Διαλύεται ὁ μῦθος τῆς «διάσωσης» τῆς γλώσσας μας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία να πολὺ διαδεδομένο ψέμα τοῦ λεγομένου «Ἑλληνοχριστι- ανικοῦ Πολιτισμοῦ», τὸ ὁποῖο ἔρχεται νὰ ἐπικουρήσῃ τὸν μῦθο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ» καὶ τῆς δι- άσωσης τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν βιβλίων ἀπὸ τὴν Ἐκκλη- σία, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ θέλει, χάρη στὴν Ἐκκλησία νὰ δια- σῴζεται ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Καὶ μάλιστα τὸ ψέμα γιγαντώνεται, ὅταν οἱ ἴδιοι ποὺ τὸ διαδίδουν ἰσχυρίζονται, ὅτι χάρη στὴ διάσωση καὶ διατή- Ç ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΩΣ ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ Μιχαὴλ Δούκας ἀναφέρει, ὅτι ὁ Ὀθωμανὸς στρατάρχης Χαλίλ, ποὺ δι- ωρίστηκε σὲ αὐτὴ τὴ θέση ἀπὸ τὸν Μουρὰτ τὸν Α΄ (1362-1389) «ἦταν Ρωμαῖος στὴν καταγωγή»,1 δηλαδὴ ἦταν κατὰ πᾶσα πιθανότητα Ἕλλη- νας καὶ μετὰ βεβαιότητας ἑλληνόφωνος. Ἐκεῖνα τὰ χρόνια ὡς μεγάλος βεζίρης τῆς Ὑψηλῆς Πύλης ἀναφέρεται ὁ Μαχμοὺτ Πασᾶς, ὁ ὁποῖος ἦταν (κατὰ γενικὴ παραδοχὴ ὅλων τῶν ἱστορικῶν) ἑλληνικῆς καταγωγῆς.2 Ὁ διάδο- χός του στὸ ἴδιο ἀξίωμα κατὰ τὴν ἀποτυχημένη εἰσβολὴ τοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητῆ στὴ Ρόδο τὸ ἔτος 1467, ὁ μεγάλος βεζίρης Μεζὶχ Παλαιολόγος, ἀπὸ τὸ ἐπώνυμο φαίνεται πὼς ὄχι μόνο ἦταν ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ἀλλὰ κρατοῦσε κιόλας, «ὡς ἐφη- μίζετο, ἐκ τοῦ ὁμωνύμου αὐτοκρατορικοῦ οἴκου».3 Ὀγδόντα χρόνια περίπου μετὰ βρίσκουμε στὴν αὐλὴ τοῦ Σουλεϊμὰν τοῦ Μεγαλοπρεποῦς (δισέγγονου τοῦ Μωά- ‣