Διαλύεται ὁ μῦθος τῆς «διάσωσης» τῆς γλώσσας μας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία να πο λὺ δι α δε δο μέ νο ψέ μα τοῦ λε γο μέ νου «Ἑλ λη νο χρι στια νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ», τὸ ὁ ποῖ ο ἔρ χε ται νὰ ἐ πι κου ρή σῃ τὸν μῦ θο τοῦ ἐκ κλη σι α στι κοῦ «Κρυ φοῦ Σχο λει οῦ» καὶ τῆς διά σω σης τῶν ἀρ χαί ων ἑλ λη νι κῶν βι βλί ων ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλησί α, εἶ ναι ἐ κεῖ νο ποὺ θέ λει, χά ρη στὴν Ἐκ κλη σί α νὰ δι ασῴ ζε ται ἡ Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα. Καὶ μά λι στα τὸ ψέ μα γι γαν τώ νε ται, ὅ ταν οἱ ἴ διοι ποὺ τὸ δι α δί δουν ἰ σχυ ρί ζον ται, ὅ τι χά ρη στὴ δι ά σω ση καὶ δι α τή- Ç ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΩΣ ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ Μι χα ὴλ Δού κας ἀ να φέ ρει, ὅ τι ὁ Ὀ θω μα νὸς στρα τάρ χης Χα λίλ, ποὺ διω ρί στη κε σὲ αὐ τὴ τὴ θέ ση ἀ πὸ τὸν Μου ρὰτ τὸν Α΄ (1362-1389) «ἦ ταν Ρω μαῖ ος στὴν κα τα γω γή»,1 δη λα δὴ ἦ ταν κα τὰ πᾶ σα πι θα νό τη τα Ἕλ ληνας καὶ με τὰ βε βαι ό τη τας ἑλ λη νό φω νος. Ἐ κεῖ να τὰ χρό νια ὡς με γά λος βε ζί ρης τῆς Ὑ ψη λῆς Πύ λης ἀ να φέ ρε ται ὁ Μαχ μοὺτ Πα σᾶς, ὁ ὁ ποῖ ος ἦ ταν (κα τὰ γε νι κὴ πα ρα δο χὴ ὅ λων τῶν ἱ στο ρι κῶν) ἑλ λη νι κῆς κα τα γω γῆ ς.2 Ὁ δι ά δοχός του στὸ ἴ διο ἀ ξί ω μα κα τὰ τὴν ἀ πο τυ χη μέ νη εἰ σβο λὴ τοῦ Μω ά μεθ τοῦ Πορ θη τῆ στὴ Ρό δο τὸ ἔ τος 1467, ὁ με γά λος βε ζί ρης Με ζὶχ Πα λαι ο λό γος, ἀ πὸ τὸ ἐ πώ νυ μο φαί νε ται πὼς ὄ χι μό νο ἦ ταν ἑλ λη νι κῆς κα τα γω γῆς, ἀλ λὰ κρα τοῦ σε κι ό λας, «ὡς ἐ φημί ζε το, ἐκ τοῦ ὁ μω νύ μου αὐ το κρα το ρι κοῦ οἴ κου».3 Ὀ γδόν τα χρό νια πε ρί που με τὰ βρί σκου με στὴν αὐ λὴ τοῦ Σου λε ϊ μὰν τοῦ Με γα λο πρε ποῦς (δι σέγ γο νου τοῦ Μω ά‣