Ç ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ: ΕΝΑΣ ΑΠΙΑΣΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ πως παρατηρούσαμε στὸ προηγούμενο τεῦχος, στὴν ἕδρα τῆς Πλανηταρχί- ας, ποὺ ἀρνεῖται πεισματικὰ νὰ ὑπογράψῃ τὴ Συνθήκη τοῦ Κυότο, ἡ ὁποία θέτει φραγμοὺς στὶς δραστηριότητες ποὺ τροφοδοτοῦν τὸ «Φαινόμενο τοῦ Θερμοκηπίου», καὶ ἐνῷ οἱ τυφῶνες καὶ οἱ κυκλῶνες μετατρέπουν σὲ μαζι- κοὺς τάφους καὶ πέλαγος λάσπης μεγάλες ἐκτάσεις τῆς χώρας καὶ σὲ κοινωνικο-ψυ- χικὰ ναυάγια ἑκατομμύρια «πλανηταρχούντων» πληθυσμῶν, ὅλοι, ἀπὸ τὸν «συνομι- λοῦντα μὲ τὸν Θεό», ὅπως ὁ ἴδιος ἰσχυρίζεται, πλανητάρχη τους μέχρι καὶ τοὺς στὰρ τῆς Τηλεοράσεώς τους, προσεύχονται καθημερινὰ στὸ Γιαχβὲ (ἔμμεση ἄρνηση τῆς Ἐ- πιστήμης, ὡς ἀνίκανης νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ»), λὲς καὶ τὸ φαντασια- κὸ αὐτὸ μορμολύκειο τῆς Ἀνατολῆς εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω τῆς προκλήσεως τῶν δεινῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς σωτηρίας ἀπὸ τὰ δεινά, ποὺ ὅλοι πιὰ γνωρίζουν ὅτι ὀφείλονται ἀπο- κλειστικὰ καὶ μόνο στὴ νέμεση τῆς Φύσεως, ποὺ πάντοτε ἀκολουθεῖ τὴν ὕβρη (=τὴν κακοποίηση τῆς ἐσωτερικῆς-ψυχικῆς καὶ τῆς ἐξωτερικῆς-ἀντικειμενικῆς φύσεως). Ὁ «φόβος τοῦ Θεοῦ» ξαναγίνεται «ἀρχὴ σοφίας» ἀπὸ «δεισι-δαιμονία» (δέος + δαίμων = φόβος Θεοῦ), ὅπως ἦταν σὲ φωτεινότερες ἐποχές, ὅταν σχηματίστηκε ἡ λέξη γιὰ νὰ ἀποδώσῃ τὶς ἔννοιες τῆς βλακείας καὶ τοῦ παραλογισμοῦ. Ταυτόχρονα καὶ μὲ πρόσχημα τὴν μὴ λειτουργία κάποιων πετρελαιοπηγῶν τους (ποὺ δὲν παράγουν οὔτε τὸ 3% τῆς διεθνοῦς παραγωγῆς πετρελαίου...) τὸ περιεχόμε- νο τῶν γιγαντιαίων θησαυροφυλακίων κάποιων πολλαπλασιάζεται, ὅσο πολλαπλα- σιάζεται καὶ ἡ τιμὴ τοῦ μαύρου χρυσοῦ. Αὐτοὶ οἱ κάποιοι εἶναι ἴδιοι μ’ ἐκείνους ποὺ χιλιάδες χρόνια πρίν, παρασιτοῦντες ἐπίσης στὴν τότε πλουσιώτερη καὶ ἰσχυρότερη χώρα τῆς Γῆς, τὴν Αἴγυπτο, γέμιζαν τὰ θησαυροφυλάκιά τους, μόλις ἐμφανίζονταν οἱ «ἑπτὰ πληγές», ποὺ ἐπίσης προκαλοῦσαν τὸν φόβο καὶ τὶς προσευχὲς τῶν ὑπηκόων καὶ τοῦ ἐπὶ κεφαλῆς (ἂς ποῦμε, τότε πλανητάρχη) φαραώ τους. Πραγματικὰ ἡ μεγα- λύτερη ἐφεύρεση τῆς ἀνθρώπινης παράνοιας, τὸ Δίδυμο τῆς Δυνάμεως Γιαχβέ-Χρῆ- μα, ποὺ συγκατοικοῦσαν στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος (ὁ ὁποῖος ἦταν ταυτόχρονα καὶ Korvan = θησαυροφυλάκιο τῆς Σιών), προφανῶς ζῇ καὶ βασιλεύει ὡς πηγὴ δύναμης καὶ σήμερα, ποὺ οἱ δύο συγκάτοικοι φαίνονται νὰ συνεχίζουν τὸν θρίαμβό τους. * * * ραγε αὐτὸ ποὺ φαίνεται, ὁ νέος θρίαμβος τοῦ μεταφυσικοῦ ἀσιατικοῦ δι- δύμου τῆς Δυνάμεως, εἶναι πράγματι θρίαμβος; «Τὰ φαινόμενα ἀπατοῦν» καὶ «κακοὶ μάρτυρες ὦτα καὶ ὀφθαλμοὶ ἀνθρώπων». Αὐτὰ ποὺ ἀκοῦνε τὰ ὦτα μας καὶ βλέπουν οἱ ὀφθαλμοί μας στὶς τηλεοράσεις εἶναι τὸ ἐπιφανεια- κὸ «διάβασμα» μιᾶς πραγματικότητας, ποὺ ἡ σίγουρη προσέγγισή της μπορεῖ νὰ γίνῃ μὲ δεύτερο, πιὸ βαθύ, καὶ τρίτο, ἀκόμη βαθύτερο, «διάβασμα», ποὺ θὰ στηρίζεται ὄχι στὶς «κακὲς μαρτυρίες» τῶν αἰσθήσεων, ἀλλὰ στὸ τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς μαρτυρίες καὶ τὶς εἰκόνες τῶν προσευχόμενων καταπτοημένων καὶ ἀπελπισμένων, τί σημαίνει (μὲ τὴν ἡρακλείτεια ἔννοια τοῦ ρήματος) ἡ νέα παντοδυναμία τοῦ Γιαχβέ, καὶ τί ὡδή- γησε σήμερα τοὺς «θησαυροφύλακές» του στὴν ἀποκορύφωση τῆς μανιακῆς τους κρί-