοι μ’ ἐ κεί νους ποὺ χι λιά δες χρό νια πρίν, πα ρα σι τοῦν τες ἐ πί σης στὴν τό τε πλου σι ώ τε ρη καὶ ἰ σχυ ρό τε ρη χώ ρα τῆς Γῆς, τὴν Αἴ γυ πτο, γέ μι ζαν τὰ θη σαυ ρο φυ λά κιά τους, μό λις ἐμ φα νί ζον ταν οἱ «ἑ πτὰ πλη γές», ποὺ ἐ πί σης προ κα λοῦ σαν τὸν φόβο καὶ τὶς προ σευ χὲς τῶν ὑπηκόων καὶ τοῦ ἐ πὶ κε φα λῆς (ἂς ποῦ με, τό τε πλα νη τάρ χη) φα ρα ώ τους. Πραγ μα τι κὰ ἡ με γαλύ τε ρη ἐ φεύ ρε ση τῆς ἀν θρώ πι νης πα ρά νοι ας, τὸ Δί δυ μο τῆς Δυ νά με ως Για χβέ-Χρῆμα, ποὺ συγ κα τοι κοῦ σαν στὸ Να ὸ τοῦ Σο λο μῶν τος (ὁ ὁ ποῖ ος ἦ ταν ταυ τό χρο να καὶ Korvan = θη σαυ ρο φυ λά κιο τῆς Σι ών), προ φα νῶς ζῇ καὶ βα σι λεύ ει ὡς πηγὴ δύ να μης καὶ σή με ρα, ποὺ οἱ δύο συγ κά τοι κοι φαί νον ται νὰ συ νε χί ζουν τὸν θρί αμ βό τους. * * * ρα γε αὐ τὸ ποὺ φαί νε ται, ὁ νέος θρί αμ βος τοῦ με τα φυ σι κοῦ ἀ σι α τι κοῦ διδύ μου τῆς Δυ νά με ως, εἶ ναι πράγ μα τι θρί αμ βος; «Τὰ φαι νό με να ἀ πα τοῦν» καὶ «κα κοὶ μάρ τυ ρες ὦ τα καὶ ὀ φθαλ μοὶ ἀν θρώ πων». Αὐ τὰ ποὺ ἀ κοῦ νε τὰ ὦ τα μας καὶ βλέ πουν οἱ ὀ φθαλ μοί μας στὶς τη λε ο ρά σεις εἶ ναι τὸ ἐ πι φα νειακὸ «δι ά βα σμα» μιᾶς πραγ μα τι κό τη τας, ποὺ ἡ σίγουρη προ σέγ γι σή της μπο ρεῖ νὰ γί νῃ μὲ δεύ τε ρο, πιὸ βα θύ, καὶ τρί το, ἀ κό μη βα θύ τε ρο, «δι ά βα σμα», ποὺ θὰ στη ρί ζε ται ὄ χι στὶς «κα κὲς μαρ τυ ρί ες» τῶν αἰ σθή σε ων, ἀλ λὰ στὸ τί κρύ βε ται πί σω ἀ πὸ τὶς μαρ τυ ρί ες καὶ τὶς εἰ κό νες τῶν προ σευ χό με νων κα τα πτο η μέ νων καὶ ἀ πελ πι σμέ νων, τί ση μαί νει (μὲ τὴν ἡ ρα κλεί τεια ἔν νοι α τοῦ ρή μα τος) ἡ νέ α παν το δυ να μί α τοῦ Για χβέ, καὶ τί ὡ δήγη σε σή με ρα τοὺς «θη σαυ ρο φύ λα κές» του στὴν ἀ πο κο ρύ φω ση τῆς μα νια κῆς τους κρί-