ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΠΑΙΔΕΙΑ 4-0 Ἡ ἀ νω τα το ποί η ση τῶν ἱεροδιδασκαλείων ὴν ὥ ρα ποὺ τὸ πα νελ λή νιο ἀ πο προ σα να το λι ζό ταν συ στη μα τι κὰ ἀ πὸ τὴν ἠ χο ρύ παν ση τῶν Μ.Μ.Ε., «μαγει ρεύ θη κε» κρυ φὰ ἡ ἀ νω τα το ποί η ση τῶν τεσ σά ρων ἱ ε ρα τι κῶν σχο λῶν, ποὺ ἐ λέγ χον ται ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλησί α. Πῶς ἕ νας ἐ ξω-πο λι τι κὸς φο ρέ ας, ὅ πως θε ω ρεῖ ται ἡ Ἐκ κλη σί α, κα τώρ θω σε νὰ φέ ρῃ στὰ μέ τρα της τὴν νο μο θε τι κὴ καὶ ἐ κτε λε στι κὴ κο σμι κὴ ἐ ξου σί α, σὲ μιὰ ἐ πο χὴ ποὺ ὁ και σαρο πα πι σμὸς ἀ πο τε λεῖ μα κρυ νὸ πα ρελ θόν; Στὸ ἐκ παι δευ τι κὸ αὐ τὸ πρα ξικό πη μα ὑ πῆρ ξαν κά ποι ες ψι λο αν τι δρά σεις «γιὰ τὴν τι μὴ τῶν ὅ πλων», καὶ πλέ ον οὐ: τὸ πο λι τι κο-πνευ μα τι κὸ γε νι κὸ κα θε στὼς τοῦ Ἑλ λη νο χριστι α νι σμοῦ ἀ πέ δει ξε καὶ πά λι ὅ τι εἶ ναι «ἑ νω μέ νο-δυ να τό». Στὸ Ὑ πουρ γεῖ ο Ἐ θνι κῆς Παι δεί ας καὶ Θρη σκευ μά των ὑ πάρ χει ὁ λό κλη ρη ὑ πο δομὴ ὑ πὸ τὸν ὑ φυ πουρ γό, ἡ ὁ ποί α προ ω θεῖ τὶς ἐκ κλη σι α στι κὲς ὑ πο θέ σεις. Λει τουρ γεῖ Γε νι κὴ Γραμ μα τεί α Θρη σκευ μά των μὲ Γε νι κὴ Δι εύ θυν ση Θρη σκευ μά των, ἡ ὁ ποί α πε ρι λαμ βά νει τὶς δι ευ θύν σεις: • Ἐκ κλη σι α στι κῆς Δι οι κή σε ως μὲ τὰ τμή μα τα Ἐκ κλη σι α στι κῶν Δι οι κη τι κῶν Θε μά των καὶ Ἱ ε ρῶν Να ῶν – Ἱ ε ρῶν Μο νῶν – Ἐ φη με ρια κοῦ Κλή ρου. • Ἐκ κλη σι α στι κῆς Ἐκ παι δεύ σε ως καὶ Θρη σκευ τι κῆς Ἀ γω γῆς μὲ τὰ τμή μα τα Προ σω πι κοῦ καὶ Δι οι κη τι κοῦ. • Ἑ τε ρο δό ξων – Ἑ τε ρο θρή σκων μὲ δύο ὁ μώ νυ μα τμή μα τα. Στὴν Ἑλ λά δα λει τουρ γοῦν 9 ἐκ κλη σι α στι κὰ γυ μνά σια [Κα τε ρί νη, Χα νιά, Πάτμος, Κα λα μά τα, Ξάν θη, Τῆ νος, Φλώ ρι να, Ἀ θή να, Καρ δί τσα], 18 ἐκ κλη σι α στι κὰ λύ κεια [Ἀ θή να (2), Βό λος, Ξάν θη, Φλώ ρι να, Κιλ κίς, Ἰ ω άν νι να, Κα βά λα, Καρ πενή σι, Κό ριν θος, Λα μί α, Πά τμος, Πά τρα, Τῆ νος, Χί ος, Χα νιά, Θεσ σα λο νί κη, Ἅ γιο Ὄρος (Ἀ θω νιάς)] καὶ τέσ σε ρις Σχο λὲς Ἀ νω τέ ρας Ἐκ κλη σι α στι κῆς Ἐκ παι δεύ σε ως [Ἀ θή να, Θεσ σα λο νί κη, Ἡ ρά κλει ο καὶ Ἰ ω άν νι να]. Ἐ λέγ χον ται ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλη σί α, ἀλ λὰ οἱ (ὑ ψη λό τα τες) δα πά νες λει τουρ γί ας τους βα ρύ νουν ἀ πο κλει στι κὰ τὸ Δη μόσιο Τα μεῖ ο, δη λα δὴ ἐ μᾶς. Στὴν ἐ πι τυ χί α της μὲ τὸ ἐν λό γῳ νο μο σχέ διο ἡ Ἐκ κλη σί α «τρί πλα ρε» στὰ μου λω χτά: Ὁ ἀρ χι ε πί σκο πος δὲν θὰ γί νῃ πρύ τα νις, ἀλ λὰ θὰ γί νων ται πρυ τάνεις οἱ «ἀν τ’ αὐ τοῦ», δη λα δὴ θε ο λό γοι, οἱ ἑ νο ποι η μέ νες θε ο λο γι κὲς σχο λὲς θὰ γί νουν ἀ νώ τα τες, ἀλ λὰ θὰ «πα ρά γουν» γιὰ λο γα ρια σμὸ τῆς Ἐκ κλη σί ας, καὶ